I CZ 148/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 148/11

POSTANOWIENIE

Dnia 3 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Barbara Myszka

SSN Marta Romańska

w sprawie z wniosku H. W. i Z. W.

przy uczestnictwie S. W.

o zniesienie współwłasności,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 3 lutego 2012 r.,

zażalenia wnioskodawcy H. W.

na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 19 maja 2011 r.,

uchyla postanowienie odrzucające apelację H. W.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 19 maja 2011 r. Sąd Okręgowy odrzucił apelację

zarówno Z. W., jak i H. W. jako nieopłacone należycie.

Zażaleniem z dnia 14 czerwca 2011 r. H. W. wniósł o uchylenie

zaskarżonego postanowienia podnosząc, że opłatę od apelacji uiścił w wymaganym

terminie i wysokości na konto Sądu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wnioskodawca podniósł w zażaleniu, że skierowanie opłaty na konto

niewłaściwego Sądu, lecz prawidłowo oznaczonego w przelewie, nie może

stanowić podstawy do jej odrzucenia, co wynika z orzeczenia Trybunału

Konstytucyjnego z dnia 29 kwietnia 2008 r., SK 11/07, który zakwestionował

zawarte w § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2006 r.

w sprawie sposobu uiszczania opłat sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U.

Nr 27, poz. 199) sformułowanie „właściwy”. Stanowisko Trybunału Konstytucyjnego

nie oznacza jednakże, że strona zobowiązana do uiszczenia opłaty od apelacji

może tę apelację wnieść na konto jakiegokolwiek sądu powszechnego, albowiem

taka interpretacja tego zapisu prowadziłaby do trudnych do zaakceptowania

konsekwencji, a mianowicie nałożenia na Sąd pierwszej instancji, który dokonuje

wstępnego badania apelacji, obowiązku „poszukiwania” należnej opłaty.

W judykaturze Sądu Najwyższego utrwalone jest stanowisko, że sądem

właściwym do uiszczenia opłaty należnej od apelacji jest sąd, który rozpoznawał

sprawę w pierwszej instancji, a w szczególnych sytuacjach także sąd drugiej

instancji właściwy do rozpoznania apelacji (por. postanowienia Sądu Najwyższego

z dnia 17 lipca 2008 r., II PZ 15/08, OSNP 2009, nr 23-24, poz. 318 i z dnia

28 listopada 2008 r., V CZ 77/08, niepubl.). Wnioskodawca skierował jednakże

opłatę na konto Sądu drugiej instancji niewłaściwego do rozpoznania sprawy.

Szczególne jednak okoliczności sprawy przesądzają o tym, że zażalenie

zasługuje na uwzględnienie. Trzeba podnieść, że pierwotnie wniesiona przez

skarżącego apelacja została opłacona opłatą w wysokości 1000 zł, jednakże Sąd

pierwszej instancji ustalił należną opłatę na kwotę 40 zł i pozostałą część, tj. 960 zł

zwrócił wnioskodawcy. Z kolei Sąd Okręgowy uznał, że opłata od apelacji powinna

wynieść 1000 zł i wezwał na rozprawie w dniu 9 marca 2011 r. pełnomocnika

wnioskodawcy do uiszczenia brakującej części opłaty, uprzednio stronie zwróconej.

Nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia zażalenia ma również fakt, że Sąd

Okręgowy, na konto którego została skierowana opłata od apelacji, „uczestniczył” w

postępowaniu, albowiem pierwotnie do tego Sądu, Sąd pierwszej instancji przesłał

ten środek odwoławczy, pomimo jego prawidłowego „zaadresowania” przez

skarżącego. Sąd ten uznał się jednakże niewłaściwym i przekazał apelację do

rozpoznania Sądowi Okręgowemu w W.

Niewątpliwie dwukrotne błędy Sądu nie mogą pozostać bez wpływu

na sposób

rozstrzygnięcia

ponosić ujemnych

zażalenia.

konsekwencji

Z

założenia

procesowych

na

strona

skutek

nie

powinna

omyłek

organu

orzekającego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 1976 r., II CR 20/76

OSNC 1977 nr 1, poz. 8). Odrzucenie środka odwoławczego strony w stanie

faktycznym sprawy, ze wskazanych przyczyn, musiało zostać uznane za skutek

zbyt daleko idący.

Z tego względu postanowienie podlegało uchyleniu na podstawie art. 3941

§ 3 k.p.c. w zw. z art. 39816 k.p.c.