I CZ 12/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 12/06

POSTANOWIENIE

Dnia 9 marca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca)

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie z powództwa F. S.A. w K.

przeciwko Z. J. właścicielowi Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowo-Handlowego

K. w P.

o zakazanie czynów nieuczciwej konkurencji,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 marca 2006 r.,

zażalenia pozwanego

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 12 stycznia 2006 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną pozwanego wniesioną od wyroku

tego Sądu dnia 27 października 2005 r. W ocenie Sądu, sprawa o roszczenia

z art.14 i 15 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji

(Dz. U Nr 47, poz. 211 ze zm.) jest sprawą o prawa majątkowe w rozumieniu art.

3982 § 1 k.p.c., a wartość przedmiotu zaskarżenia w skardze kasacyjnej nie może

być wyższa od wartości zaskarżenia podanej w apelacji.

W

zażaleniu

pozwanego

domagano

się

uchylenia

zaskarżonego

postanowienia jako nieuzasadnionego. Zdaniem skarżącego, nietrafne jest

stanowisko Sądu Apelacyjnego, że sprawa o roszczenia wynikających ze

wskazanych przepisów ustawy z 1993 r. jest zawsze tylko sprawą o prawa

majątkowe w rozumieniu art. 3982 § 1 k.p.c. W związku z czynami nieuczciwej

konkurencji, określonymi w art. 14 i 15 ustawy z 1993 r., mogą być zgłaszane

roszczenia majątkowe i niemajątkowe, a w niniejszej sprawie powód określi swoje

roszczenia właśnie jako niemajątkowe (żądanie złożenia oświadczenia przez

pozwanego, zakazanie pozwanemu określonego zachowania się).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarżący istotnie określił wartość przedmiotu zaskarżenia apelacji na kwotę

50.000 zł (k. 739 akt), a – zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem –oznaczenie

wartości przedmiotu zaskarżenia w kasacji nie może być wyższe niż oznaczenie

wartości zaskarżenia w apelacji. Należy jednak zwrócić uwagę na to, jak

sformułowane były żądania strony powodowej, o jakich żądaniach rozstrzygnięto w

wyroku zaskarżonym skargą kasacyjną i do jakich żądań (roszczeń) odnosi się

wniesiony środek zaskarżenia.

Sąd Okręgowy zobowiązał pozwanego do zaniechania określonych działań

oraz do złożenia odpowiedniego oświadczenia. W wyroku tym uznano za zasadne

roszczenia strony powodowej określone w art. 18 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia

16 kwietnia 1993 o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U z 2003 r., Nr 159,

poz. 1503 ze zm.). Oddalono natomiast żądanie o zapłatę zadośćuczynienia (k. 736

akt). Dwa pierwsze roszczenia należą niewątpliwie do kategorii roszczeń

niemajątkowych usprawiedliwionych dokonaniem czynami nieuczciwej konkurencji

i przewidzianych w art. 14 i 15 ustawy z 1993 r. (por. art. 20 ustawy). Sąd

Apelacyjny oddalił apelację strony pozwanej jako nieuzasadnioną (k. 776 akt).

Wniesiona

skarga

kasacyjna

strony

pozwanej

odnosi

się

do

roszczeń

niemajątkowych strony powodowej, co trafnie podniesiono w zażaleniu.

W tej sytuacji odrzucenie skargi kasacyjnej powoda z przyczyn podanych

w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia należało uznać na nieuzasadnione.

Istniały zatem podstawy do uchylenia tego postanowienia (art. 394 1 § 3 k.p.c zw.

z art. 39815 § 1 k.p.c.).