I CZ 106/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 106/11

POSTANOWIENIE

Dnia 17 maja 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Antoni Górski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Krzysztof Pietrzykowski

SSN Hubert Wrzeszcz

w sprawie z powództwa M. O.

przeciwko Miastu Stołecznemu Warszawie

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 17 maja 2012 r.,

zażalenia strony pozwanej na postanowienie zawarte w pkt 3

wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 21 stycznia 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 21 stycznia 2011 r. Sąd Apelacyjny w sprawie z powództwa

M. O. przeciwko Miastu Stołecznemu Warszawa na skutek apelacji pozwanego

zmienił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego z dnia 18 lutego 2010 r. w ten sposób,

że w miejsce kwoty 304.671,67 zł zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę

18.460,09 zł i oddalił powództwo co do kwoty 1.992.742,05 zł, jak również zasądził

od powoda na rzecz pozwanego kwotę 103.600 zł tytułem zwrotu kosztów

postępowania apelacyjnego.

W zażaleniu pozwany zarzucała naruszenie art. 100 k.p.c. przez jego

wadliwe zastosowanie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarżący wskazał, że apelacja pozwanego Miasta Stołecznego Warszawa

została uwzględniona niemal w całości, tj. w 99,20%. W ocenie skarżącego

rozstrzygnięcie

Sądu

dotyczące

kosztów

postępowania

apelacyjnego

nie

uwzględnia w pełni wskazanego stosunku procentowego. Sąd Apelacyjny zasądził

kwotę 103.600 zł, zaś w ocenie skarżącej koszty procesu powinny wynieść

104.556,80 zł. Różnica wynosi zatem 956,80 zł.

Zgodnie z art. 108 § 1 k.p.c. sąd rozstrzyga o kosztach w każdym orzeczeniu

kończącym sprawę w instancji. Zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c., strona przegrywająca

sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne

do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Powołany przepis ustanawia dwie

zasady rozstrzygania o kosztach procesu, tj. zasadę odpowiedzialności za wynik

procesu oraz zasadę orzekania o zwrocie kosztów niezbędnych i celowych.

Przy częściowym uwzględnieniu apelacji, podstawą orzeczenia o kosztach

postępowania apelacyjnego jest art. 100 k.p.c. Pozwala on na zniesienie tych

kosztów między stronami, gdy poniesione przez nie koszty „równoważą się”, albo

na zasądzenie całych poniesionych kosztów od przeciwnika, gdy ten uległ

w przeważającym rozmiarze.

Przy orzekaniu o kosztach postępowania na podstawie art. 100 k.p.c. istotne

znaczenie ma bez wątpienia wynik sprawy w danej instancji oraz rozmiar wydatków

poniesionych przez strony. Ocena przeprowadzana jest poprzez porównanie

rozmiaru żądania uwzględnionego w wyroku z całym dochodzonym roszczeniem.

Otrzymana proporcja powinna następnie posłużyć do określenia należnego stronie

zwrotu kosztów. Zastosowanie art. 100 k.p.c. wymaga jednak nie tylko dokonania

oceny ostatecznego wyniku sprawy, lecz podlega także dyskrecjonalnej ocenie

sędziowskiej (por. postanowienie SN z dnia 19 stycznia 2011 r., V CZ 90/10,

niepubl.). Chybione jest twierdzenie, że rozstrzygnięcie dotyczące kosztów musi

być w identycznym stosunku procentowym co do przecinka, jak rozstrzygnięcie

co do meritum sporu. Analiza uzasadnienia Sądu Apelacyjnego przekonuje,

że zasada i rozstrzygnięcie przyjęte przez ten Sąd mieści się w dyspozycji

omawianego przepisu. Nieuzasadnione jest zatem twierdzenie, by miało miejsce

naruszenie reguł zastosowania art. 100 k.p.c.

Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 394 1 § 3 w zw. z art.

39814 k.p.c. zażalenie oddalił.