I CZ 119/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 119/06

POSTANOWIENIE

Dnia 18 stycznia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Frąckowiak (przewodniczący)

SSN Henryk Pietrzkowski (sprawozdawca)

SSN Grzegorz Misiurek

w sprawie z powództwa H. - Wydawcy Prasy Spółki z o.o. w W.

przeciwko Skarbowi Państwa - Ministrowi Skarbu Państwa

przy udziale E. I.P. Spółki z o.o. w W.

o nakazanie wydania i stwierdzenie obowiązku zawarcia umowy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 18 stycznia 2007 r.,

zażalenia E. I. P. Spółki z o.o. w W.

na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 5 września 2006 r.,

odrzuca zażalenie i zasądza od E. I. P. Spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością w W. na rzecz strony pozwanej kwotę 3.600

(trzy

tysiące

sześćset)

złotych

postępowania zażaleniowego.

tytułem

zwrotu

kosztów

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w następstwie uwzględnienia opozycji pozwanego

postanowieniem z dnia 5 września 2006 r. nie dopuścił do udziału w sprawie w

charakterze interwenienta ubocznego po stronie powodowej spółki „E. I.P.” i

odrzucił wniesioną przez tę Spółkę apelację.

Rozpoznając zażalenie „E. I. P.” spółki z o.o. Sąd Najwyższy zważył, co

następuje:

Nie budzi wątpliwości, że postanowienie Sądu Apelacyjnego w części

orzekającej o niedopuszczeniu spółki „E. I. P.” do udziału w sprawie w charakterze

interwenienta

ubocznego,

jako

że

nie

jest

postanowieniem

kończącym

postępowanie w sprawie, nie podlegało odrębnemu zaskarżeniu (art. 3941 k.p.c.).

Oznacza to, że prawomocnym i nie podlegającym zaskarżeniu postanowieniem

Sąd Apelacyjny odmówił spółce „E. I. P.” przyznania statusu interwenienta

ubocznego. Nie mając takiego statusu Spółka ta nie mogła skutecznie wnieść

apelacji. Podmiot, który zgłosił swój udział w sprawie w charakterze interwenienta

ubocznego może wprawdzie dokonać innej czynności procesowej, np. wniesienia

środka odwoławczego, ale skuteczność tej czynności jest uzależniona od uzyskania

statusu interwenienta ubocznego. Odmienna interpretacja art. 77 § 2 k.p.c.

sprzeczna byłaby z gramatyczną wykładnią tego przepisu, który pozwala na

dokonanie innych czynności „interwenientowi ubocznemu”, a więc podmiotowi,

który taki status uzyskał przez dopuszczenie go w takim charakterze do udziału w

sprawie. Wniesioną przez spółkę „E. I. P.” interwencję uboczną należało więc – jak

trafnie to uczynił Sąd Apelacyjny – odrzucić jako wniesioną przez nieuprawniony

podmiot. Nie mając statusu interwenienta ubocznego Spółka nie była także

uprawniona do zaskarżenia postanowienia o odrzuceniu apelacji. Wniesione przez

nią zażalenie podlegało odrzuceniu, jako niedopuszczalne (art. 370 w zw. z art.

3941 § 3 i art. 39821 k.p.c.). O kosztach postępowania zażaleniowego Sąd

Najwyższy orzekł na podstawie art.107 i 108 § 1 w zw. z art. 3941 § 3, art. 39821 i

art. 391 § 1 k.p.c.

db