I CZ 144/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 144/10

POSTANOWIENIE

Dnia 25 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk

SSN Bogumiła Ustjanicz (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa J. K.

przeciwko Skarbowi Państwa - Prezesowi Sądu Okręgowego w W.

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 listopada 2010 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 29 marca 2010 r., sygn.

akt VI ACa (…),

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną powoda

J. K. od wyroku tego Sądu z dnia 25 września 2009 r. z uwagi na to, że pełnomocnictwo

udzielone przez niego radcy prawnemu R. R. umocowywało go wyłącznie do

sporządzenia

i

wniesienia

skargi

kasacyjnej.

Nie

zawiera

ono

upoważnienia

pełnomocnika do reprezentowania powoda w postępowaniu przed Sądem Najwyższym,

co stanowi brak skargi kasacyjnej skutkujący jej odrzuceniem na podstawie art. 398 6 § 2

k.p.c.

W

zażaleniu

powód

domagał

się

uchylenia

postanowienia,

zarzucając

że oświadczenie woli powoda o udzieleniu pełnomocnictwa zostało niewłaściwie

ocenione, nie uwzględnienia wymogów przewidzianych art. 65 § 1 k.c., podczas gdy

właściwa jego interpretacja wskazuje na to, że obejmuje również umocowanie do

reprezentowania powoda w postępowaniu przed Sądem Najwyższym. Kwestionowane

orzeczenie narusza art. 871 § 1 w związku z art. 3981 § 1 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wprowadzony art. 871 § 1 k.p.c. przymus adwokacko-radcowski pozbawia stronę

postępowania cywilnego możliwości skutecznego podejmowania osobiście czynności

procesowych mających na celu zaskarżenie orzeczenia sądu drugiej instancji.

Przewiduje on obowiązkowe zastępstwo procesowe strony przez adwokata lub radcę

prawnego, tak w postępowaniu przed Sądem Najwyższym, jak i w postępowaniu przed

sądem drugiej instancji, co do czynności związanych z postępowaniem przed Sądem

Najwyższym. Udzielenie pełnomocnictwa jednemu z wymienionych pełnomocników

może mieć ogólny charakter, jako umocowania do działania w postępowaniu przed

Sądem Najwyższym, jak też umocowania ograniczonego jedynie do czynności

podejmowanych przed sądem drugiej instancji w związku z zaskarżeniem orzeczenia

tego sądu (art. 91 k.p.c.). Do tych ostatnich czynności zaliczyć należy sporządzenie i

wniesienie skargi kasacyjnej. Nie ma podstaw do dalszego ograniczania działania strony

przez obligowanie jej do udzielania pełnomocnictwa w pełnym zakresie. Udział w

postępowaniu przed Sądem Najwyższym nie jest obowiązkowy i nie zostało również

wyłączone prawo strony do umocowania do występowania przed Sądem Najwyższym

innego pełnomocnika niż ten, który sporządził i wniósł skargę kasacyjną.

Zakres kompetencji sądu drugiej instancji w odniesieniu do etapu postępowania

łączącego się z zaskarżeniem orzeczenia tego sądu skargą kasacyjną obejmuje jedynie

badanie skuteczności wniesienia tego środka prawnego (art. 398 6 k.p.c.), a w tym, czy

sporządził go i wniósł podmiot posiadający zdolność postulacyjną Nie należy do tego

zakresu ocena, czy udzielone pełnomocnictwo uprawnia do działania w imieniu

mocodawcy przed Sądem Najwyższym. Przewidziane art. 92 k.p.c rozważenie treści

umocowania poddane zostało temu sądowi, przed którym pełnomocnik podejmować

będzie czynności w imieniu mocodawcy.

Z powyższych względów zaskarżone postanowienie jako nietrafne podlegało

uchyleniu w oparciu o art. 39815 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.