I CZ 132/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 132/10

POSTANOWIENIE

Dnia 25 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca)

SSN Bogumiła Ustjanicz

w sprawie ze skargi Platformy M.(...) S.A. z siedzibą w W.

przeciwko „P.(...)” Spółce z o.o. w W.

o uchylenie wyroku Sądu Polubownego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 listopada 2010 r.,

zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 27 kwietnia

2010 r., sygn. akt XXIII Ga (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2010 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę

kasacyjną, wniesioną przez pozwanego – P.(…) Spółka z o.o. od wyroku Sądu

Okręgowego w W. z dnia 29 grudnia 2009 r. Wyrokiem tym oddalono apelację strony

pozwanej, wniesioną od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 7 sierpnia 2009 r., w którym

uchylono wyrok Sądu Polubownego ds. Domen Internetowych przy Polskiej Izbie

Informatyki i Telekomunikacji z dnia 10 października 2008 r. Odrzucenie skargi

kasacyjnej od wspomnianego wyroku nastąpiło z tej przyczyny, ponieważ wartość

dochodzonego przez stronę powodową roszczenia została określona w skardze o

uchylenie wyroku sądu polubownego na kwotę 12.000 zł i tak oznaczona przedmiotu

zaskarżenia jest niższa niż ustanowiona w przepisie art. 3982 § 1 k.p.c.

W zażaleniu strony pozwanej prezentowane jest stanowisko, że Sąd Okręgowy

błędnie uznał rozpatrywaną sprawę jako sprawę o prawa majątkowe. Zgłoszone przez

powoda (przed sądem polubownym) roszczenie mieściło się, według skarżącego, w

zakresie spraw o ochronę znaków towarowych, o których mowa w art. 17 pkt 2 k.p.c. W

tej sytuacji należało je uznać za roszczenie niemajątkowe, co oznacza brak

zastosowania art. 3982 § 1 k.p.c. przy ocenie dopuszczalności skargi kasacyjnej.

Decydujące

znaczenie

dla

określenia

majątkowego

lub

niemajątkowego

charakteru rozpoznawanej sprawy w dziedzinie ochrony tzw. domen internetowych ma

oznaczenie postaci i prawnego charakteru dochodzonego przez stronę powodową

roszczenia przed sądem polubownym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej i wniesionego

zażalenia przyznano, że w pozwie z dnia 30 kwietnia 2008 r. domagano się

„stwierdzenia, iż pozwany w wyniku rejestracji nazwy domeny internetowej („dlaczego

pl”) naruszył prawa powodowej Spółki”. Tak też zostało sformułowane żądanie strony

powodowej w pozwie, przy czym strona ta w zachowaniu się pozwanego (w postaci tzw.

blokowania wspomnianej domeny) dostrzegała delikt nieuczciwej konkurencji (art. 3 ust.

1 i art. 15 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji Dz. U.

z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.). Jednocześnie strona powodowa nie formułuje

przewidzianych w tej ustawie roszczeń o charakterze majątkowym lub niemajątkowym

(art. 18 tej ustawy), akcentując jedynie samo stwierdzenie, że w wyniku rejestracji

(oznaczonej) domeny internetowej pozwany naruszył prawa strony powodowej. Można

zatem przyjąć, że powód zgłosił jedynie żądanie o ustalenie prawa (art. 189 k.p.c.). Nie

oznacza to jednak, że tak sformułowane żądanie inicjuje sprawę o prawo (prawa)

niemajątkowe. Miarodajne w tym zakresie będzie dalsze ustalenia, czy w podany

sposób strona powodowa nie zmierzała do ochrony określonego, istotnego dla niej

interesu majątkowego. W orzecznictwie Sądu Najwyższego dominuje bowiem trafne

stanowisko, które dla określenia majątkowego lub niemajątkowego charakteru sprawy

odwołuje się do kryterium oceny tego, czy zgłoszone żądanie zmierza do realizacji

prawa lub uprawnienia mającego bezpośredni wpływ na sferę stosunków majątkowych

zainteresowanego podmiotu (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17

września 2009 r., IV CZ 59/09, niepubl.). Należy podkreślić, że z treści uzasadnienia

pozwu wynika to, że strona powodowa – formując swoje żądanie w podany sposób –

zmierza właśnie bezpośrednio do ochrony swoich interesów majątkowych, eksponując

element „prawa do rozwoju przedsiębiorstwa i utrzymanie tożsamości renomy znaku na

rynku z oznaczeniami zawierającymi znak towarowy”. Podkreśla jednocześnie i to, że

działanie strony pozwanej (w postaci tzw. blokowania domeny internetowej),

wkraczające w sferę ekonomiczną powoda, stanowią naruszenie praw nabytych powoda

[s. (…) pozwu, k. (…) akt sprawy]. W tej sytuacji nie sposób podzielić stanowiska

skarżącego o niemajątkowym charakterze rozpoznawanej sprawy. Istnieją zatem

uzasadnione podstawy do odrzucenia skargi kasacyjnej strony pozwanej ratione valoris

(art. 3982 § 1 k.p.c.).

Dlatego Sąd Najwyższy oddalił zaskarżone zażalenie jako nieuzasadnione (art.

3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c.).