I CZ 1/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 1/06

POSTANOWIENIE

Dnia 23 lutego 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Antoni Górski (przewodniczący)

SSN Marian Kocon (sprawozdawca)

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie z powództwa wzajemnego Spółdzielni Mieszkaniowej "K." w W.

przeciwko E.B.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 23 lutego 2006 r.,

zażalenia pozwanej wzajemnej

na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 4 listopada 2005 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 4 listopada 2005 r. odrzucił skargę

kasacyjną pozwanej wzajemnej od wyroku tego Sądu z dnia 25 lutego 2005 r. w

części rozstrzygającej o powództwie wzajemnym, a to z tej przyczyny, że wartość

przedmiotu zaskarżenia nie przekracza kwotowego progu dopuszczalności tej

skargi (art. 3982 §1 k.p.c.).

W zażaleniu na to postanowienie pozwana wzajemna wniosła o jego

uchylenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W wypadku wytoczenia skutecznie powództwa wzajemnego (art. 204 k.p.c.)

w istocie rzeczy ma miejsce połączenie dwóch samodzielnych, odrębnych

procesów, które łączy pewna więź materialno - prawna wyrażająca się w tym, że

"roszczenie wzajemne jest w związku z roszczeniem powoda, lub nadaje się do

potrącenia". W tej sytuacji rzeczą Sądu pierwszej instancji jest rozstrzygnięcie

o zasadności każdego powództwa - głównego i wzajemnego - i w przypadku

stwierdzenia, że są one w całości bądź w części zasadne, zasądzenie na rzecz

każdego z powodów - głównego i wzajemnego - od strony przeciwnej stosownych

kwot (jeżeli powództwo jest w części zasadne - oddalenie go w pozostałej części).

Rzeczą zaś Sądu drugiej instancji jest rozpoznanie apelacji od każdego z tych

rozstrzygnięć (odnośnie powództwa głównego i wzajemnego).

W

konsekwencji,

wbrew odmiennemu

zapatrywaniu

skarżącej, przy

oznaczaniu wartości przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną nie sumuje się

należności dochodzonych pozwem głównym i wzajemnym. Wartość przedmiotu

zaskarżenia skargą kasacyjną nie może przekraczać wartości przedmiotu sporu

z pozwu wzajemnego ani wartości przedmiotu zaskarżenia rozstrzygnięcia o tym

przedmiocie w postępowaniu apelacyjnym. Przedmiot zaskarżenia nie jest bowiem

samodzielny i nie może być większy od przedmiotu sporu oznaczonego w pozwie

wzajemnym, chyba że nastąpiło rozszerzenie powództwa z pozwu wzajemnego

albo zasądzenie ponad jego żądanie.

Sąd Apelacyjny zasadnie zatem odrzucił skargę kasacyjną pozwanej

wzajemnej w części rozstrzygającej o powództwie wzajemnym, gdyż w owej części

wartość przedmiotu zaskarżenia nie przekracza kwotowego progu dopuszczalności

tej skargi (art. 3982 § 1 k.p.c.).

Z tych przyczyn orzeczono, jak w postanowieniu.

jc