I CZ 132/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 132/12

POSTANOWIENIE

Dnia 17 października 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tadeusz Wiśniewski

w sprawie ze skargi A. L. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Rejonowego

z dnia 5 lipca 2011 r., wydanego

w sprawie z wniosku A. H.

przy uczestnictwie A. L.

i udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej

o pozbawienie władzy rodzicielskiej,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 17 października 2012 r.,

zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Rejonowego

z dnia 1 czerwca 2012 r.,

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 czerwca 2012 r. Sąd Rejonowy

odrzucił skargę A. L. o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia tego

Sądu z dnia 5 lipca 2011 r., gdyż została ona wniesiona z naruszeniem dyspozycji

art. 871 § 1 k.p.c.

W zażaleniu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie wobec niezachowania przewidzianego w art. 87 1 § 1 k.p.c.

wymagania co do tzw. zastępstwa adwokacko-radcowskiego w postępowaniu

przed Sądem Najwyższym podlegało odrzuceniu. Skoro okazało się ono

niedopuszczalne,

to

w

zasadzie

nie

ma

też

potrzeby

procesowej

ustosunkowywania się, czy w odniesieniu do wskazanej skargi należało uruchomić

postępowanie naprawcze. Dlatego też tylko marginesowo Sąd Najwyższy

zauważa, że odrzucenie skargi ze względu na jej osobiste sporządzenie przez

skarżącego było oczywiście uzasadnione, gdyż wadliwość polegająca na

niezachowaniu obowiązkowego zastępstwa strony przez adwokata lub radcę

prawnego nie podlega usunięciu przez ewentualne wszczęcie tego rodzaju

postępowania. Zgodnie bowiem z art. 4246 § 3 k.p.c., skargę wniesioną

z naruszeniem art. 871 § 1 k.p.c. sąd bezwzględnie odrzuca. Innymi słowy, chodzi

w tym wypadku o wadliwość nieusuwalną.

Z tego samego względu bez znaczenia pozostaje zawarty w zażaleniu

wniosek skarżącego o wyznaczenie mu terminu do ustanowienia pełnomocnika.

Wychodząc z przedstawionych założeń, Sąd Najwyższy orzekł jak wyżej,

zażalenie skarżącego jako nieuzasadnione (art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 3986 § 3

k.p.c.).