I CZ 124/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 124/07

POSTANOWIENIE

Dnia 21 listopada 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marian Kocon (przewodniczący)

SSN Maria Grzelka (sprawozdawca)

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie ze skargi A. G.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego

w P. z dnia 2 lutego 2005 r., w sprawie z powództwa G. D.

przeciwko A. G.

o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 21 listopada 2007 r.,

zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Okręgowego w P.

z dnia 19 lipca 2007 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w P. odrzucił skargę

pozwanego o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku tego Sądu z dnia

2 lutego 2005 r. jako wniesioną po terminie, a ponadto – bez zachowania wymogu

przewidzianego w art. 871 k.p.c.

W zażaleniu pozwany zarzucił powyższemu postanowieniu naruszenie art.

3986 § 2 w zw. z art. 42412 k.p.c. przez bezpodstawne uznanie, że skarga nie

została sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Wskazał, że zlecił

opracowanie skargi osobie „z ogłoszenia” podającej się za adwokata, która jednak

statusu swego w skardze nie ujawniła a próby jej odszukania okazały się daremne.

Ponadto, zarzucił, że nie jest zgodne ze stanem faktycznym stwierdzenie, iż skarga

nie została złożona w terminie. Powołał się na dysponowanie odpisem wyroku

z dnia 2 lutego 2005 r. z klauzulą prawomocności z dnia 7 lipca 2005 r. oraz

dowodem nadania skargi o stwierdzenie niezgodności w dniu 6 lipca 2007 r.

Sąd Najwyższy uznał zażalenie za oczywiście bezzasadne.

Skarga

pozwanego

nie

została

wniesiona

przez

profesjonalnego

pełnomocnika procesowego, o którym mowa w art. 87 § 1 k.p.c., w związku z czym

podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Również nie została wniesiona

w terminie przewidzianym w art. 4246 § 1 k.p.c., skoro nadano ją na pocztę w dniu

6 lipca 2007 r. zaś wyrok Sądu Okręgowego w P., wydany w postępowaniu

odwoławczym, uprawomocnił się w dniu jego wydania, tj. w dniu 2 lutego 2005 r.

(art. 363 § 1 w zw. z art. 3921 § 1 k.p.c. w brzmieniu sprzed zmiany wprowadzonej

ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – kodeks postępowania

cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2005 r.

Nr 13, poz. 98).

W świetle art. 871 § 1 i art. 4248 § 1 k.p.c. przyczyny niewniesienia skargi

przez właściwego pełnomocnika nie mają znaczenia, co do daty zaś tzw. klauzuli

prawomocności to zaświadcza ona o dacie jej wystawienia a nie o dacie

uprawomocnienia się orzeczenia.

Sąd Okręgowy prawidłowo ocenił, że skarga pozwanego o stwierdzenie

niezgodności z prawem podlegała odrzuceniu na dwóch podstawach, z których

każda mogła stanowić podstawę wystarczającą. Wprawdzie, w świetle art. 4246 § 3

i art. 4248 § 1 k.p.c. Sąd Okręgowy nie był właściwy do wydania na tych

podstawach zaskarżonego postanowienia, ale nie stanowi to o nieważności

postępowania (art. 379 w zw. z art. 378 § 1, art. 398 21 k.p.c.) zaś skarżący

powyższego uchybienia w zażaleniu nie zarzucił.

Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy oddalił zażalenie (art. 398 14

w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).

kg