I CZ 117/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 117/10

POSTANOWIENIE

Dnia 17 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Marek Sychowicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Dariusz Dończyk

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie ze skargi A. S.

o

wznowienie

postępowania

zakończonego

prawomocnym

wyrokiem

Sądu

Apelacyjnego z dnia 15 grudnia 2006 r., sygn. akt I ACa (…), wydanego w sprawie z

powództwa A. S.

przeciwko Robotniczej Spółdzielni Mieszkaniowej „P.(...)” w W.

o zobowiązanie i zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 listopada 2010 r.,

zażalenia skarżącej na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 22 czerwca 2010 r.,

sygn. akt I ACa (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2010 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

powódki A. S. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tego

Sądu z dnia 15 grudnia 2006 r., sygn. akt I ACa (…), w sprawie przeciwko pozwanej

Robotniczej Spółdzielni Mieszkaniowej „P.(...)” w W., oddalającym apelację powódki od

wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 27 lipca 2005 r., sygn. akt II C (…), oddalającego

powództwo o wydanie rzeczy, zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli oraz o

zapłatę.

Sąd Apelacyjny uznał, że nie istniała podana w skardze podstawa wznowienia

postępowania polegająca na wykryciu takich okoliczności faktycznych lub środków

dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła

skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 403 § 2 k.p.c.). W ocenie tego Sądu

podstawy takiej nie stanowi uznanie przez Europejski Trybunał Praw Człowieka (dalej:

„Trybunał”) za niedopuszczalną skargi wniesionej przez powódkę do Trybunału jako

wniesioną po terminie, bowiem nie mogło to mieć wpływu na wynik sprawy.

Powyższe

postanowienie

powódka

zaskarżyła

zażaleniem,

zarzucając

naruszenie art. 410 i art. 130 § 1 zd. 2 k.p.c. oraz wnosząc o jego uchylenie

i zasądzenie na jej rzecz od pozwanej kosztów postępowania zażaleniowego według

norm przepisanych. Podniosła, że podstawę wznowienia postępowania stanowiła

doręczona jej w dniu 2 stycznia 2010 r. pochodząca od Trybunału informacja

o „rzekomym” przekroczeniu przez nią terminu do wniesienia skargi do Trybunału,

liczonego od wydania postanowienia Sądu Najwyższego o odrzuceniu wniesionej przez

nią skargi kasacyjnej, zamiast od doręczenia jej pisma odmawiającego wniesienia na jej

rzecz skargi kasacyjnej przez Prokuratora Generalnego. Uchylenie się Trybunału od

merytorycznego rozpoznania sprawy było zaś wynikiem powolnego rozpatrywania przez

Sąd Najwyższy wniesionej przez nią skargi kasacyjnej, „co uniemożliwiło wcześniejsze

zwrócenie się do Prokuratora Generalnego o wniesienie skargi kasacyjnej w trybie art.

3985 § 2 k.p.c., a w konsekwencji również skargi do Trybunału”. Ponadto wskazała, że

jej pismo, oprócz żądania wznowienia postępowania, zawierało również żądanie

naprawienia

szkody,

zatem

Sąd

Apelacyjny

przed

wydaniem

zaskarżonego

postanowienia miał obowiązek wyjaśnić jego treść, a gdy uznał, że nie zachodzą

dostateczne podstawy wznowienia, zastosować art. 130 § 1 zd. 2 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Za prawidłową należy uznać ocenę Sądu drugiej instancji co do tego,

że pochodząca od Trybunału informacja o niedopuszczalności skargi wniesionej przez

żalącą do Trybunału z powodu uchybienia terminowi do jej wniesienia nie może

stanowić przewidzianej w art. 403 § 2 k.p.c. podstawy wznowienia postępowania

zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 15 grudnia 2006 r., sygn. akt I

ACa (…). Uwzględniając to, że wyrażona przez Trybunał ocena o niedopuszczalności

skargi wniesionej do Trybunału nie podlega jurysdykcji sądów polskich, w tym Sądu

Najwyższego, stwierdzić należy, że wystąpienie przez żalącą do Prokuratora

Generalnego o wniesienie na jej rzecz skargi kasacyjnej od powyższego wyroku nie

pozostawało w żadnym związku z oceną Trybunału. Skoro bowiem żaląca wniosła

skargę kasacyjną od powyższego wyroku zaskarżając go w całości, to zgodnie z art.

3981 § 2 k.p.c. wniesienie skargi kasacyjnej przez Prokuratora Generalnego od tego

wyroku na jej rzecz było wyłączone, nawet jeśli wniesiona przez nią skarga kasacyjna

została następnie odrzucona postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 27 września

2007 r., sygn. akt I CSK (…). A skoro Prokurator Generalny nie mógł skutecznie wnieść

skargi kasacyjnej na jej rzecz, to ewentualne jej wniesienie przez Prokuratora

Generalnego z naruszeniem art. 3981 § 2 k.p.c. nie mogło skutkować odmienną oceną

Trybunału co do uchybienia przez żalącą terminowi do wniesienia skargi do Trybunału

jako przyczynie jej niedopuszczalności. Zatem zgodnie z art. 410 k.p.c. i wbrew

twierdzeniom żalącej wniesiona przez nią skarga o wznowienie postępowania podlegała

odrzuceniu jako nieoparta na ustawowej podstawie.

Prawidłowa była również dokonana przez Sąd drugiej instancji kwalifikacja pisma

wszczynającego postępowanie jako skargi o wznowienie postępowania, bowiem w

piśmie tym zawarte zostało jednoznacznie sformułowane żądanie wznowienia

postępowania ze skargi kasacyjnej od wyroku tego Sądu z dnia 15 grudnia 2006 r.,

sygn. akt I ACa (…), odrzuconej postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 27 września

2007 r., sygn. akt I CSK (…). Na dalszym etapie postępowania, stwierdzając nieistnienie

ustawowej podstawy wznowienia, Sąd drugiej instancji nie był obowiązany na podstawie

art. 130 § 1 zd. 2 k.p.c. kwalifikować wniesionego pisma jako pozwu zawierającego

żądanie naprawienia szkody, już choćby z tego względu, że ocena Sądu drugiej instancji

co do istnienia ustawowej podstawy wznowienia podlegała kontroli w postępowaniu

zażaleniowym.

Z tych względów, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd

Najwyższy postanowił jak w sentencji.