I CZ 116/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 116/11

POSTANOWIENIE

Dnia 28 października 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący)

SSN Józef Frąckowiak (sprawozdawca)

SSN Bogumiła Ustjanicz

w sprawie z powództwa Fundacji Pomocy Chorym na Zanik Mięśni

z siedzibą w S.

przeciwko Skarbowi Państwa - Ministrowi Rozwoju Regionalnego

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 28 października 2011 r.,

zażalenia strony powodowej na postanowienie w przedmiocie kosztów

zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 25 stycznia 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Powód Fundacja Pomocy Chorym Na Zanik Mięśni z siedzibą w S. zaskarżył

postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania zawarte w wyroku Sądu

Apelacyjnego z dnia 25 stycznia 2011 r. Zarzucając, że zaskarżone postanowienie

narusza art. 98 § 1, art. 100 i art. 102 k.p.c. oraz § 12 ust. 2 pkt 4 w związku z § 6

pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w

sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb

Państwa

kosztów

pomocy

prawnej

udzielonej

przez

radcę

prawnego

ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), wniósł o zmianę

zaskarżonego postanowienia poprzez zasądzenie na rzecz powoda kwoty 12 312 zł

tytułem zwrotu kosztów procesu, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego

postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi

Apelacyjnemu. Ponadto powód wniósł o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów

postępowania zażaleniowego. Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 1 sierpnia

2011 r. odrzucił zażalenie powoda na postanowienie o kosztach procesu w I

instancji zawarte w punkcie 1b wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 25 stycznia 2011

r., jako niedopuszczalne w świetle art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. W odpowiedzi na

zażalenie powoda Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa, reprezentująca

pozwany Skarb Państwa – Ministra Rozwoju Regionalnego, wniosła o oddalenie

zażalenia w części w jakiej nie zostało ono odrzucone oraz o zasądzenie kosztów

postępowania zażaleniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący zarzuca naruszenie

przez Sąd Apelacyjny art. 100 k.p.c. Zarzut ten nie jest trafny z dwóch powodów.

Po pierwsze, przepis ten przewiduje, że w razie częściowego uwzględnienia

powództwa - a z taką właśnie sytuacja mamy do czynienia w zaskarżonym wyroku

Sądu Apelacyjnego z dnia 25 stycznia 2011 r. - sąd może koszty wzajemnie znieść

lub rozdzielić stosunkowo. Ustawodawca zastosował tu alternatywę, co oznacza, że

to orzekający w sprawie sąd ma wybór i jego rozstrzygnięcie będzie poprawne

zarówno wtedy gdy orzeka o wzajemnym zniesieniu kosztów jak i wtedy gdy je

stosunkowo rozdziela na strony. Skarżący nie podważa w zażaleniu tego, że w

rozpoznawanej sprawie sąd nie miał podstaw do wzajemnego zniesienia kosztów.

Jego zdaniem bardziej sprawiedliwe byłoby jednak stosunkowe rozdzielnie

kosztów. Taki wniosek także nie jest jednak trafny. Wyliczenie należnych stronom

kosztów, zawarte w uzasadnieniu zażalenia, obarczone jest bowiem dwoma

zasadniczymi błędami. W wyliczeniu tym skarżący uwzględnił koszty poniesione

także w I instancji, a w tym zakresie jego zażalenie trafnie, jako niedopuszczalne,

zostało odrzucone przez Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2011 r.

Ponadto, skarżący kwestionuje wynikające z § 12 ust. 4 powołanego wyżej

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, zróżnicowanie opłat za zastępstwo

procesowe,

w zależności

od

tego,

czy

strona

jest

zastępowana

przez

pełnomocnika, który reprezentował ją w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym,

czy też przez nowego pełnomocnika ustanowionego dla postępowania przed

Sądem

Najwyższym,

bezzasadnie

przyjmując,

że

jest

to

zróżnicowanie

niesprawiedliwe. Ponadto, na co słusznie zwrócono uwagę w odpowiedzi na

zażalenie, to uznanie powództwa przez pozwanego spowodowała uwzględnienie

żądania powoda w tak znacznym stopniu. W tej sytuacji, wbrew wywodom

zawartym w uzasadnieniu zażalenia, orzeczenie Sądu Apelacyjnego co do

wzajemne zniesienia pomiędzy stronami kosztów postępowania apelacyjnego i

kasacyjnego nie tylko znajduje w pełni oparcie w art. 100 k.p.c., ale jest ono także

rozstrzygnięciem uwzględniającym interesy obu stron. Mając to na uwadze

postanowienie to nie narusza również art. 98 § 1 i art. 102 k.p.c. oraz § 12 ust. 2 pkt

4 w związku z § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28

września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia

przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego

ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).

Mając na względzie powyższe Sąd Najwyższy, na podstawie art. 398 14 k.p.c.

w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania

zażaleniowego orzeczono na podstawie § 12 ust. 2 pkt 2 i § 6 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej

udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.

1349 ze zm.).