I CZ 129/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 129/11

POSTANOWIENIE

Dnia 24 listopada 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Antoni Górski (przewodniczący)

SSN Dariusz Dończyk

SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa A.-BUD Spółki z o.o.

przeciwko M. Instytucji Gospodarki Budżetowej M.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 24 listopada 2011 r.,

zażalenia pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego w W.

z dnia 4 sierpnia 2011 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2011 r. Sąd Apelacyjny

odrzucił apelację wniesioną w dniu 4 lutego 2011 r. przez M. Instytucję Gospodarki

Budżetowej M. od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 14 grudnia 2010 r. w

sprawie o zapłatę, w którego komparycji strona pozwana określona jest jako Skarb

Państwa – Gospodarstwo Pomocnicze W. – B. przy Areszcie Śledczym w W.

Sąd Apelacyjny stwierdził, że instytucja gospodarki budżetowej wnosząca

apelację nie występowała w procesie jako strona pozwana, a legitymacja do

wniesienia apelacji od wyroku przysługuje tylko stronie, której wyrok dotyczy, a więc

zawiera rozstrzygnięcie o żądaniu skierowanym przeciwko tej stronie. Przejęcie

następnie przez podmiot wnoszący apelację obowiązków dotychczasowego

gospodarstwa pomocniczego z mocy § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów

z dnia 21 września 2010 r. w sprawie sposobu i trybu przekształcania gospodarstw

pomocniczych państwowych jednostek budżetowych w instytucje gospodarki

budżetowej (Dz. U. Nr 181, poz. 1217) pozostaje bez znaczenia dla określenia

podmiotu legitymowanego do wniesienia apelacji, bo stosownie do art. 192 pkt 3

k.p.c. stroną pozwaną pozostał w dalszym ciągu Skarb Państwa.

W zażaleniu na to postanowienie M. Instytucja Gospodarki Budżetowej M.

zarzuciła naruszenie art. 192 pkt 3 k.p.c. przez jego niewłaściwe zastosowanie,

twierdząc, że zezwolenie strony przeciwnej, o którym mowa w tym przepisie, może

być wyrażone także konkludentnie, czym było dokonanie przez stronę powodową w

odpowiedzi na apelację zmiany określenia strony pozwanej, przez oznaczenie jej

nazwą podmiotu wnoszącego apelację. Stanowiło to, w ocenie podmiotu żalącego,

wyrażenie przez stronę powodową zgody na zmianę strony pozwanej, co Sąd

pominął, a ponadto M. Instytucja Gospodarki Budżetowej M. została wpisana do

rejestru sądowego w dniu 30 grudnia 2010 r. i wniosła w terminie apelację.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie, ale zupełnie z innych przyczyn,

aniżeli wskazano w zażaleniu.

W niniejszej sprawie nie doszło do zbycia objętych sporem rzeczy ani praw

w drodze czynności materialnoprawnej między zbywcą a nabywcą, a tylko w takiej

sytuacji nabywca może wejść na miejsce zbywcy, z zachowaniem wymogów

określonych w art. 192 pkt 3 k.p.c.

Podmiot wnoszący apelację powstał tymczasem w wyniku przekształcenia

gospodarstwa pomocniczego państwowej jednostki budżetowej w instytucję

gospodarki budżetowej w trybie określonym przepisami rozporządzenia Rady

Ministrów z dnia 21 września 2010 r. w sprawie sposobu i trybu przekształcenia

gospodarstw pomocniczych państwowych jednostek budżetowych w instytucje

gospodarki budżetowej (Dz.U. Nr 181, poz. 1217).

M. Instytucja Gospodarki Budżetowej M. uzyskała osobowość prawną z

chwilą wpisania do Krajowego Rejestru Sądowego w dniu 30 grudnia 2010 r.,

przejmując z woli ustawodawcy przysługujące dotychczas

gospodarstwu

pomocniczemu, a więc przed jego przekształceniem, m.in. wszelkie uprawnienia i

obowiązki na podstawie § 4 ust. 1 zd. pierwsze powołanego wyżej rozporządzenia

Rady Ministrów. Przejście praw i obowiązków także związanych z przedmiotem

procesu nastąpiło więc z woli ustawodawcy, a nie było rezultatem zbycia rzeczy lub

prawa przez dotychczasowy podmiot postępowania i nie zależało od jego woli.

Wejście nowego podmiotu do toczącego się postępowania odbyło się więc

automatycznie i nie zależało także od woli

dotychczasowych stron tego

postępowania, a więc nastąpiło nie na podstawie art. 192 pkt 3 k.p.c.

W tej sytuacji należało uznać, że apelacja została wniesiona przez

uprawniony podmiot, co skutkowało uchyleniem zaskarżonego postanowienia

(art. 39816 k.p.c w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).

Sąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku żalącej o zasądzenie kosztów

postępowania zażaleniowego według norm prawem przepisanych, ponieważ

uwzględnienie zażalenia nastąpiło z zupełnie innych przyczyn, aniżeli wskazane

w jego uzasadnieniu sporządzonym przez profesjonalnego pełnomocnika.