I CZ 13/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 13/12

POSTANOWIENIE

Dnia 29 marca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący)

SSN Anna Kozłowska

SSN Katarzyna Tyczka-Rote (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa B. Spółki z o.o. w likwidacji

przeciwko K. B.

o wydanie i zapłatę

oraz z powództwa wzajemnego K. B.

przeciwko B. Spółce z o.o. w likwidacji

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 29 marca 2012 r.,

zażalenia powódki – pozwanej wzajemnej na postanowienie w przedmiocie

kosztów postępowania odwoławczego zawarte w punkcie IV wyroku Sądu

Okręgowego w W. z dnia 19 października 2011 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie i sprawę w tym zakresie

przekazuje Sądowi Okręgowemu w W. do ponownego

rozpoznania pozostawiając temu Sądowi orzeczenie o kosztach

postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 10 lutego 2011 r. Sąd Rejonowy w W. uwzględnił

powództwo główne B. Spółki z o.o. w likwidacji poprzez nakazanie pozwanej K. B.

wydania samochodu osobowego marki Audi A3 i zasadził od tej pozwanej na rzecz

powódki kwotę 44.280 zł z ustawowymi odsetkami, a powyżej tej kwoty umorzył

postępowanie. Rozstrzygnął także o kosztach procesu, rozdzielając je miedzy

stronami. Jednocześnie Sąd orzekł także o roszczeniach zgłoszonych przez

pozwaną K. B. w ramach powództwa wzajemnego skierowanego przeciwko Spółce

B. i zasądzili od tej spółki na rzecz powódki wzajemnej kwotę 11 465,19 zł

z ustawowymi odsetkami, oddalając powództwo w pozostałym zakresie oraz

koszty procesu. Sąd Okręgowy w W., rozpatrujący sprawę na skutek apelacji

obydwu stron wyrokiem z dnia 19 października 2011 r., zmienił zaskarżony wyrok w

zakresie rozstrzygnięcia o powództwie wzajemnym w ten sposób, że obniżył

zasądzoną na rzecz K. B. kwotę do 8 273,35 zł oraz odpowiednio obniżył

zasądzone na jej rzecz koszty procesu. W pozostałym zakresie apelację Spółki B.

oddalił, oddalił także w całości apelację pozwanej K. B. Postanowieniem zawartym

w IV punkcie wyroku Sąd Okręgowy zasądził od powódki B. Spółki z o.o. w

likwidacji na rzecz K. B. kwotę 248,32 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania

odwoławczego. Jako podstawę tego rozstrzygnięcia Sąd Okręgowy wskazał art.

100 k.p.c.

Na zawarte w wyroku postanowienie o kosztach procesu zażalenie wniosła

powódka, a zarazem pozwana wzajemna, B. Spółka z o.o. w likwidacji zarzucając

naruszenie art. 98 § 1, 3 i 4 oraz art. 100 k.p.c. poprzez obciążenie jej kosztami

postępowania apelacyjnego, mimo że apelacja strony przeciwnej została oddalona

w całości, a apelacja powódki wzajemnej została uwzględniona w znacznej części.

Ponadto skarżąca zarzuciła w zażaleniu naruszenie przez Sąd Okręgowy art. 328

k.p.c. z uwagi na brak uzasadnienia rozstrzygnięcia o kosztach postępowania

odwoławczego.

W

konsekwencji

domagała

się

zmiany

zaskarżonego

postanowienia poprzez zasądzenie od pozwanej K. B. na rzecz powódki B. Spółki z

o.o. w likwidacji, kosztów postępowania odwoławczego w kwocie 3 233 zł w tym

kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym w kwocie 3 072

zł oraz zwrotu opłaty od apelacji w kwocie 161 zł.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przede wszystkim uzasadniony okazał się zarzut naruszenia art. 328 § 2

k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. Zawarte w uzasadnieniu wyroku Sądu

odwoławczego

motywy

rozstrzygnięcia

o

kosztach

procesu

za

instancję

odwoławczą zostały ograniczone jedynie do przytoczenia zastosowanego przepisu

prawa (art. 100 k.p.c.). W tej sytuacji orzeczenie w przedmiocie kosztów nie

poddaje się kontroli instancyjnej. Nie jest możliwe, bez znajomości motywów,

którymi kierował się Sad orzekający, odparcie zarzutu skarżącej, że Sąd

niesłusznie

obciążył

stronę

powodową

(pozwaną

wzajemną)

kosztami

postępowania odwoławczego i nie zasądził na jej rzecz kosztów postępowania

odwoławczego, mimo że apelacja strony przeciwnej została oddalona w całości,

natomiast apelacja powódki (pozwanej wzajemnej), która wnosiła o zasądzenie na

jej rzecz kosztów postępowania z obu apelacji, została uwzględniona w znacznej

części.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39815 § 1 k.p.c.

md