I CZ 11/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 11/10

POSTANOWIENIE

Dnia 19 maja 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Krzysztof Pietrzykowski

SSA Jan Futro

w sprawie z powództwa E. O.-B., H. B. i M. B.

przeciwko B. R.

o ochronę dóbr osobistych,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 maja 2010 r.,

zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 10 września 2009 r., sygn. akt I ACa (…),

oddala zażalenie; przyznaje adw. M. N. (Kancelaria Adwokacka w Ł.) od Skarbu

Państwa - Sądu Apelacyjnego kwotę 270 (dwieście siedemdziesiąt) zł wraz z

należnym podatkiem z tytułu towarów i usług z tytułu udzielonej pozwanemu

pomocy prawnej z urzędu w postępowaniu zażaleniowym przed Sądem

Najwyższym.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 10 września 2009 r. Sąd Apelacyjny oddalił wniosek

pozwanego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku tego

Sądu z dnia 8 grudnia 2008 r., sygn. akt I Aca (…) i skargę tę odrzucił. W zażaleniu na

postanowienie w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej pozwany wskazał, że ani on, ani

jego pełnomocnik nie ponoszą winy za uchybienie terminowi do wniesienia skargi

kasacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

W okolicznościach sprawy nie ulega wątpliwości, że skarga kasacyjna

pozwanego została wniesiona po upływie dwumiesięcznego terminu. Pozwany odpis

wyroku Sądu Apelacyjnego z uzasadnieniem otrzymał bowiem w dniu 6 marca 2009 r., a

skargę kasacyjną wniósł dopiero w dniu 12 czerwca 2009 r. Sąd Apelacyjny

szczegółowo i przekonująco wyjaśnił, dlaczego nie ma podstaw do przyjęcia, iż

pozwany, jak i pełnomocnik nie ponoszą winy za spowodowanie tego uchybienia. Po

pierwsze, pozwany wystąpił o zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie

pełnomocnika dopiero w dniu 23 marca 2009 r., a wiec 17 dni po otrzymaniu wyroku z

uzasadnieniem. Nie wykazał przy tym dostatecznie z czego ta zwłoka wynikała.

Pełnomocnik pozwanego dowiedział się natomiast o ustanowieniu go pełnomocnikiem w

dniu 15 kwietnia 2009 r., jednakże pierwsze pismo do pozwanego z prośbą o kontakt

skierował dopiero 22 kwietnia 2009 r., a więc tydzień później. Pozwany na to pismo

odpowiedział dopiero po około 3 tygodniach, informując swego pełnomocnika, że nie

może się z nim spotkać ze względu na szkolenie. Do pierwszego spotkania

pełnomocnika z pozwanym doszło w dniu 6 czerwca 2009 r., a więc zdecydowanie po

upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.

W świetle powyższego należy uznać, że zarówno pozwany, jak i jego

pełnomocnik ponoszą winę za uchybienie wskazanego terminu. Co prawda termin ten

został skrócony przez konieczność ustanowienia pełnomocnika dla pozwanego, to

jednak swoimi działaniami strona i pełnomocnik wydatnie przyczynili się do wskazanego

uchybienia. Nie jest zrozumiałe dlaczego tak długo pozwany zwlekał ze złożeniem

wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika, ani dlaczego

pełnomocnik zwlekał z kontaktem z pozwanym po dowiedzeniu się o ustanowieniu go

pełnomocnikiem. Zażalenie nie zawiera żadnych okoliczności mogących wyjaśnić te

opóźnienia. O braku winy strony na gruncie art. 168 § 1 k.p.c. można mówić bowiem

jedynie wtedy, gdy wykazuje ona należytą staranność i troskę o prowadzenie swoich

spraw. W niniejszej sprawie zarówno strona, jak i pełnomocnik nie wykazali się

odpowiednim poziomem staranności.

Pełnomocnikowi pozwanego z urzędu Sąd przyznał wynagrodzenie zgodnie

z § 13 ust. 2 w zw. z § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września

2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa

kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze

zm.).

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 385 w zw. z art. 397

§ 2 k.p.c.).