I CZ 148/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 148/07

POSTANOWIENIE

Dnia 15 lutego 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący)

SSN Gerard Bieniek

SSN Irena Gromska-Szuster (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa C. K.

przeciwko Skarbowi Państwa - Nadleśnictwu M.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 lutego 2008 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 1 października

2007 r., sygn. akt X GA (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Powód wniósł w gospodarczym postępowaniu nakazowym cztery oddzielne

sprawy przeciwko temu samemu pozwanemu, przy czym w żadnej z nich wartość

przedmiotu sporu nie przekraczała kwoty 75 000 zł. Sąd pierwszej instancji połączył te

sprawy na podstawie art. 219 k.p.c. do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i

wyrokiem łącznym z dnia 24 listopada 2006 r. uwzględnił powództwo orzekając

oddzielnie o każdym połączonym roszczeniu.

Na skutek apelacji strony pozwanej Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok i

oddalił powództwo w całości.

Od wyroku tego powód wniósł skargę kasacyjną, którą Sąd Okręgowy odrzucił

zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 października 2007 r. wydanym na podstawie art.

3986 § 1 w zw. z art. 3982 § 1 k.p.c. stwierdzając, że w żadnej z połączonych spraw

wartość przedmiotu zaskarżenia nie przekracza progu dopuszczalności skargi

kasacyjnej, a zatem jest ona niedopuszczalna, bowiem fakt połączenia kilku spraw ma

znaczenie tylko techniczne, nie pozbawia żadnej z nich samodzielności i nie powoduje,

że wartością przedmiotu zaskarżenia staje się łączna suma dochodzonych kwot.

W zażaleniu na powyższe postanowienie powód zarzucił, że skoro Sąd drugiej

instancji orzekł o całości roszczenia połączonego do wspólnego rozpoznania i

rozstrzygnięcia, a nie o poszczególnych połączonych sprawach, to rozstrzygnął jedną

sprawę, co znalazło wyraz także w orzeczeniu o kosztach procesu, a wcześniej w

wysokości opłaty od apelacji, którą pobrano od sumy kwot zasądzonych w wyroku

łącznym co do każdej z połączonych spraw. W ocenie skarżącego wartość przedmiotu

zaskarżenia skargą kasacyjną powinna być liczona od kwoty, o której orzekał Sąd

drugiej instancji, a więc od kwoty stanowiącej sumę kwot dochodzonych w

poszczególnych sprawach. Ponadto powód zarzucił naruszenie art. 48 § 1 w związku z

art. 401 pkt 1 k.p.c. wskazując, że w wydaniu zaskarżonego postanowienia brał udział,

jako sędzia sprawozdawca, ten sam sędzia, który jako sędzia sprawozdawca

uczestniczył też w wydaniu wyroku Sądu drugiej instancji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zapewne przez pomyłkę skarżący, zarzucając naruszenie przez Sąd drugiej

instancji art. 48 § 1 k.p.c. przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia, zarzucił także

naruszenie art. 401 pkt 1 k.p.c., stanowiącego jedną z podstaw wznowienia

postępowania i nie mającego zastosowania w rozpoznawanej sprawie, w której nie

chodzi o wznowienie postępowania. Skarżący nie wskazał także, który z przepisów

zawartych w pięciu punktach paragrafu pierwszego artykułu 48 k.p.c. został naruszony

przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia. Skoro jednak żaden z nich nie wyłącza

od rozpoznania sprawy w zakresie oceny dopuszczalności skargi kasacyjnej sędziego,

który jako sędzia sprawozdawca brał udział w wydaniu wyroku Sądu drugiej instancji,

zarzut naruszenia art. 48 § 1 k.p.c. należy uznać za bezzasadny.

Nie są także uzasadnione pozostałe zarzuty zażalenia. W orzecznictwie Sądu

Najwyższego jednolite i utrwalone jest stanowisko, że połączenie na podstawie art. 219

k.p.c. kilku spraw do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia jest zabiegiem jedynie

technicznym i nie prowadzi do powstania jednej nowej sprawy. Wszystkie połączone

sprawy zachowują swoją odrębność i są nadal samodzielnymi sprawami, zatem o

dopuszczalności skargi kasacyjnej decyduje nie łączna wartość przedmiotu sporu czy

zaskarżenia ustalona jako suma wartości poszczególnych połączonych spraw, lecz

wartość przedmiotu zaskarżenia w każdej nich z osobna (porównaj między innymi

orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 22 września 1967 r. I CR 158/67, OSNC

1968/6/105, z dnia 13 grudnia 1996 r. I PKN 43/96, z dnia 31 maja 2006 r. IV CZ 41/06,

z dnia 6 października 2006 r. V CSK 206/06, z dnia15 listopada 2007 r., II CSK 418/07 i

I CSK 313/07- nie publ.). Nie ma więc znaczenia czy Sąd drugiej instancji rozstrzygał w

sentencji wyroku oddzielnie o roszczeniach każdej połączonej sprawy czy wydał jedno

orzeczenie łączne ani w jaki sposób obliczona została opłata od apelacji.

Skoro w żadnej z połączonych spraw wartość przedmiotu zaskarżenia nie

przekracza kwoty 75 000 zł, skarga kasacyjna jest niedopuszczalna (art. 3982 § 1 k.p.c.)

i prawidłowo Sąd drugiej instancji odrzucił ją na podstawie art. 398 6 § 2 k.p.c. Z tych

względów Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie art. 398 14 w zw. z art. 3941 § 3

k.p.c.