I CZ 135/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 135/06

POSTANOWIENIE

Dnia 10 stycznia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Marian Kocon

SSN Iwona Koper

w sprawie z powództwa C. G.

przeciwko J. J., J. J. i E. J.

o nakazanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 10 stycznia 2007 r.,

zażalenia pozwanego J. J.

na postanowienie Sądu Okręgowego w W.

z dnia 24 lipca 2006 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 14 marca 2006 r. Sąd Okręgowy oddalił apelację

pozwanych od wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia 24 listopada 2004 r.

nakazującego pozwanym B. i J. J. usunięcie z określonej nieruchomości przewodu

gazowniczego.

Postanowieniem z dnia 24 lipca 2006 r. Sąd Okręgowy

kasacyjną

pozwanego

J.

J. od

wskazanego

wyroku

ze

odrzucił skargę

względu

na

niedopuszczalność skargi kasacyjnej wynikającą z określenia wartości przedmiotu

zaskarżenia poniżej ustawowej granicy oraz wniesienie skargi bez zachowania

przymusu adwokacko-radcowskiego.

W zażaleniu skarżący wniósł o uchylenie lub zmianę zaskarżonego

postanowienia, zarzucając błędne zakwalifikowanie rozpoznawanej sprawy jako

sprawy o prawa majątkowe.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W myśl art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

obowiązuje obligatoryjne zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych.

Przymus

jest

adwokacko-radcowski

wyłączony

jedynie

w

postępowaniu

o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata lub radcy

prawnego oraz gdy stroną, jej organem, jej przedstawicielem ustawowym lub

pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor

habilitowany nauk prawnych,

a

także gdy stroną,

jej organem

lub

jej

przedstawicielem ustawowym jest adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii

Generalnej Skarbu Państwa (art. 871 § 2 k.p.c.), a ponadto gdy zastępstwo

procesowe Skarbu Państwa jest wykonywane przez Prokuratorię Generalną Skarbu

Państwa (art. 871 § 3 k.p.c.). Przymus adwokacko-radcowski obowiązuje w każdym

postępowaniu, z wyjątkiem wymienionych postępowań wpadkowych, w tym również

w postępowaniu wywołanym skargą kasacyjną. Skarga pozwanego została

tymczasem sporządzona i wniesiona przez niego osobiście, a zatem bez

zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego. Uchybienie to nie stanowi braku

formalnego ani też innej wadliwości podlegającej konwalidacji (sanacji), w tym

„uzupełnieniu” wskutek wniesienia kolejnej skargi przez osobę mającą zdolność

postulacyjną w postępowaniu przed Sądem Najwyższym (art. 87 1 k.p.c.).

W konsekwencji uznać należy, że Sąd drugiej instancji ocenił trafnie przedmiotową

skargę jako niedopuszczalną.

Ze względu na niedopuszczalność skargi kasacyjnej pozwanego wynikającą

z naruszenia art. 871 k.p.c. nie ma procesowej potrzeby dokonywania oceny

zarzutu błędnego zakwalifikowania rozpoznawanej sprawy jako sprawy o prawa

majątkowe. Ubocznie tylko należy przypomnieć, że w utrwalonym orzecznictwie

Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że charakter sprawy o prawa majątkowe

w rozumieniu art. 3982 § 1 k.p.c. (przed dniem 6 lutego 2005 r. – art. 3932 § 1

k.p.c.) mają zarówno sprawy o świadczenie, jak i o ustalenie oraz ukształtowanie

prawa lub stosunku prawnego, jeżeli żądanie powoda zmierza do realizacji prawa

lub uprawnienia mającego bezpośredni wpływ na stosunki majątkowe stron (por.

m.in. niepublikowane postanowienia z dnia 13 sierpnia 2002 r., IV CKN 329/01,

z dnia 21 marca 2003 r., II CZ 18/03, oraz z dnia 28 kwietnia 2004 r., II CK 88/04).

Powódka żądała nakazania pozwanym usunięcie przewodu gazowniczego z działki

określonej bliżej w pozwie. Sądy obu instancji przyjęły trafnie, że powódka dochodzi

roszczenia o zwrot przedmiotu użyczenia po wypowiedzeniu umowy użyczenia.

Roszczenie takie wpływa bezpośrednio na stosunki majątkowe stron, a tym samym

– wbrew stanowisku skarżącego – rozpoznawana sprawa ma charakter majątkowy

(por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 1997 r., I CKN 15/97, niepubl.,

i z dnia 22 lipca 1997 r., I CKN 202/97, niepubl.). Przy wartości przedmiotu

zaskarżenia wynoszącej 1.000 zł pozwanemu nie przysługuje zatem skarga

kasacyjna.

Z podanych względów, na podstawie art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 §

3 k.p.c., Sąd Najwyższy oddalił zażalenie.

jc