I CZ 129/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 129/06

POSTANOWIENIE

Dnia 10 stycznia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący)

SSN Marian Kocon (sprawozdawca)

SSN Iwona Koper

w sprawie z wniosku J. P.

przy uczestnictwie S. C.

o stwierdzenie nabycia spadku,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 10 stycznia 2007 r.,

zażalenia uczestnika postępowania

na postanowienie Sądu Okręgowego w P.

z dnia 31 października 2006 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w P. postanowieniem z dnia 31 października 2006 r. odrzucił

skargę kasacyjną uczestnika postępowania S. C., a to z tej przyczyny, że nie

odpowiada ona wymaganiom ustawowym, bowiem nie zawiera wniosku o przyjęcie

jej do rozpoznania oraz uzasadnienia tego wniosku.

W zażaleniu uczestnik wnosił o uchylenie postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

W art. 3984 § 1 k.p.c. zostały określone wymagania wobec treści skargi

kasacyjnej. Skarga kasacyjna powinna zatem zawierać oznaczenie orzeczenia, od

którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy

w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie oraz wniosek

o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego

uchylenia i zmiany.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowane jest stanowisko, że

wymaganie

przedstawienia

okoliczności

uzasadniających

przyjęcie

skargi

kasacyjnej do rozpoznania, które podlegają badaniu na etapie tzw. przedsądu

kasacyjnego, jest wymaganiem odrębnym od obowiązku przytoczenia podstaw

kasacyjnych i ich uzasadnienia. Powinno ono przybrać formę wyodrębnionego

wywodu prawnego, w którym skarżący powinien wskazać, jakie okoliczności

pozwalają zakwalifikować skargę do rozpoznania oraz jednocześnie uzasadnić,

dlaczego odpowiadają one co najmniej jednej z ustawowego katalogu przesłanek

usprawiedliwiających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, określonych

w art. 3989 § 1 k.p.c. (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 12 grudnia

2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52, postanowienie Sądu

Najwyższego z 30 maja 2001 r., III CZ 36/01, OSNC 2002, nr 2, poz. 22,

postanowienie Sądu Najwyższego z 17 października 2001 r., III CZ 98/01, OSNC

2002, nr 5, poz. 71, uchwała połączonych Izb: Izby Administracyjnej, Pracy

i Ubezpieczeń Społecznych oraz Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z 17 grudnia

2002 r., III CZP 72/02, OSNC 2003, nr 7-8, poz. 92). Powyższe oznacza, że

wnoszący skargę kasacyjną powinien wykazać, że w sprawie występuje istotne

zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,

zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona.

Obowiązek przedstawienia stosownego wniosku i wskazania okoliczności

uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej należy do wymagań dotyczących

tego szczególnego środka prawnego. Podstawowym celem skargi kasacyjnej nie

jest korekta orzeczeń wydawanych przez sądy powszechne, lecz ochrona interesu

publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz stosowania prawa.

Wykazanie okoliczności, uzasadniających ponowną kontrolę jest elementem

konstrukcyjnym

skargi

kasacyjnej,

umożliwiającym

Sądowi

Najwyższemu

dokonanie stosownej oceny.

Zażalenie nie jest zasadne. Skarga nie spełnia wymagania przewidzianego

w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., ponieważ nie zawiera stosownej argumentacji

odpowiadającej wyżej przedstawionym wymaganiom. Skarżący nie sformułował

nawet wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Również w zażaleniu

odwoływał się wyłącznie do podstaw kasacyjnych. Wniesiona skarga kasacyjna

podlegała zatem – jak trafnie uznał Sąd Okręgowy – odrzuceniu z powodu

niespełnienia wymagania niepodlegającego uzupełnieniu.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia (art. 39414 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).

db