I CZ 149/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 149/11

POSTANOWIENIE

Dnia 3 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski (przewodniczący)

SSN Barbara Myszka (sprawozdawca)

SSN Marta Romańska

w sprawie z powództwa Miasta Stołecznego Warszawa

przeciwko Małgorzacie J.

o eksmisję,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 3 lutego 2012 r.,

zażalenia pozwanej

na postanowienie Sądu Okręgowego w W.

z dnia 11 sierpnia 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2011 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę

kasacyjną pozwanej od wyroku tego Sądu z dnia 23 lutego 2011 r., którym

zmieniono wyrok Sądu Rejonowego z dnia 27 kwietnia 2010 r. w ten sposób,

że nakazano pozwanej opróżnienie i opuszczenie lokalu mieszkalnego nr 4 przy

ul. P. 116 i wydanie go miastu st. Warszawa oraz ustalono, że pozwanej nie

przysługuje uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego.

Sąd Okręgowy stwierdził, że, zgodnie z art. 3982 § 1 k.p.c., skarga kasacyjna

jest niedopuszczalna w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość

przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych, w sprawach

gospodarczych - niższa niż siedemdziesiąt pięć tysięcy złotych, a w sprawach

z zakresu

ubezpieczeń społecznych - niższa niż dziesięć tysięcy złotych.

W niniejszej sprawie, która dotyczy eksmisji domownika zmarłego najemcy lokalu,

wartością przedmiotu zaskarżenia – stosownie do art. 23 k.p.c. – jest wskazana

przez pozwaną, na wezwanie Sądu Okręgowego z dnia 7 lipca 2011 r., kwota 6 000

zł, nie można bowiem przyjmować, że w sprawach o eksmisję z lokalu

mieszkalnego wartość przedmiotu zaskarżenia podlega oznaczeniu w sposób

odmienny od wynikającego z powołanego przepisu. Stanowisko takie przyjmowane

jest także w orzecznictwie Sądu Najwyższego, czego przykładem są postanowienia

Sądu Najwyższego z dnia 15 października 1999 r., III CZ 104/99, z dnia 7 lipca

2000 r., III CZ 63/00 i z dnia 16 listopada 2000 r., I CZ 105/00.

Konkludując Sąd Okręgowy uznał, że ze względu na wartość przedmiotu

zaskarżenia, która w niniejszej sprawie wynosi 6000 zł, wniesiona skarga kasacyjna

ulega odrzuceniu jako niedopuszczalna (art. 3986 § 2 k.p.c.).

W zażaleniu na to postanowienie pozwana zarzuciła Sądowi Okręgowemu

naruszenie art. 23 k.p.c. przez jego zastosowanie, mimo że

prawomocności orzeczenia

sądu

drugiej

instancji

nie

można

z chwilą

już

mówić

o obligacyjnym charakterze sprawy, w związku z czym wartością przedmiotu

zaskarżenia

jest

stosunek

rzeczowy,

czego

konsekwencją

powinno

być

zastosowanie art. 13 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych

w sprawach cywilnych (jedn. tekst: Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594 ze zm. – dalej:

„u.k.s.c. - 2005”), i art. 328 § 2 k.p.c. przez całkowite pominięcie zawartych

w skardze kasacyjnej wywodów na temat wartości przedmiotu zaskarżenia.

W konkluzji żaląca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Jak trafnie zauważył Sąd Okręgowy, kwestia sposobu oznaczania wartości

przedmiotu sporu oraz wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach o eksmisję

z lokalu mieszkalnego była już przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego.

W orzeczeniach wydanych przed dniem 2 marca 2006 r. Sąd Najwyższy

przyjmował, że wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie o eksmisję z lokalu

mieszkalnego osoby zajmującej go „jak najemca” może być oznaczona według

zasad określonych w art. 23 k.p.c. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

13 sierpnia 1997 r., I CZ 87/97, OSNC 1998, nr 1, poz. 15). Obowiązujący wówczas

art. 7 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach

cywilnych (jedn. tekst: Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 88 ze zm. – dalej: „u.k.s.c. -1967”)

nie dotyczył wprawdzie sposobu oznaczenia wartości przedmiotu sporu, a jedynie

sposobu obliczenia wpisu, niemniej Sąd Najwyższy stał na stanowisku, że przy

odpowiednim zastosowaniu reguł wynikających z tego przepisu oraz z art. 23 k.p.c.

można obliczać wartość przedmiotu sporu oraz wartość przedmiotu zaskarżenia

w sprawach o opróżnienie lokalu mieszkalnego zajmowanego bez tytułu prawnego

lub na podstawie innego tytułu prawnego niż najem (zob. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 12 lutego 1997 r., II CZ 7/97, nie publ., z dnia 15 października

1999 r., III CZ 104/99, nie publ., z dnia 23 lipca 2004 r., III CZ 51/04, IC 2005, nr 2,

s. 48 i z dnia 13 kwietnia 2005 r., V CZ 34/05, nie publ.).

