I CZ 137/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 137/11

POSTANOWIENIE

Dnia 3 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Barbara Myszka

SSN Marta Romańska

w sprawie ze skargi I. G. o wznowienie postępowania zakończonego

prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego

z dnia 27 lipca 2009 r.,

w sprawie z wniosku D. G.

przy uczestnictwie I. G.

o podział majątku wspólnego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 3 lutego 2012 r.,

zażalenia skarżącej na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 16 grudnia 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2010 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę I.

G. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem

Sądu Okręgowego z dnia 27 lipca 2007 r., jako nieopartą na ustawowej podstawie

wznowienia.

Zażaleniem z dnia 7 czerwca 2011 r. uczestniczka I. G. zaskarżyła to

postanowienie wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania. Wskazała, że wbrew ocenie Sądu, wskazane przez nią okoliczności

wskazują, że zachodzi podstawa do wznowienia postępowania, stosownie do treści

art. 403 § 2 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 403 § 2 k.p.c. można żądać wznowienia postępowania

w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków

dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona

nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

Nowe okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które mogłyby mieć

wpływ na wynik sprawy, to takie fakty, z których strona nie mogła skorzystać

w postępowaniu prawomocnie zakończonym. „Wykrycie”, o którym mowa w art. 403

§ 2 k.p.c., odnosi się do okoliczności i dowodów w poprzednim postępowaniu

w ogóle nieujawnionych i wówczas nieujawnialnych, bo nieznanych stronie i dla niej

niedostępnych, a nie odnosi się więc do okoliczności i dowodów jawnych

z materiału poprzedniego postępowania, a tylko niedostrzeżonych przez stronę

(por. postanowienia SN : z dnia 15 maja 1968 r., I Co 1/68, OSNCP 1969 nr 2, poz.

36; z dnia 17 stycznia 2001 r., IV CKN 1515/00 i z dnia 19 stycznia 2006 r., IV CZ

143/05, niepublikowane). Nie dotyczy również takich okoliczności, które strona

mogła powołać w prawomocnie zakończonym postępowaniu, mając ku temu

obiektywnie istniejącą możliwość.

Powołane przez skarżącą okoliczności w postaci gwałtownego pogorszenia

się sytuacji materialnej uczestniczki oraz niewłaściwe określenie przez Sąd

wartości jednego ze składników majątkowych, tj. jego „przeszacowanie” nie

stanowią nowej okoliczności w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. i nie odpowiadają

żadnej z określonych w kodeksie postępowania cywilnego podstaw wznowienia

postępowania, a w szczególności art. 403 § 2 k.p.c.

W

orzecznictwie

że niemożność

Sądu

skorzystania

w

Najwyższego

ugruntowany

poprzednim

postępowaniu

jest

z

pogląd,

określonych

okoliczności faktycznych lub środków dowodowych nie zachodzi, gdy istniała

obiektywna możliwość powołania ich w tym postępowaniu, a tylko na skutek

opieszałości, zaniedbania, zapomnienia czy błędnej oceny potrzeby powołania

strona tego nie uczyniła (por. postanowienia SN : z dnia 10 lutego 1999 r., II CKN

807/98, niepubl.; z dnia 15 maja 1968 r., I CO 1/68, OSNCP 1969, Nr 2, poz. 36

i z dnia 12 lutego 2004 r., V CZ 158/03, niepubl.). Uczestniczka, niewątpliwie miała

świadomość, w jakiej sytuacji majątkowej się znajduje w toku postępowania i mogła

na to zwrócić uwagę, nie była to bowiem „okoliczność nieujawnialna”. Odnosząc się

natomiast do dokonanej wyceny jednego ze składników majątkowych to należy

wskazać, że argumentacja przedstawiona przez skarżącą zmierza de facto do

zakwestionowania ustaleń faktycznych dokonanych przez Sądy obu instancji.

Tymczasem skarga o wznowienie prawomocnie zakończonego postępowania jest

nadzwyczajnym środkiem prawnym, dopuszczalnym w sytuacjach określonych

ustawowo. Należy także mieć na względzie fakt, że skarżąca jako uczestnik

postępowania miała prawo składać wnioski dowodowe zmierzające do wykazania,

że wartość majątku dorobkowego ma określoną wartość, miała też prawo

kwestionowania dokonanej wyceny. Z tego też względu argument, że o tym,

iż wartość mieszkania okazała się niższa niż ustalił to Sąd, dowiedziała się po

zakończeniu postępowania, jest nieprzekonywający.

W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy trafnie ocenił, że skarga nie została

oparta na podstawie wznowienia określonej w art. 403 § 2 k.p.c. i ją odrzucił, co

przesądza o bezzasadności zażalenia.

Z tych względów, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 k.p.c., Sąd

Najwyższy orzekł jak w sentencji.