I CZ 123/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 123/06

POSTANOWIENIE

Dnia 10 stycznia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Marian Kocon

SSN Iwona Koper

w sprawie z wniosku A. P.

przy uczestnictwie A. N. i W. K.

o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 10 stycznia 2007 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Okręgowego w W.

z dnia 10 października 2006 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

W dniu 8 sierpnia 2006 r. pełnomocnikowi wnioskodawcy doręczono odpis

postanowienia

Sądu

Okręgowego

w

W. z

dnia

czerwca

2006

r.

z uzasadnieniem. W dniu 4 października 2006 r. wnioskodawca – reprezentowany

przez pełnomocnika będącego adwokatem – wniósł od tego postanowienia skargę

kasacyjną, która nie została opłacona. W tej samego dacie wnioskodawca wystąpił

z wnioskiem o zwolnienie go od opłaty od skargi kasacyjnej.

W dniu 10 października 2006 r. przewodniczący w Sądzie Okręgowym w W.

zarządził zwrot wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych na podstawie art. 102

ust. 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

(Dz.U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.) ze względu na niedołączenie do niego

oświadczenia obejmującego szczegółowe dane o stanie rodzinnym, majątku,

dochodach i źródłach utrzymania wnioskodawczyni, o którym mowa w art. 102 ust.

2 powołanej ustawy. Postanowieniem wydanym tego samego dnia Sąd Okręgowy

w W. odrzucił skargę kasacyjną jako nieopłaconą.

W zażaleniu skarżący zarzucił naruszenie art. 10, 40 i 102 ust. 4 powołanej

ustawy oraz art. 1302 § 3 k.p.c., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarżący zarzucił trafnie Sądowi drugiej instancji naruszenie art. 1302 § 3

k.p.c. W pierwszej kolejności należy uznać, że – mimo istotnej zmiany przepisów

o kosztach sądowych – nie stracił aktualności pogląd, że obowiązek uiszczenia

opłaty przy wniesieniu do sądu pisma jej podlegającego nie ogranicza prawa

żądania zwolnienia od kosztów sądowych. Niedopuszczalne jest zatem odrzucenie

nieopłaconego

środka

zaskarżenia

wniesionego

przez

profesjonalnego

pełnomocnika, jeżeli domagał się on jednocześnie w imieniu strony zwolnienia jej

od kosztów sądowych w zakresie obejmującym ten środek. Należy jednak

rozważyć, czy sankcja taka może być zastosowana w sytuacji, gdy wniosek

o zwolnienie od kosztów nie może odnieść zamierzonego skutku, gdyż podlega

zwrotowi przez przewodniczącego bez wezwania do uzupełnienia jego braków

formalnych, ze względu na niedołączenie do niego oświadczenia, o którym mowa

w art. 102 ust. 2 nowej ustawy o kosztach sądowych.

Hipoteza art. 1302 § 3 k.p.c. obejmuje jedynie wypadki wniesienia przez

profesjonalnych pełnomocników nienależycie opłaconych środków zaskarżenia

i środków odwoławczych. O nienależytym opłaceniu takiego środka mówić można

jedynie wówczas, gdy w chwili jego wniesienia istnieje obowiązek uiszczenia opłaty,

przy czym – co należy podkreślić – miarodajny jest tu moment wniesienia pisma

podlegającego opłacie. Jak już wskazano, złożenie wniosku o zwolnienie od

kosztów sądowych wyłącza obowiązek uiszczenia opłaty od pisma objętego

wnioskiem. Nie ma natomiast podstaw do uzależnienia takiego skutku od dalszego

losu procesowego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Stanowiłoby to

bowiem w istocie rozszerzenie hipotezy art. 1302 § 3 k.p.c., co jest niedopuszczalne

ze względu na jego wyjątkowy charakter. W konsekwencji za nietrafne należy

uznać założenie przyjęte przez Sąd drugiej instancji, że na podstawie art. 130 2 § 3

k.p.c. odrzuceniu podlega nienależycie opłacona skarga kasacyjna podlegająca

opłacie stałej, wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika, do której dołączono

wniosek o zwolnienie od opłaty sądowej, nawet jeżeli wniosek ten zostanie

zwrócony ze względu na niedołączenie do niego oświadczenia, o którym mowa

w

art. 102 ust. 2 nowej ustawy o kosztach sądowych. Podkreślić trzeba, że

skarżący trafnie podnosi, że wymagane oświadczenie w rzeczywistości złożył,

z

tym że uczynił to przez wniesienie – bez przekroczenia terminu do wywiedzenia

skargi kasacyjnej - odrębnego pisma procesowego (k. 317 i n.).

W tym stanie rzeczy rozważyć trzeba kwestię dalszego procedowania sądu

w razie zwrotu wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Podobna sytuacja

procesowa występuje po oddaleniu wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych.

Według stanowiska utrwalonego w orzecznictwie i praktyce sądowej na gruncie

dotychczasowych

przepisów

o

kosztach

sądowych,

zgłoszenie

wniosku

o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie, w której pismo wniesione przez

stronę osobiście lub przez jej pełnomocnika podlega opłacie w postaci wpisu

stałego lub stosunkowego, zobowiązuje sąd w razie odmownego załatwienia tego

wniosku do wezwania o uiszczenie opłaty na zasadach ogólnych (zob. uchwałę

Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 1976 r., III CZP 11/76, OSNC 1976, nr 7-8,

poz. 162, oraz postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 1999 r., I CKN

1461/98, OSNC 1999, nr 11, poz. 196, i z dnia 31 maja 2006 r., IV CZ 40/06,

niepubl.). Stanowisko to zachowało aktualność na gruncie nowych przepisów

o kosztach sądowych. Tym samym, nadal trafne jest dotychczasowe zapatrywanie,

że – mutatis mutandis – w razie oddalenia zgłoszonego przez pełnomocnika strony

będącego adwokatem (radcą prawnym lub rzecznikiem patentowym) wniosku

o zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie poniesienia należnej od środka

odwoławczego lub środka zaskarżenia opłaty w wysokości stałej lub stosunkowej,

przewodniczący wzywa pełnomocnika do opłacenia tych środków w terminie

tygodniowym (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 października

2006 r., I CZ 81/06, niepubl.). Ze względu na podobieństwo sytuacji występującej

po oddaleniu wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i sytuacji istniejącej po

zwrocie tego wniosku, należy uznać, że również w tym ostatnim wypadku

przewodniczący powinien wezwać pełnomocnika do opłacenia skargi kasacyjnej

w terminie tygodniowym (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada

2006 r., I CZ 69/06, niepubl.). Sąd drugiej instancji odrzucił tymczasem skargę

kasacyjną wnioskodawcy bez uprzedniego wezwania do uiszczenia wymaganej

opłaty. Naruszył tym samym art. 1302 § 3 k.p.c., co skutkuje uchyleniem

zaskarżonego orzeczenia.

Z podanych względów, na podstawie art. 398 15 § 1 w zw. z art. 3941 § 3

k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.

db