I CZ 109/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 109/07

POSTANOWIENIE

Dnia 5 października 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi S.M.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego

w P. z dnia 25 października 2006 r., sygn. akt [...] wydanego

w sprawie z powództwa S.M.

przeciwko E.M., J.M., K.M. i M.M.

o wydanie nieruchomości,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 5 października 2007 r.,

zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Okręgowego w P.

z dnia 19 czerwca 2007 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w P. postanowieniem z dnia 19 czerwca 2007 r. odrzucił

skargę powoda S.M. o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku tego Sądu z

dnia 25 października 2006 r., uwzględniającego apelację pozwanej od wyroku Sądu

Rejonowego w P. z dnia 23 lutego 2006 r. Podniósł, że nie spełniała ona wymagań

przewidzianych dla pisma procesowego, tj. nie zawierała oznaczenia wszystkich

stron postępowania, jak również nie wskazywała ich adresów, a wezwanie do

usunięcia tych braków nie zostało wykonane w terminie.

W zażaleniu pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego

postanowienia i nadanie skardze dalszego biegu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Postępowanie

ze

skargi

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego orzeczenia (art. 4241 – 42412 k.p.c.) nie jest kontynuacją

postępowania zakończonego prawomocnie kwestionowanym

orzeczeniem sądu

drugiej instancji a wyjątkowo pierwszej instancji. Skarga ta nie jest nawet

nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia do jakich należy zaliczyć skargę kasacyjną

i skargę o wznowienie postępowania, gdyż nie zmierza do zmiany bądź uchylenia

kwestionowanego orzeczenia (przewidziany w art. 42411 § 3 k.p.c. wypadek jest

całkowitym wyjątkiem). Jest to nowy nadzwyczajny środek umożliwiający skuteczne

dochodzenie

od

Skarbu

Państwa

roszczenia

odszkodowawczego

(por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14 czerwca 2005 r., V CZ 61/05,

z dnia 21 marca 2006, V CZ 6/06 i z dnia 18 kwietnia 2007, V CZ 26/07

niepublikowane)

Skarga jest środkiem wysoce sformalizowanym i także z tego względu

powinna spełniać wszystkie wymagania przewidziane dla pisma procesowego,

jak również dla pisma, które jest pierwszym w sprawie (art. 126 § 2 k.p.c.).

Skoro więc nie wskazywała pozwanych w sprawie była dotknięta brakiem

określonym w art. 126 § 1 pkt 1 k.p.c., a z kolei nie wskazanie ich adresów

stanowiło obrazę art. 126 § 2 k.c.

Trzeba zgodzić się ze skarżącym, że wezwanie z dnia 18 maja 2007 r.

do uzupełnienia tych braków formalnych nie odpowiadało wymaganiom określonym

w art. 130 § 1 k.p.c., gdyż nie oznaczało rodzaju wad, co w istocie wykluczało

zastosowanie wskazanej sankcji (por. np. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia

4 lipca 1960 r., II CZ65/60, RPEiS 1961, nr 3, poz. 373).

Sąd Najwyższy bada jednak także, tzw. wymagania konstrukcyjne skargi,

bez spełnienia których podlega ona odrzuceniu a limine (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 17 czerwca 2005 r., III CZP 49/05, OSNC 2005 nr 10, poz.

180) Względy ekonomi procesowej przemawiały za tym, aby uczynić to także

w ramach postępowania zażaleniowego.

Wniesiony przez pełnomocnika powoda środek nie spełnia przede wszystkim

wymagań określonych w art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c.

Przewidziana w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanka uprawdopodobnienia

szkody zostaje spełniona jeżeli skarżący powoła w skardze nie tylko znane mu

fakty,

które

wskazują

na

związek

pomiędzy

zaskarżonym

orzeczeniem

a doznanymi skutek jego wydania stratami lub utraconymi korzyściami, określając

ich rodzaj i rozmiar, a nadto powołał dowody lub co najmniej ich surogaty, które

uczynią twierdzenie o wyrządzeniu szkody wiarygodnym uprawdopodobnienia

szkody (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 31 marca 2006 r., IV CNP

38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141, z dnia 23 marca 2006 r., IV CNP 23/06

i z dnia 15 lutego 2006 r. IV CNP 7/05 niepublikowane

Wymaganie przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. nie jest spełnione jeżeli

skarżący, bez przeprowadzenia analizy prawnej w zakresie możliwości wzruszenia

zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych, ogranicza tę cześć

skargi do stwierdzenia, że od zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje skarga

kasacyjna (por postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP

5/05, OSNC 2006, nr 1, poz.17).

W ostatecznym więc rozrachunku zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu.

Z tego względu zażalenie uległo oddaleniu (art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814

k.p.c.).