I CZ 113/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 113/10

POSTANOWIENIE

Dnia 17 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Marek Sychowicz (przewodniczący)

SSN Dariusz Dończyk (sprawozdawca)

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie ze skargi L. M.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

Sądu Apelacyjnego z dnia 20 grudnia 2006 r., sygn. akt VI ACa (…)

w sprawie z powództwa „E.(...)” Spółki z o.o. w W.

przeciwko L. M.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 listopada 2010 r.,

zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 14 maja 2010 r.,

sygn. akt VI ACa (…),

1)

oddala zażalenie;

2)

przyznaje

radcy

prawnemu

M. Ż.-J.

od

Skarbu

Państwa

–

Sądu

Apelacyjnego kwotę 2 700 (dwa tysiące siedemset) zł podwyższoną o

stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju

czynności tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pozwanemu

z urzędu w postępowaniu zażaleniowym.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 14 maja 2010 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

pozwanego L. M. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

Sądu Apelacyjnego z dnia 20 grudnia 2006 r.

Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł pozwany, zaskarżając je w całości i

wniósł o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 410 § 1

k.p.c. oraz art. 199 § 1 k.p.c. w zw. z art. 406 k.p.c. poprzez przyjęcie, że w

przedmiotowej sprawie istnieje powaga rzeczy osądzonej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wznowienie postępowania w tej samej sprawie możliwe jest tylko raz. Zasada ta

wynika z art. 416 § 1 k.p.c., według którego niedopuszczalne jest dalsze wznowienie

postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem wydanym na skutek skargi o

wznowienie postępowania, w tym więc także orzeczeniem oddalającym skargę o

wznowienie postępowania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia

2000 r., I CKN 1142/00, OSNC 2001, nr 7-8, poz. 108). Jedyny wyjątek od wyrażonej w

art. 416 § 1 k.p.c. zasady (który nie odnosi się do niniejszej sprawy) zachodzi w sytuacji,

gdy wniesienie kolejnej skargi wiąże się z wydaniem przez Trybunał Konstytucyjny

orzeczenia o niezgodności z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową bądź

ustawą aktu normatywnego stanowiącego podstawę wydania orzeczenia kończącego

postępowanie w sprawie, której skarga ta dotyczy.

Pozwany pismem procesowym z dnia 23 listopada 2007 r. złożył już skargę o

wznowienie postępowania, która została rozpatrzona merytorycznie w dniu 5 listopada

2008 r. przez Sąd Apelacyjny, który skargę oddalił. Kolejna skarga o wznowienie

postępowania wniesiona w tej samej sprawie jako niedopuszczalna podlegała więc

odrzuceniu z tej tylko przyczyny. W zaskarżonym postanowieniu Sąd Apelacyjny

odrzucił kolejną skargę o wznowienie postępowania, przyjmując, że pozwany oparł ją na

tej samej podstawie wznowienia, na jakiej oparł poprzednią skargę, wobec czego w tym

zakresie sprawa została już prawomocnie osądzona. Mimo, że pozwany trafnie podniósł

w zażaleniu różnicę w przytoczeniu podstaw między skargą o wznowienie postępowania

z dnia 23 listopada 2007 r. a skargą z dnia 19 kwietnia 2010 r. nie miało to znaczenia

dla oceny dopuszczalności wniesienia kolejnej skargi o wznowienie postępowania w tej

samej sprawie. Wspomniana zasada wyłączenia kolejnego wznowienia postępowania

ma bowiem zastosowanie bez względu na to, czy kolejna skarga oparta była na tej

samej, czy też innej podstawie wznowienia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z

dnia 16 lutego 2007 r., V CZ 123/06, niepubl.).

Mając powyższe na względzie zażalenie pozwanego podlegało oddaleniu na

podstawie art. 39814 k.p.c. w zw. art. 3941 § 3 k.p.c. O kosztach nieopłaconej pomocy

prawnej udzielonej pozwanemu w postępowaniu zażaleniowym orzeczono na podstawie

§ 6 pkt 6 w zw. z § 2 ust. 3, § 12 ust. 2 pkt 2 i § 15 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców

prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej

przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).