I CZ 123/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 123/10

POSTANOWIENIE

Dnia 3 grudnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jan Górowski (przewodniczący)

SSN Marta Romańska (sprawozdawca)

SSN Bogumiła Ustjanicz

w sprawie z wniosku Z. J., E. J. i M. J.

przy uczestnictwie Miasta W., W. S., R. K., R. S. i Z. S.

o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 grudnia 2010 r.,

zażalenia uczestnika postępowania Miasta W.

na postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 11 maja 2010 r., sygn. akt V Ca (…),

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z 11 maja 2010 r., wydanym na wniosek uczestnika Miasta W.

Sąd Okręgowy w W. uzupełnił własne postanowienie z 8 kwietnia 2010 r. przez dodanie

w jego sentencji punktu IV o treści: „ustalić, że każdy uczestnik ponosi koszty

postępowania kasacyjnego związane ze swoim udziałem w sprawie”. Postanowienie to

nie zostało uzasadnione.

W zażaleniu z 24 maja 2010 r. uczestnik Miasto W. zaskarżyło to postanowienie

w całości i zarzucił, że zostało ono wydane z naruszeniem art. 357 § 2 k.p.c. oraz art.

328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 361 k.p.c. poprzez brak uzasadnienia go przez Sąd

Okręgowy. Skarżący wskazał, że w uzupełnionym postanowieniu z 8 kwietnia 2010 r.

Sąd oparł rozstrzygnięcie o kosztach na podstawie wskazanej w art. 520 § 3 k.p.c., a

zatem orzekanie o kosztach postępowania kasacyjnego w oparciu o inną podstawę nie

było uzasadnione.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie jego

wniosku Sądowi Okręgowemu w W. do ponownego rozpoznania, a ewentualnie o

zmianę postanowienia przez zasądzenie na jego rzecz kwoty 2.900 zł tytułem zwrotu

kosztów postępowania kasacyjnego i - w każdym wypadku - domagał się zasądzenia na

jego rzecz kosztów postępowania zażaleniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest zasadne. Postanowienie o uzupełnieniu rozstrzygnięcia o kosztach

postępowania wydane zostało na posiedzeniu niejawnym, stosownie zatem do art. 357

§ 2 k.p.c. powinno ono zostać doręczone stronie wraz z uzasadnieniem. Sąd Okręgowy

nie uzasadnił orzeczenia i doręczył stronie jedynie odpis jego sentencji, a przez to

naruszył

powołany

wyżej

przepis

postępowania.

Niemożliwość

odtworzenia

i

skontrolowania sposobu wnioskowania, który zadecydował o treści wydanego

rozstrzygnięcia musi prowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Trzeba przy

tym zauważyć, że Sąd Okręgowy wydał zaskarżone postanowienie w związku z

wnioskiem uczestnika o uzupełnienie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania

odwoławczego zawartego w pkt II postanowienia z 8 kwietnia 2010 r. Zgodnie z

utrwalonym poglądem, wniosek o uzupełnienie rozstrzygnięcia o kosztach (art. 351

k.p.c.) nie może być skutecznie złożony wówczas, gdy sąd zasądził na rzecz strony

koszty procesu, ale w rozmiarze mniejszym niż tego oczekiwała. W takim przypadku

stronie przysługuje możliwość kwestionowania rozstrzygnięcia o kosztach przez

wniesienie zażalenia. W pkt II postanowienia z 8 kwietnia 2010 r. Sąd Okręgowy orzekł

o kosztach postępowania odwoławczego, a uczestnik zaskarżył to rozstrzygnięcie

zażaleniem. Jest możliwe, że użyte przez Sąd Okręgowy określenie „postępowanie

odwoławcze” obejmuje także postępowanie ze skargi kasacyjnej, a kosztów powstałych

w tym postępowaniu dotyczył wniosek o uzupełnienie rozstrzygnięcia o kosztach. Należy

zwrócić uwagę i na to, że Sąd Okręgowy w tej samej sprawie zastosował dwie różne

podstawy rozstrzygnięcia o kosztach: art. 520 § 3 k.p.c. i – w zakresie kosztów

postępowania kasacyjnego – ogólną regulację z art. 520 § 1 k.p.c. Skoro jednak

zaskarżone orzeczenie nie zostało uzasadnione, to ocena trafności rozstrzygnięcia w

tym zakresie nie jest możliwa.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 398 15 § 1 w zw. z art. 3941 § 3

k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.