I CZ 11/17 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 11/17 POSTANOWIENIE Dnia 2 lutego 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Dończyk (przewodniczący)‎SSN Wojciech Katner (sprawozdawca)‎SSN Anna Kozłowska w sprawie z powództwa W. S.A. w W. ‎przeciwko T. S. ‎o zapłatę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej ‎w dniu 2 lutego 2017 r.,‎zażalenia pozwanej na wyrok Sądu Okręgowego w W. ‎z dnia 17 maja 2016 r., sygn. akt XXIII Ga […], oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 maja 2016 r. Sąd Okręgowy w W. uchylił w pkt I i IV wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 5 maja 2014 r. i przekazał sprawę w tym zakresie temu Sądowi do ponownego rozpoznania wraz z orzeczeniem o kosztach postępowania apelacyjnego. Podstawą prawną rozstrzygnięcia był art. 386 § 4 k.p.c., gdyż - zdaniem Sądu Okręgowego - Sąd Rejonowy nie rozpoznał istoty sprawy, nie orzekając co do całości żądania objętego pozwem przez przyjęcie błędnego założenia odnośnie do braku zaskarżenia części nakazu zapłaty.W zażaleniu pozwana zarzuciła Sądowi Okręgowemu naruszenie art. 386 § 4 k.p.c. przez uznanie nie rozpoznania istoty sprawy przez Sąd pierwszej instancji.

Pozwana wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i pozostawienie Sądowi Okręgowemu rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z przywołanym art. 386 § 4 k.p.c. sąd drugiej instancji może uchylić zaskarżony wyrok i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania tylko w razie nierozpoznania przez sąd pierwszej instancji istoty sprawy albo gdy wydanie wyroku wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości. W rozpoznawanej sprawie chodziło o tę pierwszą przyczynę i wbrew twierdzeniom pozwanej w uzasadnieniu zażalenia Sąd Okręgowy postąpił prawidłowo.

W szczegółowym uzasadnieniu Sądu drugiej instancji zostało wykazane, z jakich przyczyn rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego było niewłaściwe, wykazując zwłaszcza po odtworzeniu wyjątkowo zagmatwanego stanu faktycznego, powstałego w takim kształcie w dużym stopniu na skutek wzajemnie sobie przeczących czynności pozwanej, że istota sprawy nie została rozpoznana. Podstawą żądania pozwu było nierozliczenie się przez pozwaną, po wypowiedzeniu umowy franczyzy z powierzonego jej przez powoda mienia, nieuregulowania powodowi należnej opłaty franczyzowej oraz niezapłacenia należności za towary zakupione u powoda.

W sprawie został wydany nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym i chociaż pozwana w części uznała powództwo, przez co powód ograniczył roszczenie, to nakaz zapłaty został zaskarżony przez pozwaną w całości. Wobec dalszych czynności pozwanej w sprawie, Sąd Okręgowy wskazał na utratę mocy klauzuli wykonalności nadanej nakazowi zapłaty oraz samego nakazu zapłaty. W granicach zaskarżenia wyroku Sądu pierwszej instancji Sąd Okręgowy, uchylając ten wyrok wskazał na takie uchybienia Sądu Rejonowego, które wymagają ponownego rozpoznania sprawy, oczywiście z zachowaniem uprawnień strony pozwanej, wynikających z zaskarżenia wyroku apelacją tylko przez nią.

Spełnione zostały zatem warunki prawne uchylenia wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania określone w art. 386 § 4 k.p.c., skoro nakaz zapłaty wydany w postępowaniu upominawczym został zaskarżony w całości, a rozpoznając sprzeciw od tego nakazu sąd pierwszej instancji nie orzekł co do całości żądania objętego pozwem, przyjmując błędne założenie o braku zaskarżenia części nakazu zapłaty. W tym stanie rzeczy należało na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzec jak w postanowieniu. jw l.n