I CZ 138/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 138/12

POSTANOWIENIE

Dnia 8 maja 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Anna Owczarek (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Wojciech Katner

SSN Agnieszka Piotrowska

w sprawie ze skargi G. B. o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. Akt […], wydanego

w sprawie z powództwa G. B.

przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej Nieruchomości położonej przy ul. W. […] w

W. o ustalenie nieistnienia uchwał,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 maja 2013 r.,

zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 15 lutego 2012 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 15 lutego 2012 r. odrzucił skargę

powoda G. B. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu

Apelacyjnego z dnia 17 stycznia 2012 r. W uzasadnieniu tego postanowienia

wskazano, że skarżący wniósł skargę samodzielnie bez zastrzeżonego dla tej

czynności procesowej przymusu radcowsko - adwokackiego.

Powód złożył zażalenie na wyżej opisane postanowienie domagając się jego

uchylenia w całości i przekazania sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego

rozpoznania. W zażaleniu skarżący zarzucił obrazę art. 87 § 1 k.p.c. poprzez jego

zastosowanie polegające na przyjęciu, że powód nie mógł samodzielnie wnieść

skargi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jako niezasadne podlegało oddaleniu.

Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Zastępstwo

to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed

Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Skarżący G.

B. wniósł osobiście skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Apelacyjnego, a nie wykazał, że jest jedną z osób wskazanych w art.

871 § 2 k.p.c. Prawidłowo zatem Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną, gdyż

była

obarczona

brakiem

nieusuwalnym,

nie

podlegającym

postępowaniu

naprawczemu.

Niezrozumiałe są wywody pełnomocnika skarżącego dotyczące naruszenia

zaskarżonym orzeczeniem art. 87 § 1 k.p.c., gdyż przepis ten nie miał w ogóle

zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Nawet gdyby założyć oczywistą omyłkę

pisarską pełnomocnika, choć w treści zażalenia błędnie przywołano art. 87 § 1

k.p.c. dwukrotnie, zaś prawidłowy przepis mający zastosowanie w sprawie tj. 87 1

§ 1 k.p.c. nie został przytoczony w ogóle, to w świetle brzmienia złożonej przez

powoda skargi całkowicie niezrozumiała jest argumentacja pełnomocnika, który

twierdzi, że powód „wnioskował o wznowienie postępowania i uznanie przez Sąd

Apelacyjny z urzędu zarzutu nieważności postępowania w trybie art. 379 pkt 2

k.p.c.”. W złożonej skardze powód wyraźnie domagał się stwierdzenia niezgodności

z prawem prawomocnego wyroku o czym świadczy tytuł skargi jako pisma

procesowego, powołana w tytule podstawa prawna - różna od podstawy

wznowienia postępowania oraz treść uzasadnienia odpowiadająca procesowej

instytucji stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Zgodnie z art. 4246 § 3 k.p.c., sąd odrzuca skargę wniesioną z naruszeniem art.

871 § 1 k.p.c. wprost, bez podejmowania czynności naprawczych.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 398 14, 39821, 391 § 1 k.p.c.

w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., orzeczono jak w sentencji postanowienia.