I CZ 120/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 120/05

POSTANOWIENIE

Dnia 17 listopada 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Marek Sychowicz (przewodniczący)

SSN Maria Grzelka (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z powództwa Z. S.

przeciwko (…) Spółdzielni Mieszkaniowej "O.(…)" w W.

o uchylenie uchwały, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu

17 listopada 2005 r., zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 7

czerwca 2005 r., sygn. akt VI ACa (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił, jako niedopuszczalne,

wniesione przez powoda w dniu 16 lutego 2005 r. osobiście, zażalenie na

postanowienie o odrzuceniu apelacji. Sąd nie uznał za zażalenie wniesionego przez

uprawnionego pełnomocnika procesowego, pisma autorstwa radcy prawnego B. M.

złożonego w imieniu powoda w dniu 18 kwietnia 2005 r.

W zażaleniu powód zarzucił, że w ciągu 7 dni od doręczenia postanowienia

Sądu Apelacyjnego z dnia 9 lutego 2005 r. o odrzuceniu apelacji wpłynęło pismo

pełnomocnika powoda, w którym tenże poparł treść zażalenia osobistego powoda

uznając je za własne oraz odwołał się do wszystkich dotychczasowych pism złożonych

przez powoda. Nadto, skarżący podniósł, że jeśli nawet wymienione pismo procesowe

nie zawiera wszystkich cech z art. 394 § 2 k.p.c. (należy się domyślać, że chodzi

oczywiście o art. 394 § 3 k.p.c.) to za ewentualne uchybienia pełnomocnika nie może

odpowiadać klient tracąc szansę rozpatrzenia sprawy przez Sąd Najwyższy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Postanowienie Sądu Apelacyjnego o odrzuceniu apelacji powoda zostało

ogłoszone po rozprawie w dniu 9 lutego 2005 r. Stosownie do art. 394 § 2 k.p.c. powód

mógł zaskarżyć to postanowienie w terminie tygodniowym od ogłoszenia, albo w tym

terminie zażądać doręczenia postanowienia wraz z uzasadnieniem i następnie wnieść

zażalenie w terminie tygodniowym od doręczenia. Jak wynika z akt, powód w dniu 15

lutego 2005 r. złożył wniosek o doręczenie mu przedmiotowego postanowienia wraz z

uzasadnieniem, natomiast w dniu 16 lutego 2005 r. złożył zażalenie sporządzone

przez siebie. W dniu 11 kwietnia 2005 r. zostało powodowi doręczone postanowienie z

dnia 9 lutego 2005 r. wraz z uzasadnieniem.

Skoro powód zażądał doręczenia postanowienia wraz z uzasadnieniem to

powinien był konsekwentnie realizować sposób zaskarżenia przewidziany w art. 394 §

2 k.p.c. in princ tj. wnieść zażalenie w okresie tygodniowym po dniu 11 kwietnia 2005 r.

W tym okresie bezspornie zażalenie nie wpłynęło; za tego rodzaju środek odwoławczy

nie sposób uznać pisma wniesionego w dniu 18 kwietnia 2005 r. przez pełnomocnika

powoda zawierającego prośbę o uwzględnienie wszystkich pism powoda złożonych w

Sądzie od chwili złożenia apelacji. Zarówno pod względem formy jak i treści pismo to

nie spełnia żadnych wymogów zażalenia, ani nawet rozwinięcia uzasadnienia

zażalenia wcześniej wniesionego czy nawet wyrażenia poparcia dla takiego zażalenia.

Sąd Apelacyjny potraktował jako skuteczne, pod względem terminu, zażalenie,

które wpłynęło w dniu 16 lutego 2005 r. W ten sposób Sąd dał wyraz ocenie, że powód

zaskarżył postanowienie o odrzuceniu apelacji w trybie przewidzianym w art. 394 § 2

in fine k.p.c. Doręczenie tego postanowienia wraz z uzasadnieniem mogło się odbyć

zatem tylko na podstawie art. 9 k.p.c. tj. bez skutku w postaci otwarcia terminu do

zażalenia. Wniesienie w terminie tygodniowym od powyższego doręczenia zażalenia

nie byłoby skuteczne choćby spełniało wszystkie wymagania przewidziane w art. 394 §

3 i art. 871 § 1 k.p.c., a co dopiero, gdy pismo autorstwa pełnomocnika powoda nie

spełnia żadnego z tych wymagań. Wypada zauważyć, że gdyby przedmiotowe pismo

zawierało stwierdzenie, iż popiera stanowisko powoda wyrażone w jego „osobistym”

zażaleniu, to również nie sanowałoby braku zdolności postulacyjnej powoda. Pomijając

już przekroczenie terminu (wszak termin do wniesienia zażalenia składanego bez

uprzedniego doręczenia zaskarżonego orzeczenia upływał w dniu 16 lutego 2005 r.)

nie sposób uznać za spełniony wymóg wniesienia pisma procesowego przez

profesjonalnego pełnomocnika w sytuacji gdy profesjonalizm miałby się wyrażać w

ogólnikowym zaaprobowaniu przedstawionego wcześniej stanowiska samej strony.

Z przytoczonych względów, wbrew stanowisku skarżącego, pismo złożone

przez

pełnomocnika

procesowego

w

dniu

kwietnia

2005

r.

nie

miało

w rozpoznawanej sprawie żadnego znaczenia. Skoro zaś zażalenie, które zostało

odrzucone zaskarżonym postanowieniem, nie pochodziło od podmiotu uprawnionego

w świetle art. 871 § 1 k.p.c., to było ono niedopuszczalne co trafnie ocenił Sąd

Apelacyjny.

Rozpoznawane zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 398 14 w zw. z

art. 3941 § 3 k.p.c.