I CZ 101/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 101/04

POSTANOWIENIE

Dnia 13 października 2004 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący)

SSN Hubert Wrzeszcz

SSA Wojciech Kościołek (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa G. sp.j. w L.

przeciwko Ł. P.

o uznanie umowy darowizny nieruchomości za bezskuteczną,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 13 października 2004 r.,

zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Okręgowego w R.

z dnia 8 czerwca 2004 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w R. odrzucił kasację

pozwanego Ł. P. od wyroku tego Sądu z dnia 13 lutego 2004 r., ponieważ kasacja

nie zawiera okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie.

Sąd Okręgowy stwierdził, iż w kasacji nie wskazano istotnego zagadnienia

prawnego mającego występować w sprawie, ewentualnie

przyczyn potrzeby

wykładni norm prawnych budzących poważne wątpliwości, czy też wywołujących

określone rozbieżności w orzecznictwie.

Zażalenie

na

postanowienie

złożył

pozwany

domagając

się

uchylenia

zaskarżonego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Jako okoliczność uzasadniającą rozpoznanie kasacji pozwany wskazał na

rażące naruszenie przez sad drugiej instancji przepisów postępowania cywilnego

poprzez ustalenie istotnej dla sprawy okoliczności (faktu niewypłacalności)

wyłącznie na podstawie dowodu z akt postępowania egzekucyjnego pomimo, że

tego dowodu sąd nie przeprowadził.

Taka konstrukcja kasacji dowodzi, że jej autor

w postaci

wskazuje na zdarzenie

naruszenia przepisów postępowania. W takiej sytuacji wysiłek autora

kasacji powinien koncentrować się na wykazaniu przesłanek, które ocenę

opisanego zdarzenia kwalifikują jako rażące lub oczywiste uchybienie regułom

postępowania. Takiej wartości poznawczej nie posiada oświadczenia autora

kasacji.

W tym zakresie

konstatacja, że

ustalenia zostały poczynione na

podstawie dowodu nie przeprowadzonego i to pomimo zaprzeczenia prawdziwości

twierdzeń powoda przez pozwanego samo w sobie uzasadnia

naruszenia

prawa.

Aby

posiadało

cechy

rażącego

tylko winno świadczyć

o

nierzetelności

przyjętej

metody,

wskazywać,

w relacji

że

do

metody

prawidłowej

jedynie fakt

naruszenia

lecz

nie

dodatkowo

prowadzi

do

kwalifikowanego uszczerbku dla wymiaru sprawiedliwości. Wymaga to zatem

wskazania

konkretnego

zagadnienia

o prawnym

walorze,

wymagającego

interwencji orzeczniczej ze strony Sądu Najwyższego. Takiej treści kasacja

pozwanego nie zawiera, co usprawiedliwia oddalenie zażalenia po myśli art. 385

kpc w zw. z art. 393 – 18 § 3 k.p.c. i art. 397 § 2 k.p.c.

Wskazana przez pozwanego okoliczność

w postaci pominięcia wniosku

dowodowego a mająca uzasadniać rozpoznanie kasacji, stanowi wyłącznie

uzasadnienie podstawy kasacji, co z racji odrębności obu wymagań wyklucza

dopuszczalność kasacji (art. 393 – 3 § 1 pkt. 3 w zw. z art. 393 – 5 k.p.c.).

db