I CZ 115/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 115/11

POSTANOWIENIE

Dnia 28 października 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Józef Frąckowiak

SSN Bogumiła Ustjanicz

w sprawie ze skargi J. B. o wznowienie postępowania zakończonego

prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego z dnia 20 czerwca 2006 r.,

w sprawie z wniosku J. B.

przy uczestnictwie M. B.,i innych oraz Skarbu Państwa reprezentowanego przez

Starostę Powiatu K. i Powiatowy Zarząd Dróg w K.

o rozgraniczenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 28 października 2011 r.,

zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 16 grudnia 2010 r.,

1) oddala zażalenie

2) zasądza od wnoszącego skargę J. B. na rzecz uczestników

M. B. i O.B. kwotę 270 (dwieście siedemdziesiąt) złotych

tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego

przed Sądem Najwyższym

3) oddala wniosek Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej

Skarbu Państwa o zasądzenie kosztów postępowania

zażaleniowego przed Sądem Najwyższym.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 20 czerwca 2006 r., w sprawie sygn.[…], Sąd

Okręgowy oddalił apelację wnioskodawcy od postanowienia Sądu Rejonowego z

dnia 24 października 2005 r., którym zostało dokonane rozgraniczenie działki

wnioskodawcy z działkami Skarbu Państwa oraz działek

innych uczestników

położonych.

Wnioskodawca złożył dnia 25 października 2010 r. skargę o wznowienie

postępowania tego postępowania w części dotyczącej ustalenia granicy pomiędzy

jego działką nr 144/2 a działkami nr 143 i 145 należącymi do M. i O.B. W

uzasadnieniu skargi wnioskodawca podniósł, że w chwili wydawania wymienionych

orzeczeń nie dysponował wyrysem z mapy ewidencyjnej wsi C. z dnia 18 stycznia

1974 r., który ma istotne znaczenie dla wyniku sprawy. Nie mógł skorzystać z tego

dowodu ponieważ dowiedział się o nim dopiero we wrześniu 2010 r. Także wtedy

dopiero dowiedział się, że świadek Z. R., który w latach 70 tych opracował projekt

zabudowań na jego działce, ma wiedzę o stanie posiadania działek.

Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2010 r. Sąd Okręgowy na podstawie art.

410 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. odrzucił skargę wnioskodawcy. Zdaniem

sądu, podstawowy dowód – wyrys z mapy ewidencyjnej, nie jest nowym dowodem

w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. Ten sam wyrys wnioskodawca złożył Sądowi przy

piśmie z dnia 3 kwietnia 2006 r. Dlatego w ocenie sądu trudno uznać, że inny,

wtórny do tej mapy, dowód w postaci zeznań świadka Z. R. mógłby nosić cechy

dowodu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy zwłaszcza, że wnioskodawca

już w 2006 r. dysponował mapą ewidencyjną, pochodzącą z dokumentacji

budowlanej i wiedział o osobie, która tę dokumentację przygotowywała.

Wnioskodawca złożył zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego.

Zarzucił w nim naruszenie art. 403 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. przez jego

niewłaściwe zastosowanie wskutek uznania, że dowody wskazane przez

wnioskodawcę nie stanowią nowych środków dowodowych w rozumieniu

powołanego przepisu prawa. Zdaniem wnioskodawcy, do jego pisma z dnia

3 kwietnia 2006 r. został załączony szkic mapy ze stycznia 1971 r. a nie wyrys

z mapy ewidencyjnej. Pismo to zostało złożone dopiero na etapie postępowania

apelacyjnego, a sąd drugiej instancji nie odniósł się do dowodów załączonych do

pisma.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 403 § 2 k.p.c., można żądać wznowienia w razie późniejszego

wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby

mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać

w poprzednim postępowaniu. Jak wynika z dotychczasowego orzecznictwa Sądu

Najwyższego, dotyczącego art. 403 § 2 k.p.c., nowe okoliczności faktyczne lub

środki dowodowe, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, to takie fakty

i dowody, z których strona nie mogła skorzystać w postępowaniu prawomocnie

zakończonym przy dołożeniu należytej staranności, a więc gdy strona nie wiedziała

o danych środkach dowodowych i wiedzieć nie mogła (zob. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 25 maja 2011 r., II CZ 20/11, nie publ.; z dnia 17 czerwca

2010 r., III CZP 18/10, nie publ.; z dnia 22 czerwca 2010 r., I CSK 601/09, nie publ.

