I CZ 114/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 114/10

POSTANOWIENIE

Dnia 12 stycznia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marek Sychowicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Wojciech Katner

SSN Marian Kocon

w sprawie z powództwa Z. R. Spółki z o.o. w R.

przeciwko Skarbowi Państwa – Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i

Autostrad w W.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 12 stycznia 2011 r.,

zażalenia pozwanego na postanowienie w przedmiocie kosztów procesu zawarte

w punkcie III. wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 28 stycznia 2010 r.,

1) zmienia zaskarżone postanowienie w ten sposób, że

zasądza od powódki na rzecz Skarbu Państwa – Generalnego

Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w W. kwotę 3.600 (trzy

tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania

apelacyjnego i na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii

Generalnej Skarbu Państwa kwotę 3.600 (trzy tysiące sześćset)

złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego;

2) zasądza od powódki na rzecz Skarbu Państwa Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 900 (dziewięćset)

złotych tytułem kosztów postępowania zażaleniowego przed

Sądem Najwyższym.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 3 czerwca 2008 r. Sąd Apelacyjny uwzględniając w całości

apelację powódki Z. R. Sp. z o.o. w R. wniesioną od wyroku Sądu Okręgowego z

dnia 30 marca 2007 r., zmienił ten wyrok w części dotyczącej odsetek ustawowych

od kwoty 185.369,44 zł za okres od dnia 1 czerwca 2002 r. do dnia 29 listopada

2006 r. i zasądził z tego tytułu na rzecz powódki od pozwanego Skarbu Państwa –

Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w W. kwotę 107.102,90 zł oraz

orzekł o kosztach postępowania apelacyjnego.

Wyrokiem z dnia 5 czerwca 2009 r. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu skargi

kasacyjnej pozwanego reprezentowanego przez Prokuratorię Generalną Skarbu

Państwa, uchylił powyższy wyrok Sądu drugiej instancji w części zasądzającej

kwotę 98.798,10 zł wraz z rozstrzygnięciem o kosztach postępowania apelacyjnego

i przekazał temu Sądowi sprawę w tym zakresie do ponownego rozpoznania

i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, wyrokiem z dnia 28 stycznia 2010 r. Sąd

drugiej instancji, uwzględniając w części apelację powódki, w pkt I. zmienił wyrok

Sądu pierwszej instancji w części dotyczącej wskazanych wyżej odsetek

ustawowych i zasądził z tego tytułu od pozwanego na rzecz powódki kwotę 455,81

zł, a w pozostałej części powództwo oddalił, w pkt II. oddalił apelację powódki

w pozostałej części i w pkt III zniósł między stronami koszty poniesione

w postępowaniu apelacyjnym i kasacyjnym. W uzasadnieniu wyroku Sąd drugiej

instancji wskazał, że co do zasady apelacja powódki była uzasadniona, natomiast

co do wysokości podlegała w części oddaleniu, co stanowiło podstawę zniesienia

kosztów postępowania apelacyjnego i kasacyjnego w oparciu o art. 100 zd. 1 k.p.c.

Postanowienie o kosztach procesu zawarte w pkt III. powyższego wyroku

zaskarżył zażaleniem pozwany, reprezentowany przez Prokuratorię Generalną

Skarbu Państwa, żądając zmiany zaskarżonego postanowienia i zasądzenia

od powódki na rzecz pozwanego kwoty 3.600 zł tytułem kosztów postępowania

apelacyjnego oraz zasądzenia od powódki na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii

Generalnej Skarbu Państwa kwoty 3.600 zł tytułem kosztów postępowania

kasacyjnego, ewentualnie uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania

w tym zakresie sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania.

Ponadto wniósł o zasądzenie od powódki na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii

Generalnej Skarbu Państwa kosztów postępowania zażaleniowego według norm

przepisanych. Zarzucił Sądowi drugiej instancji naruszenie art. 98 § 1, art. 99 i art.

100 zd. 1 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., wskazując, że apelacja powódki została

uwzględniona jedynie w części odpowiadającej 9,7% wysokości zgłoszonego przez

nią żądania wynoszącego 108.913,43 zł, co uzasadniało zastosowanie art. 100

zd. 2 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Powódka w apelacji wniosła o zmianę wyroku Sądu pierwszej instancji

w części dotyczącej wskazanych wyżej odsetek ustawowych przez zasądzenie na

jej rzecz od pozwanego kwoty 107.102,90 zł. Wyrokiem Sądu drugiej instancji

z dnia 3 czerwca 2008 r. żądanie to zostało uwzględnione w części co do kwoty

8.304,80 zł, natomiast wyrokiem tego Sądu z dnia 28 stycznia 2010 r. – w części co

do kwoty 455,81 zł. Skoro rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego

zawarte w wyroku z dnia 3 czerwca 2008 r. zostało uchylone, kwota zasądzona tym

wyrokiem z tytułu tych odsetek musiała być wzięta pod uwagę przy ustalaniu

wyniku ponownego postępowania apelacyjnego, w przeciwieństwie do kwoty

zasądzonej z tego tytułu wyrokiem Sądu pierwszej instancji. Należało zatem uznać,

że

ostatecznie

w

wyniku

postępowania

apelacyjnego

żądanie

powódki

uwzględnione zostało jedynie w części odpowiadającej 8,2% jej żądania

zgłoszonego w apelacji. To zaś skutkować powinno uznaniem, że pozwany, który

żądał oddalenia apelacji powódki w całości, uległ w postępowaniu apelacyjnym

tylko co do nieznacznej części swego żądania, a o za tym idzie – zastosowaniem

art. 100 zd. 2 w zw. z. art. 391 § 1 k.p.c. oraz § 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 1 pkt 4 w zw.

z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.

w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb

Państwa

kosztów

pomocy

prawnej

udzielonej

przez

radcę

prawnego

ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) i art. 11 ust. 3 ustawy

z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (Dz. U. Nr 167,

poz. 1417 ze zm.)

Z tych względów, na podstawie art. 39816 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd

Najwyższy postanowił jak w sentencji, o kosztach postępowania zażaleniowego

orzekając na podstawie art. 98 § 1 w zw. z. art. 99, art. 391 § 1, art. 39821 i art. 3941

§ 3 k.p.c. oraz § 12 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 4 wskazanego wyżej rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. oraz art. 11 ust. 3 wspomnianej

ustawy z dnia 8 lipca 2005 r.