I CZ 120/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 120/06

POSTANOWIENIE

Dnia 10 stycznia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Marian Kocon

SSN Iwona Koper

w sprawie ze skargi Spółdzielni Rolniczo-Handlowej "Samopomoc Chłopska"

w K. o wznowienie postępowania

z wniosku M.Ś. i E. Ś.

przy uczestnictwie E. D. i M. D.

o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,

zakończonego postanowieniem Sądu Okręgowego w W.

z dnia 6 lipca 2005 r., po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 10 stycznia 2007 r.,

zażalenia skarżącej na postanowienie Sądu Okręgowego w W.

z dnia 24 lipca 2006 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

W dniu 21 września 2005 r. Spółdzielnia Rolniczo-Handlowa „Samopomoc

Chłopska” w K.e wniosła skargę o wznowienie postępowania w sprawie

o zasiedzenie

określonej

nieruchomości

zakończonej

prawomocnym

postanowieniem Sądu Okręgowego w W. z dnia 6 lipca 2005 r.

Postanowieniem z dnia 10 lutego 2006 r. Sąd Okręgowy w W. jako Sąd

drugiej instancji odrzucił skargę Spółdzielni o wznowienie postępowania, uznając,

że Spółdzielnia ta nie jest zainteresowaną w sprawie w rozumieniu art. 510 k.p.c.

Spółdzielnia zaskarżyła to postanowienie zażaleniem skierowanym do Sądu

Apelacyjnego

i

sporządzonym

bez

zachowania

przymusu

adwokacko-

radcowskiego. Postanowieniem z dnia 12 maja 2006 r. Sąd Okręgowy odrzucił

wskazane zażalenie jako wniesione z naruszeniem art. 871 k.p.c.

W dniu 25 maja 2006 r. Spółdzielnia wniosła ponownie zażalenie na

postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 10 lutego 2006 r. wraz z wnioskiem o

przywrócenie terminu do jego wniesienia. Postanowieniem z dnia 18 lipca 2006 r.

Sąd Okręgowy oddalił wniosek o przywrócenie terminu, natomiast postanowieniem

z dnia 24 lipca 2006 r. odrzucił zażalenie Spółdzielni jako wniesione po terminie.

W zażaleniu na postanowienie z dnia 24 lipca 2006 r. o odrzuceniu zażalenia

Spółdzielnia zarzuciła naruszenie art. 130 § 1, 168, 169 i 394 § 2 k.p.c., wnosząc

o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zarzuty naruszenia art. 168 i 169 k.p.c. skierowane są w istocie przeciwko

postanowieniu Sądu Okręgowego z dnia 18 lipca 2006 r. oddalającemu wniosek

o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu

skargi o wznowienie postępowania. Jako że postanowienie to miało niewątpliwie

wpływ na wynik sprawy, tj. odrzucenie zażalenia, a nie podlegało zaskarżeniu,

może być ono na podstawie art. 380 w zw. z art. 398 21 i 3943 § 3 k.p.c.

przedmiotem kontroli Sądu Najwyższego (por. postanowienia Sądu Najwyższego

z dnia 8 marca 2000 r., I CZ 259/99, niepubl., z dnia 21 listopada 2001 r., I CZ

165/01, OSNC 2002, nr 7-8, poz. 102, z dnia 23 września 2004 r., III CZ 71/04,

niepubl., oraz z dnia 15 stycznia 2001 r., II CZ 197/04, niepubl.). W myśl art. 380

k.p.c., warunkiem rozpoznania niezaskarżalnych postanowień, które miały wpływ

na wynik sprawy, jest jednak zamieszczenie w środku zaskarżenia stosownego

wniosku. Należy przy tym podkreślić, że w przypadku środków zaskarżenia

wnoszonych przez profesjonalnych pełnomocników wniosek taki powinien być

w nich jednoznacznie sformułowany, gdyż nie ma podstaw do przypisywania

pismom wnoszonym przez takich pełnomocników treści wprost w nich nie

wyrażonych (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 3 marca 2005 r., II CZ

197/04, niepubl., oraz z dnia 23 września 2004 r., III CZ 71/04, niepubl.).

W zażaleniu skarżącej nie zawarto tymczasem wyraźnego wniosku o objęcie

kontrolą również postanowienia oddalającego wniosek o przywrócenie terminu.

Tym samym wymienione zarzuty nie mogły być przedmiotem oceny Sądu

Najwyższego.

Pozostałe zarzuty skarżącej nie okazały się natomiast trafne. Przepis art.

130 § 1 k.p.c. nie znajdował w zaistniałej sytuacji procesowej w ogóle

zastosowania, gdyż dotyczy on pism procesowych nienależycie opłaconych lub

dotkniętych brakami formalnymi, a nie wnoszonych z uchybieniem terminu. Zarzut

naruszenia art. 394 § 2 k.p.c. przez „błędne przyjęcie, że zażalenie z dnia

13 kwietnia 2006 r. zostało złożone po upływie siedmiu dni” również nie mógł

odnieść skutku, gdyż Sąd drugiej instancji ustalenia takiego nie dokonywał,

a ponadto zachowanie terminu przy wnoszeniu zażalenia datowanego na dzień

13 kwietnia 2006 r. nie miało znaczenia, gdyż zaskarżone postanowienie dotyczyło

późniejszego zażalenia z dnia 25 maja 2006 r.

Postanowienie Sądu Okręgowego było zatem prawidłowe, a zażalenie jako

nieuzasadnione podlegało oddaleniu.

Z podanych względów, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.,

Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

jc