I CZ 122/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 122/06

POSTANOWIENIE

Dnia 10 stycznia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący)

SSN Marian Kocon (sprawozdawca)

SSN Iwona Koper

w sprawie z powództwa G. G.

przeciwko D. P. i in.,

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 10 stycznia 2007 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 17 maja 2006 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 17 maja 2006 r. odrzucił apelację

powoda G. G., a to z tej przyczyny, że nie odpowiada ona wymaganiom

ustawowym, tj. art. 368 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c. Sąd uznał, że apelacja nie zawiera

zwięzłego przedstawienia zarzutów oraz ich uzasadnienia.

W zażaleniu powód wnosił o uchylenie powyższego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Apelacja

jest

środkiem

odwoławczym

służącym

ponownemu

merytorycznemu rozpoznaniu sprawy w aspekcie zarzutów postawionych przez

skarżącego pod kątem oceny, czy zaskarżone orzeczenie powinno zostać

zmienione lub ewentualnie uchylone, czy też powinno się ostać. Zarzutem apelacji

jest m.in. twierdzenie, że wyrok sądu pierwszej instancji jest wadliwy ze względu na

błędne ustalenie stanu faktycznego. Twierdzenie takie powinno

dotyczyć

konkretnego w danej sprawie elementu stanu faktycznego będącego podstawą

rozstrzygnięcia i wskazywać w czym się wyraża wadliwość postępowania sądu

pierwszej instancji. Skarżący nie ma obowiązku powołania w apelacji przepisów,

które doznały naruszenia – wystarczy, że zarzut swój sformułuje w sposób

jednoznacznie określający jego stanowisko w kwestii budzącej jego sprzeciw. Tym

m.in. różni się apelacja od skargi kasacyjnej, a także od znanej dawnemu k.p.c.

instytucji rewizji, że nie wymaga przytoczenia tzw. podstaw, lecz jedynie zarzuty.

W rozpoznawanej sprawie powód zarzucał w apelacji, że sąd bezpodstawnie

uznał, „iż nie istnieje w sprawie materiał dowodowy pozwalający na dokonanie

zasadniczych dla rozstrzygnięcia ustaleń co do istotnej treści zawartej między

stronami umowy oraz co do zaistnienia i wysokości poniesionej przez powoda

szkody i jej adekwatnego związku z zaniedbaniami pozwanych w postaci

niewykonania zobowiązania”. Wnosząc środek odwoławczy powód twierdzi, że

materiał taki został przez niego przedstawiony. Co więcej, w uzasadnieniu apelacji

powołuje on przepis art. 233 § 1 k.p.c., dotyczący obowiązku wszechstronnego

rozważenia całego zebranego w sprawie materiału dowodowego przy ustalaniu

stanu faktycznego. Bez znaczenia na tym etapie badania apelacji pozostaje kwestia

zasadności powyższego zarzutu.

Reasumując, należy stwierdzić, że apelacja zawiera zarzuty i ich

uzasadnienie. Wniesione pismo czyni zatem zadość wymaganiu art. 368 § 1 pkt 2

i 3 k.p.c. Zasadność podniesionych zarzutów powinna zostać poddana ocenie

merytorycznej przez sąd drugiej instancji.

Powyższe sprawia, że zażalenie powoda podlega uwzględnieniu (art. 39815

w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).

jc