I CZ 105/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 105/08

POSTANOWIENIE

Dnia 4 grudnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Marek Sychowicz (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk

SSN Katarzyna Tyczka-Rote (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku wierzyciela Polskiego Górnictwa Naftowego i Gazownictwa S.A. w

W. przeciwko dłużnikowi M. K.

przy udziale licytanta D. P.

o egzekucję z nieruchomości,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 grudnia 2008 r.,

zażalenia dłużnika na postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 16 lipca 2008 r.,

sygn. akt IV Cz (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w W. postanowieniem z dnia 16 lipca 2008 r. odrzucił jako

niedopuszczalną skargę kasacyjną dłużnika M. K. na postanowienie z 18 marca 2008 r.,

oddalające zażalenie tego dłużnika od postanowienia o przysądzeniu na rzecz D. P.

własności nieruchomości położonej w W. za cenę 360.000 zł. Sąd ten wskazał, że do

czasu nowelizacji kodeksu postępowania cywilnego ustawą z dnia 2 lipca 2004 r. o

zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U.

Nr 172, poz. 1804), art. 7751 k.p.c. przewidywał kasację od postanowienia sądu II

instancji wydanego w przedmiocie przybicia i przysądzenia własności nieruchomości

nabytej w drodze licytacji oraz w przedmiocie planu podziału między wierzycieli sumy

uzyskanej z egzekucji, jednakże obecnie obowiązująca treść tego przepisu nie

przewiduje możliwości wniesienia skargi kasacyjnej od postanowień sądu II instancji

wydanych w postępowaniu egzekucyjnym.

Skarżący w zażaleniu na to postanowienie zarzucił naruszenie art. 7751 k.p.c. w

brzmieniu sprzed dnia 5 lutego 2005 r. w zw. z art. 7 ustawy nowelizującej Kodeks

postępowania cywilnego z 2 lipca 2004 r.

W

konkluzji

dłużnik

wniósł

o

uchylenie

zaskarżonego

postanowienia

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz pozostawienie temu Sądowi

rozstrzygnięcia o kosztach postępowania zażaleniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W postępowaniu egzekucyjnym do dnia 4 lutego 2005 r. zagadnienie

dopuszczalności kasacji regulował art. 7751 k.p.c. Przewidywał on, jako zasadę (§ 1), że

na postanowienie sądu II instancji, wydane po rozpoznaniu zażalenia, kasacja nie

przysługuje. Wyjątki od tej zasady ujęte były w § 2 i dotyczyły postanowień sądu II

instancji w przedmiocie przybicia i przysądzenia własności nieruchomości nabytej w

drodze licytacji oraz w przedmiocie planu podziału między wierzycieli sumy uzyskanej z

egzekucji. W dniu 5 lutego 2005 r. weszła w życie ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o

zmianie ustawy Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw, która

materię dotychczas regulowaną w art. 7751 k.p.c. przeniosła do art. 7674 § 2 k.p.c. i

ukształtowała jednolicie. Zgodnie z brzmieniem art. 7674 § 2 k.p.c. na postanowienie

sądu II instancji wydane po rozpoznaniu zażalenia kasacja nie przysługiwała. Jak

słusznie zauważa skarżący, art. 7 ustawy nowelizującej z dnia 2 lipca 2004 r. nakazał

jednak kontynuować postępowania egzekucyjne wszczęte przed dniem wejścia w życie

tej ustawy (do takich należy postępowanie w niniejszej sprawie), według przepisów

dotychczasowych, także jeśli chodzi o dopuszczalność kasacji, ocenianą według reguł z

art. 7751 k.p.c.

Już jednak następnego dnia, tj. 6 lutego 2005 r. stan ten uległ istotnej zmianie na

skutek wejścia w życie ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks

postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych.

Wprawdzie ingerencja w treść art. 7674 § 2 k.p.c. ograniczyła się do zastąpienia

dotychczas wymienionego w nim środka – kasacji – nowym – skargą kasacyjną, nie

zmieniając zasady, że w postępowaniu egzekucyjnym nie przysługuje on na

postanowienie sądu II instancji wydane po rozpoznaniu zażalenia. Jednak zasadniczo

odmiennie określony został sposób wplecenia nowej regulacji w tok postępowań

zainicjowanych wcześniej. Przejściowy przepis art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r.

generalnie wprowadził zasadę bezpośredniego działania nowej ustawy, stanowiąc, że

sprawy wszczęte przed dniem jej wejścia w życie toczą się od tego dnia według jej

przepisów. Dalsze stosowanie przepisów dotychczasowych ograniczone zostało do

wypadków złożenia i rozpoznania kasacji od orzeczenia wydanego przed dniem wejścia

w życie ustawy z 22 grudnia 2004 r., a także do odmowy przyjęcia takiej kasacji do

rozpoznania. Dlatego też od wydanych po dniu 5 lutego 2005 r. postanowień, które

dotychczas strony mogły zaskarżyć kasacją na podstawie art. 775 1 k.p.c., ten środek

zaskarżenia już nie przysługiwał, mimo że postępowania egzekucyjne, w toku których

zapadły, zostały wszczęte przed dniem 5 lutego 2005 r. (zob. niepublikowane

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2006 r., IV CZ 4/06, z dnia 17

października 2007 r., II CZ 83/07; z dnia 3 października 2007 r., IV CZ 58/07; z dnia 20

czerwca 2007 r., II CZ 47/07; czy z dnia 30 maja 2007 r., l CZ 55/07).

Wbrew

więc

stanowisku

skarżącego,

Sąd

Okręgowy,

aczkolwiek

nie

przeprowadził szczegółowych rozważań w zakresie zmian regulacji prawnej, trafnie

przyjął, że od wydanego w dniu 18 marca 2008 r. postanowienia Sądu II instancji

w przedmiocie przysądzenia własności – skarga kasacyjna nie przysługiwała.

Biorąc to pod uwagę, Sąd Najwyższy oddalił zażalenie dłużnika jako bezzasadne

(art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).