I CZ 12/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 12/12

POSTANOWIENIE

Dnia 17 maja 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Antoni Górski (przewodniczący)

SSN Krzysztof Pietrzykowski

SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa T. M.

przeciwko A. Z.

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 17 maja 2012 r.,

zażalenia powoda na postanowienie zawarte w punktach II i III wyroku Sądu

Apelacyjnego z dnia 7 września 2011 r.,

1.

2. uchyla

zaskarżone

postanowienie

zawarte

w punkcie II (drugim) wyroku Sądu Apelacyjnego

i w tym

zakresie

przekazuje

sprawę

Sądowi

Apelacyjnemu

do

ponownego

rozpoznania,

pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach

postępowania zażaleniowego,

odrzuca zażalenie w pozostałej części.

Uzasadnienie

W zawartym w wyroku z dnia 7 września 2011 r. postanowieniu Sąd

Apelacyjny – po rozpoznaniu apelacji powoda – zasądził od powoda na rzecz

pozwanej 2700 zł z tytułu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu

odwoławczym i przyznał radcy prawnemu J. G. od Skarbu Państwa – Sądu

Okręgowego „kwotę 2700 zł plus 22% VAT tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą

pomoc prawna udzieloną powodowi z urzędu” (pkt II i III sentencji wyroku).

Uzasadnienie tego rozstrzygnięcia ograniczył do stwierdzenia, że „postanowił o

kosztach na podstawie art. 98 w zw. z art. 108 k.p.c.”.

W

zażaleniu

na

to

postanowienie

pełnomocnik

powoda

zarzucił,

że orzeczenie co do kosztów procesu jest wadliwe, ponieważ zachodzą podstawy

do nieobciążenia powoda tymi kosztami (art. 102 k.p.c.). Sąd powinien zatem

zgodnie

z

wnioskiem

powoda

nie

obciążyć

go

kosztami

postępowania

apelacyjnego. Zarzucił również, że Sąd błędnie ustalił wysokość kosztów z tytułu

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu i zastosował nieaktualną stawkę

podatku od towarów i usług. W konkluzji zażalenia wniósł o zmianę zaskarżonego

postanowienia i nieobciążenie powoda kosztami procesu oraz przyznanie radcy

prawnemu z tytułu pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu

apelacyjnym opłaty w wysokości 3 600 zł, podwyższonej o 23% podatek od

towarów i usług.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono, że do uzasadnienia

postanowienia o kosztach procesu znajduje odpowiednie zastosowania - na

podstawie art. 361 k.p.c. - przepis art. 328 § 2 k.p.c. Uzasadnienie ograniczone –

jak w rozpoznawanej sprawie – jedynie do przytoczenia podstawy prawnej, bez

przedstawienia motywów rozstrzygnięcia nie spełnia wymagania przewidzianego

w art. 328 § 2 k.p.c. Rolą Sądu Najwyższego nie jest poszukiwanie motywów

orzeczenia o kosztach procesu, niezbędnych do oceny zasadności zażalenia

(por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2010 r., V CZ 7/10, OSNCZD 2010, nr 4, poz. 104 i z dnia 21 stycznia 2011 r., II PZ 49/10, niepubl.).

Postanowienie w części dotyczącej rozstrzygnięcia co do kosztów procesu należało

zatem uchylić i przekazać sprawę w tym zakresie do ponownego rozpoznania

(art. 39815 § 1 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).

Zażalenie w pozostałym zakresie podlega natomiast odrzuceniu jako

niedopuszczalne (art. 373 w związku z art. 3941 § 3 i art. 39821 k.p.c.).

W orzecznictwie

Sądu

Najwyższego

jest

ugruntowane

stanowisko,

że nie przysługuje zażalenie na postanowienie sądu drugiej instancji w przedmiocie

przyznania od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej

stronie z urzędu w postępowaniu przed sądem odwoławczym (por. postanowienia

Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2007 r., III CZ 61/07, niepubl., z dnia

17 listopada 2009 r., III CZ 53/09, OSNC 2001, nr 5, poz. 79 i z dnia 15 kwietnia

2010 r., II CZ 118/09, niepubl.). Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym niniejsze

zażalenie podziela to stanowisko i jego motywy, zawarte w przytoczonych

orzeczeniach. Nie ma potrzeby ich szczegółowego omawiana, ponieważ zostały

one przedstawianie w opublikowanym postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia

17 listopada 2009 r., III CZ 53/09. Wystarczy jedynie stwierdzić, że zaskarżone

w sprawie postanowienia w przedmiocie przyznania od Skarbu Państwa kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu

apelacyjnym nie jest w rozumieniu art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. postanowieniem sądu

drugiej instancji co do kosztów procesu.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia.