I CSK 961/26 · Sąd Najwyższy

I CSK 961/26 POSTANOWIENIE 28 kwietnia 2026 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Aleksander Stępkowski na posiedzeniu niejawnym 28 kwietnia 2026 r. w Warszawie‎w sprawie z powództwa P.S., J.S., S.J. i B.J.‎przeciwko P. spółce akcyjnej w W.‎o ustalenie i zapłatę,‎na skutek skargi kasacyjnej P. spółki akcyjnej w W.‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie‎z 12 września 2025 r., I ACa 1861/22, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza od P. S.A. w W. na rzecz P.S., J.S., S.J. i B.J. łącznie kwotę 2 700 zł (dwóch tysięcy siedmiuset złotych) ‎tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego wraz ‎z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie ‎za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego postanowienia P. S.A. do dnia zapłaty.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 12 września 2025 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie, w sprawie z powództwa P.S., J.S., S.J., B.J. przeciwko P. S.A. w W., o ustalenie i zapłatę, na skutek apelacji strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z 5 września 2022 r., oddalił apelację (pkt I) oraz rozstrzygnął o kosztach postępowania (pkt II).Wyrok został zaskarżony przez stronę pozwaną. Jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania strona pozwana wskazała, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Strona powodowa złożyła odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wniosła o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ewentualnie o oddalenie skargi kasacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania.Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej.

Konieczna selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu odbywa się w drodze badania zasadności wniosku skarżącego o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Przesłanki pozytywnej weryfikacji tego wniosku określa art. 3989 § 1 k.p.c. Są nimi: (1) występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego; (2) istnienie potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów; (3) nieważność postępowania lub (4) oczywista zasadność skargi. Dokonując tej weryfikacji, Sąd Najwyższy bada jednie to, czy w sprawie zaistniała przynajmniej jedna z przesłanek uzasadniających wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania, nie zaś podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie.Jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazano oczywistą zasadność skargi kasacyjnej w zakresie w jakim nie zostało uwzględnione przez Sąd Apelacyjny w Krakowie oświadczenie o potrąceniu oraz zarzut umorzenia wierzytelności powodów dochodzonych w niniejszym postępowaniu, co skutkowało nie tylko brakiem umorzenia wierzytelności powodów, ale również brakiem oddalenia powództwa.

Przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. oczywista zasadność skargi kasacyjnej zachodzi wówczas, gdy z jej treści, bez potrzeby głębszej analizy oraz szczegółowych rozważań, wynika, że przytoczone podstawy kasacyjne uzasadniają uwzględnienie skargi. Skarżący twierdząc, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, powinien wyjaśnić w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie. Oznacza to powinność wykazania kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającą na jego oczywistości prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, które dodatkowo prowadziło do wydania oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienia SN z: 8 października 2015 r., IV CSK 189/15; 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49; 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75; 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06).

Ze względu na wyjątkowy charakter przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej powinna dać się stwierdzić „na pierwszy rzut oka”, bez zbytniego wgłębiania się w sprawę (zob. postanowienie SN z 2 sierpnia 2007 r., III UK 45/07). Wniosek o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej nie spełnia powyższego kryterium. Sąd Apelacyjny wskazał w uzasadnieniu, że pozwany nie zakomunikował w sposób wyraźny swojego stanowiska, jako zarzutu potrącenia. Ponadto nie został przez pozwanego zgłoszony w piśmie procesowym skonkretyzowany procesowy zarzut potrącenia, spełniający przesłanki z art. 2031 k.p.c. Pozwany nie wykazał, że zarzut procesowy potrącenia zgłosił przed upływem dwóch tygodni od powstaniu stanu wymagalności wzajemnej wierzytelności z tytułu zwrotu kwoty wypłaconego kapitału kredytowego.

Stanowisko Sądu łączy się z ustaleniami faktycznymi poczynionymi w sprawie, tymczasem te kwestie nie podlegają kontroli kasacyjnej (art. 3983§ 3 k.p.c.). Ponadto, ocena prawna oświadczenia strony skarżącej wiąże się z koniecznością jego wykładni, tymczasem zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące potrącenia nie zostały powiązane z zarzutem naruszenia art. 65 k.c. Wreszcie, stanowisko zawarte w skardze kasacyjnej opiera się na błędnym założeniu, że wierzytelność skarżącego nabrała cechy wymagalności od dnia wydania wyroku przez sąd pierwszej instancji.

Nie budzi zatem wątpliwości, że strona skarżąca nie wykazała, iż pogląd Sądu Apelacyjnego narusza w sposób oczywisty przepisy wskazane w skardze kasacyjnej. Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i art. 99 k.p.c. w związku z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz w zw. z § 2 pkt 7, § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.

Dz.U. z 2023 r., poz. 1935). Aleksander Stępkowski‎ (ŁW)[a.ł]