I CZ 147/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 147/05

POSTANOWIENIE

Dnia 23 lutego 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Antoni Górski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Marian Kocon

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie z wniosku B. S.

przy uczestnictwie A.S., R. S. i B. S.

o zmianę postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 23 lutego 2006 r.,

zażalenia uczestnika postępowania R. S.

na postanowienie Sądu Okręgowego w P.

z dnia 20 października 2005 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w P. odrzucił skargę

kasacyjną

uczestnika

R.

S. z

powodu

nieprzedstawienia

okoliczności

uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania.

W zażaleniu uczestnik wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia

zarzucając, że w skardze kasacyjnej zostały sformułowane zarówno podstawy

kasacyjne, jak również złożono wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania oraz przedstawiono stosowną argumentację dotyczącą potrzeby

wykładni przepisów prawa.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Nie

ulega

wątpliwości,

że

uzasadniających

rozpoznanie

skargi

wymaganie

kasacyjnej

przedstawienia

(poprzednio

okoliczności

kasacji)

jest

wymaganiem odrębnym od obowiązku przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich

uzasadnienia. Powinno ono przybrać formę wyodrębnionego wywodu prawnego,

w którym skarżący powinien wskazać, jakie okoliczności pozwalają zakwalifikować

skargę do rozpoznania oraz jednocześnie uzasadnić, dlaczego odpowiadają one

co najmniej jednej z ustawowego katalogu przesłanek usprawiedliwiających

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, określonych w art. 398 9 § 1 k.p.c.

(zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00,

OSNC 2001, nr 3, poz. 52, postanowienie Sądu Najwyższego z 30 maja 2001 r.,

III CZ 36/01, OSNC 2002, nr 2, poz. 22, postanowienie Sądu Najwyższego

z 17 października 2001 r., III CZ 98/01, OSNC 2002, nr 5, poz. 71, uchwała

połączonych Izb: Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oraz Izby

Cywilnej Sądu Najwyższego z 17 grudnia 2002 r., III CZP 72/02, OSNC 2003, nr 78, poz. 92).

Obowiązek przedstawienia okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi

kasacyjnej należy do wymagań dotyczących tego szczególnego środka prawnego.

Podstawowym celem skargi kasacyjnej jest nie tyle korekta orzeczeń wydawanych

przez sądy powszechne, ile zapewnienie jednolitości wykładni oraz stosowania

prawa, co należy do konstytucyjnych obowiązków Sądu Najwyższego. Wykazanie

okoliczności uzasadniających kontrolę orzeczenia sądu odwoławczego jest

elementem

konstrukcyjnym

skargi

kasacyjnej,

umożliwiającym

Sądowi

Najwyższemu dokonanie stosownej oceny tego orzeczenia.

Wbrew zapatrywaniu Sądu Okręgowego uczestnik wskazał na potrzebę

wykładni przepisu art. 679 § 1 k.p.c. i przedstawił argumenty na jej poparcie.

Sformułował również wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

(karta 80). Nie oceniając zasadności przedstawionego wywodu należy zauważyć,

że z punktu widzenia zachowania warunków formalnych, którym powinna

odpowiadać skarga, nie można stwierdzić, że nie zawiera ona elementu

określonego w art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Okręgowy pominął powyższe argumenty.

Wobec powyższego zażalenie jest zasadne.

Sąd drugiej instancji uprawniony jest do badania, czy skarga kasacyjna jest

dopuszczalna, czy została wniesiona w terminie i czy nie zawiera braków

formalnych, które podlegają uzupełnieniu lub które skutkują odrzuceniem skargi

a limine. To zaś, czy przedstawione okoliczności, mające uzasadniać jej

rozpoznanie rzeczywiście zachodzą, pozostawione jest ocenie Sądu Najwyższego.

Sąd odwoławczy, w przypadku ich sformułowania przez skarżącego, nie jest

władny badać nie tylko ich zasadności, ale również oceniać doniosłości

wskazanych przez skarżącego zagadnień prawnych czy celności przedstawionej

argumentacji.

Z tych przyczyn orzeczono, jak w postanowieniu (art. 39815 § 1 w związku

z art. 3941 § 3 k.p.c.).

db