Reguły te Sąd Najwyższy odnosił także do oznaczania wartości przedmiotu

sporu oraz wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach przeciwko byłemu

członkowi spółdzielni o nakazanie opróżnienia lokalu mieszkalnego należącego do

spółdzielni mieszkaniowej (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia

6 czerwca 1997 r., II CKN 47/97, OSNC 1997, nr 11, poz. 180, z dnia 29 maja

1998 r., II CKN 789/97, nie publ., z dnia 16 listopada 1998 r., I CZ 151/98, OSNC

1999, nr 5, poz. 95, z dnia 23 sierpnia 2001 r., III CKN 130/99, nie publ.).

W postanowieniu z dnia 8 kwietnia 1997 r., I CKN 18/97, Sąd Najwyższy

wskazał, że wartością przedmiotu zaskarżenia w sprawie o opuszczenie lokalu

przez domownika, wspólnie korzystającego z lokalu na podstawie użyczenia,

powinna

być

kwota

odpowiadająca

jego

trzymiesięcznemu

udziałowi

w należnościach z tytułu czynszu najmu tego lokalu (OSNC 1997, nr 10, poz. 145).

Identyczne stanowisko zajął w postanowieniu z dnia 16 listopada 2000 r., I CZ

105/00 (nie publ.), w którym wyjaśnił ponadto, że w sprawie o wydanie

nieruchomości zajmowanej przez pozwanego bez tytułu prawnego, po rozwiązaniu

umowy użyczenia, określenie wartości przedmiotu zaskarżenia następuje według

zasad przewidzianych w art. 7 u.k.s.c. - 1967.

W dniu 2 marca 2006 r. wszedł w życie, wprowadzony przez art. 126 pkt 2

u.k.s.c.- 2005, artykuł 23 2 k.p.c., zgodnie z którym w sprawach o wydanie

nieruchomości posiadanej bez tytułu prawnego lub na podstawie tytułu innego

niż najem lub dzierżawa wartość przedmiotu sporu oblicza się przyjmując,

stosownie do rodzaju i sposobu korzystania z niej, podaną przez powoda sumę

odpowiadającą trzymiesięcznemu czynszowi najmu lub dzierżawy należnego od

danego rodzaju nieruchomości. Przytoczony przepis swą treścią odpowiada art. 7

u.k.s.c. - 1967, z tym że pełni inną funkcję, należy bowiem do przepisów

regulujących wartość przedmiotu sporu.

W postanowieniu z dnia 19 października 2007 r., I CZ 117/07,

Sąd Najwyższy wyjaśnił, że do określenia czasowego zakresu obowiązywania art.

232 k.p.c. stosuje się w drodze analogii ogólną zasadą bezpośredniego działania

nowej ustawy, w związku z czym od dnia 2 marca 2006 r. wartość przedmiotu sporu

w sprawach o wydanie nieruchomości posiadanej bez tytułu prawnego albo na

podstawie tytułu innego niż najem lub dzierżawa określa się na podstawie art. 232

k.p.c. (OSNC-ZD 2008, nr B, poz. 51).

Pochodzące sprzed dnia 2 marca 2006 r. orzecznictwo Sądu Najwyższego

w zakresie dotyczącym sposobu obliczania wartości przedmiotu sporu oraz

wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach o opróżnienie lokali zajmowanych

bez tytułu prawnego lub na podstawie tytułu innego niż najem lub dzierżawa,

nie utraciło aktualności. Wręcz przeciwnie, w związku z wprowadzeniem art. 23 2

k.p.c., regulującego problematykę wartości przedmiotu sporu, stanowisko Sądu

Najwyższego w tej kwestii uzyskało silniejszą podstawę normatywną.

Jak wynika z przytoczonych przykładowo orzeczeń, stanowisko Sądu

Najwyższego co do sposobu oznaczania wartości przedmiotu sporu oraz wartości

przedmiotu zaskarżenia w sprawach o opróżnienie lokali mieszkalnych jest jednolite

i można uznać je za utrwalone.

Zwalczając

zgodne

z

nim

stanowisko

Sądu

Okręgowego

przyjęte

w zaskarżonym postanowieniu, żaląca usiłuje według odmiennych zasad obliczać

wartość przedmiotu sporu oraz wartość przedmiotu zaskarżenia do czasu wydania

wyroku i po jego uprawomocnieniu. Uszło jednak uwagi żalącej, że w przepisach

normujących wartość przedmiotu sporu brak podstaw do takiego rozróżnienia.

Poza tym żaląca w drodze własnej interpretacji skutków wyroku Sądu Okręgowego

zmierza do wykazania zmiany charakteru sprawy i w konsekwencji zmiany zasad

obliczania wartości przedmiotu zaskarżenia, do czego również brak normatywnej

podstawy. Bez znaczenia dla oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia

pozostać musi również wartość nakładów poczynionych na sporny lokal.

Podniesiony przez żalącą zarzut naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. mógłby

odnieść zamierzony skutek tylko wyjątkowo, gdyby z powodu istotnych braków

w uzasadnieniu

zaskarżone

orzeczenie

nie

poddawało

się

kontroli

Sądu

Najwyższego (zob. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 18 kwietnia 1997 r., I PKN

97/97, OSNAPiUS 1998, nr 4, poz. 121, z dnia 26 listopada 1999 r., III CKN 460/98,

OSNC 2000, nr 5, poz. 100 oraz z dnia 25 października 2000 r., IV CKN 142/00,

nie publ.). Taka wyjątkowa sytuacja nie występuje jednak w niniejszej sprawie.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 w związku z art.

3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.

jw