I CZ 127/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 127/09

POSTANOWIENIE

Dnia 21 stycznia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski

w sprawie z powództwa J. K.

przeciwko N.(…) Wydawnictwu P.(…) Spółce z o.o. w W.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 stycznia 2010 r.,

na skutek zażalenia strony pozwanej na postanowienie

Sądu Apelacyjnego

z dnia 25 września 2009 r., sygn. akt VI ACa (..),

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem, został oddalony wniosek pozwanej spółki

o zwolnienie od opłaty od skargi kasacyjnej.

W zażaleniu pozwana wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia przez

uwzględnienie wskazanego wniosku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wstępną kwestią jest odpowiedź na pytanie, czy zażalenie na opisane wyżej

postanowienie

Sądu

Apelacyjnego

jest

w

ogóle

dopuszczalne.

Negatywne

rozstrzygnięcie tej kwestii przesądza bowiem o braku możliwości jego merytorycznego

rozpoznania.

Postanowienia, od których przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego zostały

szczegółowo wskazane w art. 3941 § 1 i 2 k.p.c., a katalog tych postanowień jest

zamknięty. Autor zażalenia (profesjonalny pełnomocnik) jest – jak się wydaje –

przekonany, że podstawę tę stanowi przepis art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. Jest to

przekonanie oczywiście błędne, gdyż w przepisie tym mowa jest wyłącznie o kosztach

procesu, a zatem o kosztach zdefiniowanych w art. 98 § 1 k.p.c. Tymczasem omawiane

zażalenie dotyczy opłaty sądowej stanowiącej element kosztów sądowych.

Z przedstawionych powodów, skoro Sąd Apelacyjny zażalenia, mimo oczywistej

jego niedopuszczalności, nie odrzucił go, należało orzec, jak w sentencji (art. 394 1 § 3. w

zw. z art. 39821, art. 373 k.p.c.).