I CZ 134/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 134/11

POSTANOWIENIE

Dnia 26 października 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Iwona Koper

SSA Marek Machnij

w sprawie z wniosku Janiny S.

przy uczestnictwie Antoniego S. i in. , o stwierdzenie nabycia własności

nieruchomości przez zasiedzenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 26 października 2011 r.,

zażalenia uczestniczki postępowania Bożeny D.

na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 22 lipca 2011 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy postanowieniem z 22 lipca 2011 r. odrzucił skargę kasacyjną

uczestniczki postępowania Bożeny D. od postanowienia tego Sądu z 15 grudnia

2010 r., którym oddalono apelację wnioskodawczyni Janiny S. od postanowienia

Sądu pierwszej instancji oddalającego wniosek co do stwierdzenia zasiedzenia

określonej bliżej w trakcie sprawy nieruchomości. Wniosek ten zmierzał do

stwierdzenia zasiedzenia na rzecz wnioskodawczyni w 5/8 części, a na rzecz

uczestniczki postępowania Bożeny D. w 1/8 części.

Wymieniona uczestniczka postępowania w zażaleniu na postanowienie

z 22 lipca 2011 r wniosła o jego uchylenie, a to celem nadania skardze kasacyjnej

dalszego biegu procesowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Okręgowy wydając zaskarżone postanowienie miał na względzie

pogląd, że skoro skarżąca uczestniczka postępowania nie zaskarżyła apelacją

postanowienia Sądu pierwszej instancji, to tym samym nie jest ona legitymowana

do zaskarżenia orzeczenia Sądu drugiej, gdyż orzeczeniem tym apelację oddalono.

Sąd Okręgowy powołał się w tym względzie na stanowisko Sądu Najwyższego

zawarte w uzasadnieniu wyroku z 24 listopada 1998 r., I CKN 282/98 (Prok.i Pr.wkł. 1999/4/37; LEX nr 416164). Rzeczywiście w uzasadnieniu tego wyroku Sąd

Najwyższy

wyraził

przekonanie,

że

na

gruncie

kodeksu

postępowania

cywilnego zasadą jest, że od wyroku sądu pierwszej instancji oddalającego

apelację nie przysługuje skarga kasacyjna stronie, która nie odwoływała się od

tego wyroku. Poglądu tego nie można jednak aprobować bez zastrzeżeń ze

względów szczegółowo przedstawionych przez Sąd Najwyższy w uzasadnieniu

postanowienia z 16 listopada 2000 r., III CZ 91/00 (OSNC 2001, nr 5, poz. 74), przy

czym zastrzeżenia te odnoszą się nawet do sytuacji, w której sprawa jest

rozpoznawana w procesie. Jeszcze dobitniej aktualizują się one w postępowaniu

nieprocesowym. Wówczas bowiem uwzględnić trzeba unormowanie zawarte

w art. 13 § 2 k.p.c., w myśl którego, stosowanie przepisów o procesie do

postępowania nieprocesowego jest ich stosowaniem odpowiednim (innymi słowy,

trzeba respektować specyfikę tego postępowania). I w tym zakresie można odwołać

się wyjaśnienia poczynionego przez Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia

z 16 listopada 2000 r., III CZ 91/00. Na czoło stosownej argumentacji wysuwa się

kwestia interesu uczestnika postępowania, o której mowa w art. 510 k.p.c.

Nawiązując zaś do okoliczności procesowych zaistniałych w niniejszej sprawie

wypada podkreślić, że skarżąca uczestniczka postępowania, aczkolwiek sama nie

wywiodła apelacji od postanowienia Sądu pierwszej instancji, to mimo wszystko

zmierzała – wespół z wnioskodawczynią, która z apelacji skorzystała - do takiego

zakończenia postępowania, ażeby postanowieniem stwierdzającym zasiedzenie

uwzględniono także jej udział (w 1/8) w nabytej – według twierdzeń wniosku –

własności

nieruchomości.

Jest

zatem

oczywiste,

że

skoro

apelację

wnioskodawczyni oddalono, to skarżąca ma interes prawny w zaskarżeniu

postanowienia Sądu Okręgowego w drodze skargi kasacyjnej.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 394 1 § 3 w zw.

z art. 39815 § 1 k.p.c.).

md