Nie odnosi się zatem do okoliczności i dowodów ujawnionych w zakończonym

prawomocnie postępowaniu i znanych w tym postępowaniu stronie wnoszącej

skargę także wtedy, gdy okoliczności te i dowody zostały wskazane przed sądem

drugiej instancji a ten sąd pominął je na podstawie art. 381 k.p.c. (tak Sąd

Najwyższy w wyroku z dnia z dnia 29 marca 2007 r., II UZ 3/07 OSNP 2008/1112/178) lub też gdy sąd drugiej instancji bez podania przyczyn pominął okoliczności

i dowody przedstawione w postępowaniu apelacyjny.

Niemożliwość

skorzystania

z

okoliczności

faktycznych

i

środków

dowodowych, jako podstawa wznowienia postępowania, jest oceniana z punktu

widzenia strony a nie ze względu na wadliwości dotychczasowego postępowania

w zakresie uwzględnienia przez sąd przytaczanych w tym postępowaniu okoliczności

i skazywanych dowodów. Podstawą skargi o wznowienie postępowania nie może

być negatywna ocena skarżącego dotycząca ustaleń faktycznych, oceny dowodów

ani zastosowania prawa przez sądy w sprawie, której skarga dotyczy. Celem

wznowienia

postępowania,

odróżnieniu

od

środków odwoławczych

i

skargi

kasacyjnej, nie jest usunięcie błędów dotychczasowego postępowania w oparciu

o ten sam materiał dowodowy.

Z tych podanych wyżej przyczyn powoływany w skardze o wznowienie

źródłowy dokument geodezyjny - wyrys mapy ewidencyjnej oraz zeznania świadka

Z. R. nie mogły być uznane za dowody z których strona nie mogła skorzystać w

poprzednim postępowaniu w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. Jak trafnie wskazał

uznał Sąd Okręgowy, dowodem w postaci tej samej mapy wnioskodawca

dysponował w poprzednim postępowaniu i przedstawił go sądowi przy piśmie z dnia

3 kwietnia 2006 r. i nie ma znaczenia, że pismo to zostało złożone w postępowaniu

apelacyjnym,

które

przez

w granicach

apelacji

ponowne

stanowi

w

merytorycznego

zasadzie

rozpoznania

kontynuację

sprawy

dotychczasowego

postępowania prowadzonego w pierwszej instancji. Jeśli zaś chodzi o dowód

z zeznań świadka, który przygotował wnioskodawcy dokumentację niezbędną do

budowy budynku na działce, której granice okazały się sporne, to jest oczywiste, że

wnioskodawca wiedział o tej osobie w toku poprzedniego postępowania

a przygotowanie odpowiedniej dokumentacji łącznie z planem zagospodarowania

działki musi uwzględniać granice jej użytkowania. Dlatego i w odniesieniu do tego

dowodu słusznie zostało przyjęte w zaskarżonym postanowieniu, że nie można

mówić o jego późniejszym wykryciu i braku możliwości skorzystania z tego

w poprzednim postępowaniu.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 k.p.c. w zw. z art.

394 1 § 3 i art. 13 § 2 k.p.c. oddalił zażalenie.

Zasady orzekania o kosztach postępowania nieprocesowego zostały

określone w art. 520 k.p.c. Pomiędzy wnoszącym skargę o wznowienie

postępowania rozgraniczeniowego a uczestnikami M. i O.B. powstała wyraźna

sprzeczność interesów, co do oczekiwanego rozstrzygnięcia w przedmiocie

rozgraniczenia ich nieruchomości. Z tego względu na podstawie art. 520 § 2 k.p.c.

Sąd Najwyższy nałożył na przegrywającego sprawę obowiązek zwrotu kosztów

postępowania zażaleniowego. Podobnych relacji nie ma pomiędzy wnioskodawcą a

Skarbem Państwa reprezentowanym przed Sądem Najwyższym przez Prokuratorię

Skarbu Państwa w postępowaniu ze skargi o wznowienie postępowania

nieprocesowego

o czym

świadczy chociażby brak

zarzutów dotyczących

dokonanego rozgraniczenia nieruchomości należących do tych podmiotów. Dlatego

Sad Najwyższy na podstawie art. 520 § 2 k.p.c. oddalił wniosek Skarbu Państwa –

Prokuratorii Skarbu Państwa o zasądzenie od wnoszącego skargę kosztów

postępowania zażaleniowego.