I CZ 116/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 116/07

POSTANOWIENIE

Dnia 19 października 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian (przewodniczący)

SSN Jan Górowski (sprawozdawca)

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie z powództwa A.K.

przeciwko Skarbowi Państwa - Ministrowi Budownictwa

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 19 października 2007 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 25 lipca 2007 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie i odstępuje od obciążenia powoda kosztami

postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 25 lipca 2007 r. lutego 2007 r. Sąd Apelacyjny

odrzucił skargę kasacyjną powoda od wyroku tego Sądu z dnia 8 marca 2007 r.

oceniając, że nie zawiera ona elementu konstrukcyjnego, tj. uzasadnienia wniosku

o przyjęcie jej do rozpoznania (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.).

W zażaleniu pełnomocnik powoda wniósł o uchylenie zaskarżonego

postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3984 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać:

oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono

zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich

uzasadnienie, wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego

uzasadnienie oraz wniosek o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia

z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i zmiany. Są to tzw. elementy

konstrukcyjne

tego

nadzwyczajnego,

wysoce

sformalizowanego

środka

zaskarżenia i dlatego niezachowanie któregokolwiek z nich skutkuje jego

odrzucenie a limine. Każde z tych wymagań ma samodzielny byt i niespełnienie

któregokolwiek z nich stanowi brak istotny nienaprawialny w trybie właściwym dla

usuwania braków formalnych (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

11 maja 2006 r. III CSK 144/06 niepublikowane).

Wymagania skargi kasacyjnej, w porównaniu z kasacją, są surowsze

albowiem aktualny środek winien zawierać wyraźnie sformułowany wniosek

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie. Choć w skardze

wniosek został zawarty, niemniej trafna jest ocena Sądu Apelacyjnego, że nie

zawiera on uzasadnienia. Dla przyjęcia, że ten element jest zawarty nie jest

wystarczające odwołanie się przez skarżącego do jakichkolwiek okoliczności, które

jego zdaniem przemawiają za jej rozpoznaniem. Jedynie wyraźne odniesienie się

do co najmniej jednej z przesłanek, o których mowa w art. 398 9 § 1 k.p.c.,

i przedstawienie argumentacji wskazującej na wystąpienie takiej przesłanki stanowi

spełnienie tego obowiązku, (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

24 lutego 2006 r., IV CSK 8/06 niepublikowane). Nie można skutecznie uzupełnić

skargi kasacyjnej o brakujący element konstrukcyjny - jak uczynił to skarżący –

przez wskazanie go w zażaleniu na jej odrzucenie (por. np. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 5 lipca 2006, IV CZ 54/06, M. Spół. 2007, nr 1, s. 27).

Wskazany brak, choć wynikły niewątpliwie z przeoczenia, nie mógł więc

zostać uzupełniony.

Z art. 3986 § 2 k.p.c. wprost wynika, ze to do kompetencji Sądu drugiej

instancji należy odrzucenie skargi kasacyjnej, która nie spełnia któregokolwiek

z wymagań konstrukcyjnych.

Z tych przyczyn zażalenie uległo oddaleniu (art. 398 14 k.p.c. w zw. z art.

39821 k.p.c. i art. 3941 § 3 k.p.c.). Ze względu na charakter sprawy i trudną sytuację

materialną powoda odstąpiono od obciążenia go kosztami postępowania

zażaleniowego (art. 102 k.p.c.).