I CZ 127/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 127/06

POSTANOWIENIE

Dnia 10 stycznia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący)

SSN Marian Kocon (sprawozdawca)

SSN Iwona Koper

w sprawie z wniosku H. .

przy uczestnictwie Miasta W. i in. ,

o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 10 stycznia 2007 r.,

zażalenia uczestnika postępowania Miasta W.

na postanowienie Sądu Okręgowego w W.

z dnia 18 września 2006 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 września 2006 r. Sąd Okręgowy

w W. odrzucił apelację uczestnika Miasta W. z powodu niespełnienia wymagań

określonych w art. 368 § 1 pkt 1 k.p.c.

W zażaleniu wnioskodawca wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia,

zarzucając, że nie było podstaw do odrzucenia apelacji, bowiem nie zawierała ona

braków uniemożliwiających nadanie sprawie prawidłowego biegu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W apelacji uczestnika, sporządzonej przez pełnomocnika będącego radcą

prawnym, wskazano, iż zaskarżeniu podlega „postanowienie z dnia 11 kwietnia

2006 roku, sygn. Akt XVI Ns …/04, w całości”. Ponadto należy zauważyć,

że w komparycji pisma wymieniony został sąd, który wydał skarżone orzeczenie

przez wskazanie sądu, za pośrednictwem którego apelacja została złożona.

Należy stwierdzić, że przepis art. 368 § 1 pkt 1 k.p.c. nie może być

rozumiany jako powodujący konieczność powtarzania oczywistych sformułowań.

Jeżeli więc określenia zawarte w apelacji pozwalają na ustalenie, w sposób nie

budzący wątpliwości, jaki sąd wydał skarżone orzeczenie, nie można przywiązywać

nadmiernej wagi do użytego sformułowania. Należy uznać, że apelacja odpowiada

wymaganiom art. 368 § 1 pkt 1 k.p.c.

Przywiązywanie do powyższego braku tak daleko idących skutków, jak

uczynił to Sąd Okręgowy, nie pozostaje w zgodzie z ideą racjonalnego

ustawodawcy, który tworzy przepisy postępowania po to, aby ułatwić stronom

i sądowi rozpoznającemu sprawę, jej rozstrzygnięcie, a nie po to, aby przy pomocy

tych przepisów pozbawiać stronę jednego z najważniejszych jej uprawnień jakim

jest możliwość skorzystania z kontroli instancyjnej, przez wykładnię ściśle literalną

tych przepisów, oderwaną od celu jakiemu mają one służyć (por. postanowienie SN

z dnia 5 sierpnia 2005 r., II CZ 68/05, niepubl.).

W tych okolicznościach Sąd Najwyższy uznał, że zażalenie zasługiwało na

uwzględnienie i orzekł jak w sentencji (art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).

jz