I CZ 13/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 13/13

POSTANOWIENIE

Dnia 14 marca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący)

SSN Irena Gromska-Szuster

SSN Agnieszka Piotrowska (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej

[…]

przeciwko Narodowemu Funduszowi Zdrowia

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 14 marca 2013 r.,

zażalenia strony pozwanej

na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 20 listopada 2012 r.,

oddala zażalenie i zasądza od strony pozwanej na rzecz

powodowej koszty postępowania zażaleniowego w kwocie 3600

złotych.

Uzasadnienie

Postanowieniem z 20 listopada 2012 roku Sąd Apelacyjny odrzucił na

podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. skargę kasacyjną pozwanego Narodowego Funduszu

Zdrowia od wyroku tego Sądu z dnia 24 maja 2012 roku, wskazując, iż pozwany nie

usunął w zakreślonym terminie braku formalnego skargi polegającego na nie

przedstawieniu uzasadnienia wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania w formie

odrębnej, pogłębionej argumentacji prawnej wskazującej na zaistnienie przesłanek

uzasadniających ten wniosek.

W zażaleniu na to postanowienie pozwany zarzucił naruszenie art. 41 k.c.

przez nieuwzględnienie faktu, że siedzibą Sądu Apelacyjnego jest W. oraz art. 130

par. 1 zdanie 2 k.p.c. przez pominięcie, że oczywiste omyłki nie stanowią

przeszkody do nadania pismu biegu. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł,

że pismo zawierające żądane przez Sąd Apelacyjny uzupełnienie skargi kasacyjnej

wysłał w terminie do Sądu Apelacyjnego w W., ale wskazał na kopercie błędny

adres tego Sądu- a mianowicie: Sąd Apelacyjny Wydział VI Cywilny W., Al. […],

zamiast Sąd Apelacyjny Wydział VI Cywilny Warszawa, PI. […] (koperta k.1161

akt). Argumentując, że zwykła omyłka w adresie sądu nie może wywoływać

ujemnych skutków prawnych dla strony w postaci odrzucenia skargi kasacyjnej,

wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania przez Sąd Apelacyjny.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie pozwanego nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wbrew jego

zarzutom Sąd Apelacyjny nie naruszył wskazanych w zażaleniu przepisów wydając

zaskarżone postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. W dacie jego wydania

Sąd ten nie dysponował bowiem pismem pozwanego uzupełniającym skargę

kasacyjną, które zostało przesłane na adres wskazany przez pełnomocnika

pozwanego nie będący adresem Sądu Apelacyjnego w W., lecz Sądu Okręgowego

w W. Za ugruntowane w orzecznictwie uznać należy stanowisko, aktualne de lege

lata w odniesieniu do skargi kasacyjnej, zgodnie z którym w razie wniesienia środka

odwoławczego lub pisma uzupełniającego jego braki formalne do niewłaściwego

sądu i przekazania go następnie właściwemu sądowi, dla oceny zachowania

terminu do wniesienia tego środka lub pisma miarodajna jest data nadania go przez

sąd niewłaściwy do sądu właściwego, a nie data nadania przez stronę na adres

sądu niewłaściwego (por. uchwała połączonych Izb: Cywilnej i Administracyjnej

oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada

1987 r. III CZP 33/87, OSNCP 1988, z. 6, poz. 73, postanowienie SN z dnia 17

września 1997 r. II UKN 238/97 OSNAPiUS 1998, Nr 14, poz. 439, postanowienie

SN z dnia 12 października 2000 r., I PZ 65/00, LEX nr 152577 oraz postanowienie

SNz dnia 15 listopada 2000 r., IV CKN 1420/00 LEX nr 536882). W tym kontekście

nie ma znaczenia, że pozwany prawidłowo wskazał siedzibę Sądu Apelacyjnego,

jaką jest W., skoro nie zachował należytej staranności przy wskazaniu właściwego

adresu tego Sądu (ulica i numer budynku), co umożliwiłoby prawidłowe doręczenie

pisma i nadanie mu dalszego biegu. W rozpatrywanej sprawie do doręczenia

Sądowi II instancji pisma uzupełniającego skargę kasacyjną wysłanego na

wskazany przez pozwanego, lecz niewłaściwy adres doszło już po upływie

zakreślonego terminu do usunięcia braków skargi kasacyjnej, stąd orzeczenie Sądu

Apelacyjnego jest zgodne z prawem.

Wbrew stanowisku pozwanego nie znajduje w rozpatrywanym przypadku

zastosowania art. 130 § 1 zdanie 2 k.p.c. (falsa demonstratio non nocet), albowiem

błędnego adresu sądu właściwego do odbioru pisma nie sposób uznać za

oczywistą omyłkę nie stanowiącą przeszkody do nadania pismu procesowemu

dalszego biegu. Oczywiste w rozumieniu tego przepisu są takie niedokładności,

które mimo pewnych braków formalnych pozwalają na odczytanie rzeczywistych

intencji strony i wywołanie właściwych, zamierzonych przez stronę, skutków pisma

procesowego (np. nazwanie wniosku wszczynającego postępowanie nieprocesowe

pozwem).

W tym stanie rzeczy zażalenie pozwanego podlegało oddaleniu na

podstawie art. 39814 § 1 i 2 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. Sąd Najwyższy

zasądził od strony pozwanej na rzecz powoda, który złożył odpowiedź na zażalenie

z wnioskiem o przyznanie kosztów postępowania zażaleniowego, kwotę 3600

złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (art. 98 k.p.c. i art. 108

k.p.c. w związku z § 12 ust. 2 punkt 2 w związku z § 6 punkt 7 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej

udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. 163, poz. 1349 z późn. zm.).

db