I CZ 118/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 118/12

POSTANOWIENIE

Dnia 10 października 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Bogumiła Ustjanicz (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa J. M. reprezentowanej przez przedstawicielkę ustawową J.

M. przeciwko Samodzielnemu Zespołowi Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej

w N.

z udziałem interwenienta ubocznego po stronie pozwanej I. Towarzystwo

Ubezpieczeń S.A. w W.

o zadośćuczynienie, odszkodowanie i rentę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 10 października 2012 r.,

zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 9 marca 2012 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił apelację pozwanego

od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 27 lipca 2011 r., wskazując, że wniósł on

jedynie częściowo opłatę sądową, zamiast wymaganej 14083 zł, wpłacił w dniu 27

grudnia 2011 r. kwotę 14080 zł.

Pozwany

w

zażaleniu

zarzucił,

że

zaskarżone

postanowienie

jest

następstwem błędnego zastosowania art. 373 w związku z art. 370 k.p.c.

polegającego na przyjęciu, że apelacja została nieprawidłowo opłacona i z tej

przyczyny podlegała odrzuceniu. Domagał się uchylenia kwestionowanego

postanowienia podnosząc, że skoro przedmiotem zaskarżenia apelacją wyroku

Sądu pierwszej instancji były trzy roszczenia – zadośćuczynienie, odszkodowanie

i renta, a opłata od ich sumy była niższa od wymaganej, to obowiązkiem Sądu było

wezwanie pozwanego do wskazania, których z zaskarżonych rozstrzygnięć ona

dotyczy. Decyzja co do skuteczności wniesienia tego środka odwoławczego nie

mogła być podjęta przed wyjaśnieniem tej kwestii.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest bezzasadne.

Opłata stosunkowa pobierana jest w sprawach o prawa majątkowe, a jej wysokość

uzależniona jest od wartości przedmiotu sporu lub przedmiotu zaskarżenia (art. 13

ust. 1 u.k.s.c.); wynosi 5% tej wartości. Zgodnie z art. 21 k.p.c. w razie

przedmiotowej

kumulacji

roszczeń

o

charakterze

majątkowym,

a

zatem

przedmiotowo jednorodzajowych, ich wartość podlega zliczeniu, co dotyczy także

wartości przedmiotu zaskarżenia. Oznacza to, że strona ma obowiązek wniesienia

jednej opłaty stosunkowej, a jej rozmiar jest uzależniony do sumy tych roszczeń.

W odniesieniu do roszczeń różnego rodzaju – majątkowych i niemajątkowych, czy

też dochodzonych w jednym pozwie kilku roszczeń niemajątkowych zachodzi

konieczność określenia opłat sądowych w odniesieniu do każdego z nich,

a zliczeniu mogą podlegać jedynie te opłaty sądowe. Wykonanie obowiązku

opłacenia pisma polega na wniesieniu prawidłowo ustalonej opłaty i w pełnej

wysokości. Skarżący wniósł opłatę niższą od przewidzianej przepisami, a zatem nie

usunął braku fiskalnego apelacji, co było przyczyną odrzucenia apelacji (art. 373

w związku z art. 370 k.p.c.). Nie ma racji żalący, utrzymując że przedmiotem

zaskarżenia apelacją są przedmiotowo odrębne roszczenia, za ich odrębnością nie

może przemawiać objęcie ich w wyroku osobnymi punktami, bo miało to jedynie

redakcyjny charakter. Nie było zatem podstaw do podejmowania przez Sąd

Apelacyjny działań mających na celu ustalanie, których rozstrzygnięć dotyczy

zaskarżenie, ponieważ zakres zaskarżenia jednoznacznie wynika z apelacji.

Nie miało zastosowania w rozpoznawanej sprawie stanowisko wyrażone przez Sąd

Najwyższy w postanowieniu z dnia 21 grudnia 2006 r., III CZ 94/06, OSNC-ZD

z 2008 r. nr 1, poz. 12, ponieważ dotyczy ono roszczeń odmiennych przedmiotowo,

co umożliwiało konkretyzację kwestionowanego rozstrzygnięcia i należnej opłaty.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie art.

39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.