I CZ 14/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 14/07

POSTANOWIENIE

Dnia 13 kwietnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący)

SSN Irena Gromska-Szuster (sprawozdawca)

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie z powództwa P. S., M. S. i H. G.

przeciwko Towarzystwu Obrotu Nieruchomościami A. S.A. w W.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 13 kwietnia 2007 r.,

zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 27 października 2006 r.,

uchyla

zaskarżone

postanowienie,

pozostawiając

strony

pozwanej

o

kosztów

zasądzenie

wniosek

postępowania

zażaleniowego do rozstrzygnięcia Sądowi Apelacyjnemu w

orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 27 lipca 2005 r. Sąd Okręgowy w W., uwzględniając

częściowo powództwo w zakresie, w jakim pozwani nie zwrócili stronie powodowej

kwoty podwójnego zadatku, zasądził w punkcie I wyroku kwotę 186 092 zł. z

ustawowymi odsetkami od dnia 3 kwietnia 2003 r., w punkcie II oddalił powództwo

co do kwoty 13 908 zł. oraz co do ustawowych odsetek od dnia 1 do dnia 3 kwietnia

2003 r., a w punkcie III zasądził od pozwanych na rzecz strony powodowej kwotę

15 200 zł. tytułem zwrotu kosztów procesu.

Apelację od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik pozwanych wskazując

wartość przedmiotu zaskarżenia w kwocie 186 092 zł. i wnosząc o uchylenie

zaskarżonego wyroku w punktach I i III i orzeczenie co do istoty sprawy przez

oddalenie

powództwa

wskazanych

wyżej

uwzględnionego

punktach,

przez

ewentualnie

o

Sąd

pierwszej

uchylenie

w

instancji

tych

we

punktach

zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do

ponownego rozpoznania i zasądzenia kosztów procesu. Podstawę zarzutów

apelacji stanowi twierdzenie o niezawinionym przez pozwanych niedojściu umowy

do skutku.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 października 2006 r. Sąd

Apelacyjny odrzucił apelację na podstawie art. 373 w zw. z art. 370 1 k.p.c., uznając,

że nie spełnia ona wymogu art. 368 k.p.c. właściwego określenia, czy zaskarża

wyrok w całości czy w części. W ocenie Sądu nie można tego domniemywać na

podstawie wskazanej wartości przedmiotu zaskarżenia skoro wyrok dotyczy

świadczenia podzielnego, a pozwani nie muszą skarżyć całego niekorzystnego dla

nich orzeczenia. Nie wyznacza też granic apelacji jej wniosek o uchylenie lub

zmianę wyroku, bowiem granice zaskarżenia powinny być określone w apelacji

jednoznacznie, czego nie spełnia nieprawidłowy wniosek apelacyjny, który nie

wskazuje czy żąda zmiany lub uchylenia

wyroku w zakresie uwzględnionego

powództwa w całości czy w części oraz posługuje się błędnym zwrotem żądając

„uchylenia” zamiast „zmiany” zaskarżonego wyroku.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucając naruszenie

art. 368 §1 pkt.1 i 5 k.p.c. oraz art. 3701 i art. 373 k.p.c. podnieśli, że mimo

drobnych uchybień w zakresie użytych sformułowań, ze wskazanej wartości

przedmiotu zaskarżenia oraz z wniosków apelacyjnych jednoznacznie wynika

zakres zaskarżenia wyroku Sądu pierwszej instancji, a zatem nie było podstaw do

odrzucenia apelacji. Wnosili o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie

kosztów postępowania zażaleniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Nie

ulega

wątpliwości,

że

apelacja

wniesiona

przez

zawodowego

pełnomocnika pozwanych nie zawiera werbalnego określenia, czy orzeczenie Sądu

pierwszej instancji zaskarża w całości czy w części oraz w jakiej części, choć ze

względu na treść rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji oraz wymóg art. 368 §1

pkt.1 k.p.c. powinna wskazanie takie zawierać.

Jednakże,

wbrew

odmiennej

ocenie

Sądu

Apelacyjnego,

zarówno

z wniosków apelacyjnych, jak i z treści apelacji i wskazanej wartości przedmiotu

zaskarżenia, wynika jednoznacznie i wprost, bez konieczności szczegółowej ich

analizy, zakres zaskarżenia wyroku Sądu pierwszej instancji. Oczywiste jest

bowiem, bez konieczności szczegółowego badania treści apelacji, że wyrok Sądu

pierwszej instancji zaskarżony został w części uwzględniającej powództwo, co do

całości tego rozstrzygnięcia, oraz w części orzekającej o kosztach procesu.

Ustalenia tego bez wątpienia nie utrudnia mylne użycie zwrotu „wnoszę o uchylenie

zaskarżonego wyroku w pkt. I i III i orzeczenie co do istoty sprawy przez oddalenie

powództwa uwzględnionego przez Sąd I instancji we wskazanych wyżej punktach”

zamiast:

„wnoszę

o

zmianę

zaskarżonego

wyroku

(…) przez oddalenie

powództwa”.

Zgodnie z utrwalonym już stanowiskiem Sądu Najwyższego, jeżeli bez

szczegółowego badania treści apelacji, w sposób oczywisty wynika z niej zakres

zaskarżenia wyroku Sądu pierwszej instancji, oznaczenie w apelacji zaskarżonego

wyroku bez wskazania zakresu zaskarżenia, nie uzasadnia odrzucenia apelacji na

podstawie art. 3701 w zw. z art. 368 § 1 pkt. 1 k.p.c., bowiem stanowi jedynie

oczywistą

omyłkę

w

sformułowaniu

tego

elementu

apelacji

(porównaj

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2006 r. V CZ 25/06, z dnia

17 listopada 2006 r. V CZ 78/06, z dnia 29 listopada 2006 r. II CZ 83/06 i z dnia

25 stycznia 2007 r. V CZ 112/06 nie publ.).

Wobec tego, że taka sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie, Sąd

Najwyższy

podzielając

wyżej

wskazane

stanowisko,

uchylił

zaskarżone

postanowienie, pozostawiając Sądowi Apelacyjnemu rozstrzygnięcie o kosztach

postępowania zażaleniowego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie

(art. 39816 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).

db