I CZ 10/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 10/09

POSTANOWIENIE

Dnia 11 marca 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Jan Górowski

SSN Grzegorz Misiurek

w sprawie z powództwa "E." Spółki z o.o.

przeciwko "P" Spółce z o.o.

z udziałem interwenientów ubocznych po stronie pozwanej "T." GmbH i Zarządcy

masy upadłości "E." S.A.

o ustalenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 11 marca 2009 r.,

zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 29 grudnia 2008 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

W rezultacie uwzględnienia zażalenia strony powodowej na postanowienie

Sądu Okręgowego w W. z 22 maja 2007 r. Sąd Apelacyjny postanowieniem z 24

czerwca 2008 r. zmienił zaskarżone postanowienie w ten sposób, że odmówił

odrzucenia pozwu. Sąd Apelacyjny przyjął, że postanowienie o odrzuceniu pozwu

nie może się ostać wobec ustalenia przez niego bezskuteczności zapisu na sąd

polubowny.

Postanowienie z 24 czerwca 2008 r. strona pozwana P. spółka z o.o.

zaskarżyła skargą kasacyjną, którą Sąd Apelacyjny odrzucił postanowieniem z 29

grudnia 2008 r. Sąd ten wyszedł z założenia, że skarga kasacyjna jest

niedopuszczalna

gdyż

została

wniesiona

od

postanowienia,

niemającego

charakteru orzeczenia kończącego postępowanie.

Strona pozwana P. postanowienie z 29 grudnia 2008 r. zaskarżyła

zażaleniem skierowanym do Sądu Najwyższego, w którym zawarła wiele szeroko

rozbudowanych - częstokroć jednak niejednoznacznych z procesowego punktu

widzenia – wniosków i zarzutów. Za najdalej idący wniosek uznać należy wniosek o

uchylenie tego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest oczywiście nieuzasadnione.

Zaskarżone postanowienie Sądu drugiej instancji, którym zmieniono

postanowienie

postanowieniem

Sądu

pierwszej

kończącym

instancji

postępowanie

o

w

odrzuceniu

pozwu,

nie

jest

sprawie.

Pojęcie

„orzeczeń

kończących postępowanie w sprawie”, o którym mowa w art. 398 1 § 1 k.p.c.

(a poprzednio w art. 392 § 1 k.p.c. regulującym dopuszczalność kasacji od

określonych nieprawomocnych postanowień sądu drugiej instancji) zostało już

dawno i wszechstronnie wyjaśnione w orzecznictwie Sądu Najwyższego, w tym

także publikowanym i przytaczanym w literaturze komentarzowej i innej dotyczącej

procesu cywilnego. Orzecznictwo to jest ogólnie znane środowisku prawniczemu,

dlatego też nie ma nawet potrzeby wskazywania konkretnych wypowiedzi Sądu

Najwyższego w tym względzie. Można co najwyżej, przykładowo, wskazać

chociażby postanowienie Sądu Najwyższego z 24 maja 1999 r., II CZ 37/99

(OSNC 1999, nr 12, poz. 211), w którym wyraźnie i zdecydowanie stwierdzono,

że na gruncie art. 392 § 1 k.p.c., a więc poprzedniku art. 398 1 § 1 k.p.c.,

od postanowienia sądu drugiej oddalającego zażalenie na orzeczenie odmawiające

odrzucenia pozwu kasacja nie przysługuje. Na wymienione postanowienie Sądu

Najwyższego powołał się zresztą trafnie także Sąd drugiej instancji, uzasadniając

swoje stanowisko co do niedopuszczalności skargi kasacyjnej w rozważanym

wypadku.

Wbrew więc wywodom strony pozwanej zawartym w zażaleniu i pismach

przygotowawczych zagadnienie zasadności i trafności zaskarżonego postanowienia

Sądu Apelacyjnego nie budzi żadnych wątpliwości. Oznacza to, że zażalenie jako

chybione podlegało oddaleniu.

Podkreślić należy, że przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu

zażaleniowym mogła być li tylko zasadność samego rozstrzygnięcia Sądu

Apelacyjnego o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Poza kognicją Sądu Najwyższego

pozostać musiały zatem wszelkie inne podnoszone w zażaleniu strony pozwanej

okoliczności i zagadnienia procesowe wyłaniające się w toku sprawy z powództwa

E. Spółka z o.o., aczkolwiek były one również przedmiotem obszernych i zarazem

polemicznych wypowiedzi wszystkich stron oraz pozostałych uczestników biorących

udział w postępowaniu. Z punktu widzenia oceny zasadności zaskarżonego

postanowienia kwestie te nie mogły jednak mieć znaczenia i ich zgłaszanie w

ramach postępowania zażaleniowego związanego z odrzuceniem skargi kasacyjnej

traktować należało jako nieporozumienie procesowe.

Z przedstawionych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 394 1 § 3

w zw. z art. 39814 k.p.c.).