I CZ 12/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 12/11

POSTANOWIENIE

Dnia 4 marca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca)

SSN Marta Romańska

w sprawie z powództwa M. L. Spółki z o.o. w W.

przeciwko Z. P., T. G. i C. H.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 4 marca 2011 r.,

zażalenia pozwanych na postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania

zażaleniowego zawarte w punkcie 2. postanowienia Sądu Apelacyjnego

z dnia 8 października 2010 r.,

uchyla

zaskarżone

postanowienie

w

pkt

(drugim)

w odniesieniu do pozwanych Z. P., T. G. i C. H. i w tym zakresie

rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania przed

sądem drugiej instancji przekazuje Sądowi Apelacyjnemu do

ponownego

rozpoznania

oraz

rozstrzygnięcia

o

kosztach

postępowania zażaleniowego przed Sądem Najwyższym.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 8 października 2010 r. Sąd Apelacyjny zasądził

solidarnie od pozwanych (wymienionych w pkt 2 tego postanowienia) na rzecz

powoda kwotę 1.272 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

Postanowienie

to

zapadło

w

wyniku

rozpoznania

zażalenia

powoda

na

postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 30 czerwca 2010 r., w którym zmieniono

zaskarżone postanowienie w ten sposób, że wniosek wspomnianych pozwanych

o zasądzenie od powoda kosztów zastępstwa procesowego został oddalony.

W zażaleniu na rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 postanowienia Sądu

Apelacyjnego z dnia 8 października 2010 r. trzech pozwanych (Z. P., T. G. i C. H.)

wnoszono o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,

ewentualnie – a jego zmianę i orzeczenie co do istoty sprawy, tj. w ten sposób, że

koszty postępowania zażaleniowego ponosiliby tylko inni pozwani, a nie wnoszący

zażalenia. Skarżący wywodzili, że zażalenie powoda na postanowienie z dnia 30

czerwca 20190 r. nie zostało im doręczone, a zaskarżonym postanowieniem (w

jego pkt 2) obciążono solidarnie kosztami postępowania przed Sądem drugiej

instancji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Ze znajdującego się w aktach sprawy zarządzenia z dnia 16 lipca 2010 r.

wynika to, że zażalenie powoda (na postanowienie z dnia 30 czerwca 2010 r.)

wpłynęło w terminie i że polecono doręczenie jego odpisu radcy prawnemu D. Ś.

reprezentującemu grupę pięciu pozwanych (T. G. s.j. L. H., M. H., J. R. i P. R., k.

753 akt). Doręczenie takie nastąpiło w lipcu 2010 r. (k. 754 akt). W aktach sprawy

brak natomiast istotnie dowodu doręczenia odpisu zażalenia pozwanym (trzem),

reprezentowanym przez radcę prawnego M. B. (Z. P., T. G. i C. H.). W treści

zażalenia powód wnosił o przyznanie mu kosztów postępowania zażaleniowego od

pozwanych reprezentowanych przez radcę prawnego D. Ś. (k. 749-750 akt). W tej

sytuacji

zasądzenie

kosztów

postępowania

od

pozostałych

pozwanych

(wnoszących obecnie zażalenie) nastąpiło z naruszeniem art. 379 pkt 5 k.p.c. w zw.

z art. 397 § 2 k.p.c., tj. w wyniku pozbawienia tych pozwanych możliwości obrony

ich praw w postępowaniu zażaleniowym. Istniały zatem uzasadnione podstawy

uchylenia rozstrzygnięcia o kosztach zawartego w postanowieniu z dnia 8

października 2010 r. (pkt 2 tego postanowienia) w odniesieniu do pozwanych – Z.

P., T. G. i C. H. i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Apelacyjnemu do

ponownego rozpoznania (art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c.).