I CZ 146/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 146/12

POSTANOWIENIE

Dnia 10 maja 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący)

SSN Józef Frąckowiak

SSN Marta Romańska (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa S. B.

przeciwko Powszechnemu Zakładowi Ubezpieczeń S.A. z siedzibą w W.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 maja 2013 r.,

zażalenia powoda na postanowienie zawarte w punkcie 2. wyroku Sądu

Apelacyjnego z dnia 13 kwietnia 2012 r., dotyczące rozstrzygnięcia o kosztach

procesu,

uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie i wniosek o zasądzenie

kosztów

postępowania

apelacyjnego

przekazuje

Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu

Sądowi

rozstrzygnięcie

zażaleniowego.

o

kosztach

postępowania

Uzasadnienie

Wyrokiem z 13 kwietnia 2012 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację powoda S.

B. od wyroku Sądu Okręgowego w W. z 22 czerwca 2011 r. i zasądził od powoda

na rzecz pozwanego Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń S.A. w W. kwotę 5.400

zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego za drugą instancję. Jako podstawę

rozstrzygnięcia o kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Apelacyjny powołał

art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z § 6 pkt 7 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia opłat za czynności radców

prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej

udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

W

zażaleniu

na

powyższe

rozstrzygnięcie

Sądu

Apelacyjnego

w przedmiocie kosztów postępowania powód zarzucił, że zapadło ono z obrazą

prawa materialnego, to jest § 6 pkt 7 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia opłat za czynności radców

prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej

udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163,

poz. 1349 ze zm.) poprzez ich błędne zastosowanie oraz § 6 pkt 6 tego

rozporządzenia przez jego pominięcie. Podał, że wytoczył powództwo o zapłatę

kwoty 172.182 zł, wobec powyższego do określenia kosztów zastępstwa

procesowego miały zastosowanie przepisy § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia opłat za czynności radców prawnych oraz

ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę

prawnego ustanowionego z urzędu, które przewidują wynagrodzenie radcy

prawnego w pierwszej instancji według stawki 3.600 zł, a w postępowaniu

apelacyjnym na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 w kwocie 2.700 zł.

W konkluzji powód wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia przez

zasądzenie na rzecz pozwanego kwoty 2.700 zł tytułem zwrotu kosztów

zastępstwa procesowego za drugą instancję.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 98 § 3 w związku z art. 99 k.p.c., do niezbędnych kosztów

procesu strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się wynagrodzenie,

jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki

jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd

osobistego stawiennictwa strony. Stosownie zaś do art. 109 § 2 zdanie drugie

k.p.c.,

przy

ustalaniu

wysokości

kosztów

poniesionych

przez

stronę

reprezentowaną przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, sąd bierze pod

uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika oraz czynności podjęte przez niego

w sprawie, a także charakter sprawy i wkład pełnomocnika w przyczynienie się do

jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Stawki opłat za czynności radców prawnych,

o których mowa w art. 98 § 3 k.p.c. określa powołane wyżej rozporządzenie

Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia opłat za czynności radców

prawnych (...). Skoro wartość przedmiotu sporu w sprawie wytoczonej przez

powoda wynosiła 172.182 zł i taka też była wartość przedmiotu zaskarżenia

orzeczenia

Sądu

Okręgowego

wniesioną

przez

powoda

apelacją,

to

wynagrodzenie należne pełnomocnikowi pozwanego w takiej sprawie powinno być

oznaczone na poziomie oznaczonym w § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia opłat za czynności radców prawnych (...),

z uwzględnieniem § 12 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia.

Według § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia

opłat za czynności radców prawnych (...) podstawę zasądzenia opłaty, stanowią

stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4, przy czym opłata ta nie może być

wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu

sprawy. Sąd Apelacyjny nie powołał się na jakiekolwiek okoliczności, które by

uzasadniały zasądzenie na rzecz pozwanego wielokrotności minimalnej stawki

wynagrodzenia określonej w tym rozporządzeniu. Trafnie zatem powód zarzuca,

że koszty postępowania apelacyjnego zostały przez Sąd Apelacyjny niewłaściwie

obliczone.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 394 1 § 3 w zw. z art. 39815

§ 1 zdanie pierwsze k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.