I CZ 13/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 13/08

POSTANOWIENIE

Dnia 16 kwietnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Centrum Handlowego P.(...) Spółki jawnej w M.

przeciwko E. V. i K. M.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 kwietnia 2008 r.,

zażalenia pozwanych

na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 29 listopada 2007 r., sygn. akt I ACa (…),

uchyla zaskarżone postanowienie i umarza postępowanie kasacyjne, nie

obciążając powódki kosztami postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Pismem z dnia 26 listopada 2007 r. pozwane cofnęły skargę kasacyjną wniesioną

od wyroku Sąd Apelacyjnego z dnia 20 września 2007 r., wydanego w sprawie z

powództwa Centrum Handlowego „P.(...)” spółki jawnej w M. przeciwko E. V. i K. M. o

zapłatę.

Postanowieniem z dnia 29 listopada 2007 r. Sąd Apelacyjny odrzucił tę skargę

kasacyjną jako niedopuszczalną ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia niższą

niż 75 000 zł (art. 3986 § 2 w związku z art. 3982 § 1 k.p.c.).

W zażaleniu na to postanowienie pozwane zarzuciły, że nie było podstaw do

odrzucenia skargi kasacyjnej, ponieważ – na skutek jej cofnięcia – postępowanie

kasacyjne ulegało umorzeniu. W konkluzji zażalenia wniosły o uchylenie zaskarżonego

postanowienia i umorzenie postępowania kasacyjnego bądź przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania oraz orzeczenie o kosztach postępowania zażaleniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kodeks postępowania cywilnego nie zawiera przepisów regulujących wprost

kwestię cofnięcia skargi kasacyjnej, jedynie art. 39821 k.p.c. stanowi, że skarga

kasacyjna może być cofnięta również przez samą stronę.

W art. 391 § 2 k.p.c. wyraźnie została natomiast uregulowana kwestia cofnięcia

apelacji. Zgodnie z tym przepisem – co wcześniej przyjmowano już w orzecznictwie

(por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 2000 r., III CZP 6/00, MoP 2000, nr 7,

str. 413) – sąd nie kontroluje dopuszczalności cofnięcia apelacji i automatycznie umarza

postępowanie apelacyjne, a jedynie przy orzekaniu o kosztach procesu stosuje przepisy

dotyczące cofnięcia pozwu.

W myśl art. 39821 k.p.c. przepis regulujący cofnięcie apelacji znajduje

odpowiednie zastosowanie do cofnięcia skargi kasacyjnej. To oznacza, że również

cofnięcie skargi kasacyjnej – jak wcześniej ostatecznie przyjęło także orzecznictwo (por.

postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 3 września 1998 r., I CKN 820/97, OSNC

1999, nr 2, poz. 40, i z dnia 25 listopada 2005 r., V CK 418/05, niepubl.) – jest

czynnością procesową niepodlegającą kontroli sądu. Sąd jest zatem bezwzględnie

związany dokonaną przez stronę czynnością procesową, a w konsekwencji także jej

skutkiem w postaci „braku skargi kasacyjnej”. W tej sytuacji jest oczywiste, że sąd nie

może poddać cofniętej skargi kasacyjnej kontroli pod kątem jej dopuszczalności ze

względu na wartość przedmiotu zaskarżenia. Powinien natomiast – zgodnie z art. 391 §

1 w związku z art. 39821 k.p.c. – umorzyć postępowanie i orzec o kosztach procesu

według przepisów dotyczących cofnięcia pozwu.

Z

przedstawionych

powodów

Sąd

Najwyższy

orzekł,

jak

w

sentencji

postanowienia (art. 39816 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. oraz art. 102 w związku z art.

391 § 1 i art. 39821 k.p.c.).