I CZ 14/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 14/09

POSTANOWIENIE

Dnia 16 kwietnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Strus (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Irena Gromska-Szuster

SSN Kazimierz Zawada

w sprawie z wniosku H.D.

przy uczestnictwie W.D.

o podział majątku wspólnego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 16 kwietnia 2009 r.,

zażalenia uczestnika postępowania na postanowienie

Sądu Okręgowego w R.

z dnia 24 września 2008 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd

Rejonowy

w

R. postanowieniem

z 31.X.2007

r.

wydanym

po rozpoznaniu sprawy z wniosku H.D. o podział majątku wspólnego ustalił, że

w jego skład

wchodzi spółdzielcze

lokatorskie prawo do lokalu mieszkalnego

wartości 73 709 zł, nakłady poczynione z majątku wspólnego na majątek odrębny

uczestnika, w wysokości 53 820,80 zł oraz ruchomości będące wyposażeniem

mieszkania wartości 1670 zł. Ponadto Sąd uznał, że uczestnik postępowania W.D.

dokonał nakładu z majątku odrębnego na majątek wspólny w kwocie 15 166,19 zł.

Sąd ustalił wartość majątku wspólnego w

wysokości 114 033 zł. i dokonał jego

podziału przez przyznanie wnioskodawczyni spółdzielczego prawa lokatorskiego

do lokalu mieszkalnego

przyznał

oraz większości rzeczy ruchomych,

a uczestnikowi

nakłady poczynione z majątku wspólnego w kwocie 53 820,80 zł,

telewizor wartości 1200 zł i zasadził na jego rzecz dopłatę w kwocie 18 262,20 zł.

W.D. zaskarżył to postanowienie domagając się jego uchylenia lub zmiany

przez oddalenie wniosku w części w części dotyczącej orzeczenia o spółdzielczym

lokatorskim prawie do lokalu mieszkalnego i nakładach stron z majątku

dorobkowego na nieruchomość stanowiącą własność uczestnika.

Sąd Okręgowy oddalił apelację.

W skardze kasacyjnej uczestnik określił wartość przedmiotu zaskarżenia na

kwotę 151 000 zł. Sąd Okręgowy postanowieniem z 24 września 2008 r. odrzucił tę

skargę wskazując jej nieusuwalne braki w postaci błędnego określenia rodzaju

wnoszonego

środka

zaskarżenia,

niewskazania

zakresu

zaskarżenia

oraz

dowolność ustalenia wartości jego przedmiotu. Postanowienie to uczestnik

zaskarżył zażaleniem, w którym domagał się jego uchylenia i przyjęcia kasacji do

rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Można zgodzić się ze skarżącym, że zawarte w jego piśmie nazwanym

„kasacją” sformułowania wskazujące, iż zaskarżono postanowienie /.../ „oddalające

apelację” od szczegółowo opisanego postanowienia Sądu Rejonowego wraz

z wnioskiem o „uchylenie zaskarżonego postanowienia” w dostateczny sposób

wskazuje, że skarga kasacyjna była kierowana przeciw całemu orzeczeniu Sądu

drugiej instancji. Podzielić

należy

ocenę tego Sądu, iż skarga nie odpowiada

wysokim standardom formalnym ustanowionym ze względu na profesjonalne

zastępstwo i zawiera błąd w nazwie wniesionego środka zaskarżenia. Jednak

funkcja

przepisów postępowania nie usprawiedliwia najsurowszej sankcji

(odrzucenia

pisma)

w

każdym

wypadku

uchybienia

obowiązku

wiernego

naśladowania zwrotów ustawowych, jeżeli znaczenie pisma nie budzi wątpliwości.

Ponieważ rozstrzygnięcie sądu drugiej instancji, co do istoty sprawy, zamknęło się

zwrotem „oddala apelację”, to jego zaskarżenie i żądanie uchylenia bez

jakichkolwiek wyłączeń prowadzi do jednoznacznego wniosku o zaskarżeniu

postanowienia w całości.

Pozwalałoby

terminologiczny,

postępowaniu

gdyż

w

to również pominąć wspomniany błąd

cywilnym

nie

funkcjonuje

środek

zaskarżenia o nazwie „kasacja” i nie zachodzi obawa konfuzji.

Trafnie natomiast Sąd Okręgowy dostrzegł przyczynę niedopuszczalności

skargi w dowolnym wskazaniu wartości przedmiotu zaskarżenia.

Precyzyjne ustalenie wartości majątku wspólnego przez Sąd Rejonowy,

dokładne określenie w apelacji żądanej przez uczestnika zmiany i powtórzenie jako

wartości przedmiotu zaskarżenia kwoty ustalonej przez sąd 114 033,61 zł,

w związku z treścią postanowienia Sadu Okręgowego „oddalającego apelację” nie

pozwala

przyjąć

innej

wartości

przedmiotu

zaskarżenia

w

postępowaniu

kasacyjnym. Tymczasem art. 5191 § 2 k.p.c. dopuszczając skargę kasacyjną

z zakresu prawa rodzinnego w sprawach o podział majątku wspólnego po ustaniu

wspólności majątkowej między małżonkami, ustanawia granicę kwotową od stu

pięćdziesiąt tysięcy złotych. Uczestnik postępowania nie miał zatem podstaw do

wskazania jako wartości przedmiotu zaskarżenia kwoty wyższej od ustalonej przez

Sąd Rejonowy i przyjętej jako wartość przedmiotu zaskarżenia w apelacji, a jego

skarga podlegała odrzuceniu. Dlatego też skarga prawidłowo została odrzucona

przez Sąd drugiej instancji na podstawie art. 398 6 § 2 k.p.c., a zażalenie jako

bezzasadne podlega oddaleniu.