I CZ 128/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 128/09

POSTANOWIENIE

Dnia 13 października 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący)

SSA Jan Kremer

SSN Katarzyna Tyczka-Rote (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa G. K.

przeciwko Skarbowi Państwa – Ministrowi Gospodarki

z udziałem interwenienta ubocznego po stronie pozwanego – Zakładów Elektronicznych

„U.(...)” S.A. z siedzibą w G.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 października

2010 r.,

zażalenia interwenienta ubocznego na wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 30 lipca 2009 r.,

sygn. akt I ACa (…), w przedmiocie kosztów procesu,

umarza postępowanie zażaleniowe.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 30 lipca 2009 r. Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sądu

Okręgowego w W. w ten sposób, że oddalił powództwo i nie obciążył powoda kosztami

procesu na rzecz Skarbu Państwa za pierwszą instancję, ani też kosztami procesu w

instancji odwoławczej na rzecz Skarbu Państwa oraz interwenienta ubocznego –

Zakładów Elektronicznych „U.(…)” S.A. w G.. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia

Sąd wskazał art. 108 § 1 k.p.c. i art. 102 k.p.c., wyjaśniając, że uwzględnił sytuację

materialną powoda oraz jego subiektywnie usprawiedliwione podstawy do dochodzenia

roszczenia w sytuacji, kiedy skargi pozwanego na czynności zajęcia dokonywane przez

komornika zostały oddalone. Rozstrzygnięcie zapadło w sprawie wytoczonej przez

powoda G. K. (egzekwującego wierzyciela) przeciwko Skarbowi Państwa – Ministrowi

Gospodarki (poddłużnikowi egzekwowanego dłużnika) o odszkodowanie przewidziane w

art. 886 § 3 k.p.c. w zw. z art. 902 k.p.c., dochodzone z powodu spełnienia przez

poddłużnika świadczenia na rzecz jego pierwotnego wierzyciela, a nie na rzecz

wierzyciela prowadzącego egzekucję z tej wierzytelności. Powód wskazywał, że zajęcie

wierzytelności dokonane zostało prawidłowo, o czym świadczyło oddalenie skarg

poddłużnika na tę czynność komornika.

Interwenient uboczny – Zakłady Elektroniczne „U.(...)” S.A. w G. złożyły zażalenie

na odnoszące się do nich orzeczenie o kosztach procesu zawarte w powyższym

wyroku. Zarzucając naruszenie art. 102 k.p.c. przez jego bezpodstawne zastosowanie i

naruszenie art. 328 § 2 k.p.c. i art. 361 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. przez

niewyjaśnienie

motywów

rozstrzygnięcia

żalący

się

wniósł

o

uchylenie

tego

postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu W. do ponownego

rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania zażaleniowego.

Równolegle z zażaleniem złożona została przez powoda skarga kasacyjna od

wyroku, w którym znajdowało się również kwestionowane rozstrzygnięcie o kosztach

procesu. Skarga ta została uwzględniona wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 13

października 2010 r. [I CSK (…)]. Sąd Najwyższy uchylił w całości (a zatem także w

zakresie rozstrzygnięcia o kosztach) ten wyrok i przekazał sprawę do ponownego

rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu. Skasowanie zaskarżonego orzeczenia o kosztach

procesu powoduje, że orzekanie w przedmiocie objętym zażaleniem interwenienta stało

się bezprzedmiotowe – wobec czego postępowanie zażaleniowe należało umorzyć na

podstawie art. 355 § 1 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c.

Nie

zachodziły

też

podstawy

do

orzekania

o

kosztach

postępowania

zażaleniowego, ponieważ rozstrzygnięcie o kosztach procesu należy do materii

ujmowanej globalnie w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji (art. 108 § 1 k.p.c.), a

niniejsze postanowienie nie ma takiego charakteru.