I CZ 102/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 102/10

POSTANOWIENIE

Dnia 1 grudnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Irena Gromska-Szuster

SSA Jan Kremer

w sprawie z wniosku K. O.

przy uczestnictwie Gminy Miasta R.

o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 1 grudnia 2010 r.,

zażalenia uczestnika postępowania na postanowienie

Sądu Okręgowego w R. z dnia 20 kwietnia 2010 r., sygn. akt I Ca (…), punkt III

oddala zażalenie, orzeka, że każdy uczestnik ponosi koszty postępowania

zażaleniowego związane ze swoim udziałem w sprawie.

Uzasadnienie

Postanowieniem zawartym w punkcie III postanowienia z 20 kwietnia 2010 r.

Sąd Okręgowy w R. orzekł, że każdy uczestnik postępowania ponosi koszty

postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie. Sąd Okręgowy zastosował

odpowiednio art. 520 § 1 k.p.c., gdyż miał na względzie, że sprawa o zasiedzenie

toczyła

się

uwzględniono

w

postępowaniu

częściowo

nieprocesowym.

apelację

uczestnika

oznaczenie daty, z którą nastąpiło zasiedzenie.

Wskazanym

postępowania,

postanowieniem

gdyż

zmieniono

W zażaleniu na to postanowienie uczestnik postępowania zażądał jego zmiany

przez obciążenie wnioskodawczyni poniesioną przez niego opłatą sądową od apelacji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Przepis art. art. 520 § 1 k.p.c. zastosowany przez Sąd Okręgowy w związku z art.

391 § 1 k.p.c. ma charakter dyskrecjonalny i zarazem ustanawia zasadę co do sposobu

orzekania o kosztach postępowania przeprowadzonego w sprawach rozpoznanych w

trybie nieprocesowym. Wprawdzie kwestia trafności jego zastosowania, zasadniczo,

może być objęta kontrolą Sądu wyższego rzędu, niemniej jednak ewentualna zmiana

zaskarżonego orzeczenia o kosztach powinna być jednak w takim wypadku wyjątkowa.

Sąd Najwyższy nie dopatrzył się w okolicznościach sprawy sytuacji wyjątkowej,

wymagającej jego ingerencji, dlatego też należało orzec, jak w sentencji (art. 385 w zw.

z art. 3941 § 3, art. 39821 i art. 397 § 2 i art. 13 § 2 k.p.c.).

O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono także w wyniku odpowiednio

zastosowanego art. 520 § 1 k.p.c. (w zw. z art. 3941 § 3, art. 39821 i art. 397 § 2 i art. 13

§ 2 k.p.c.).