I CSK 955/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 955/14 POSTANOWIENIE Dnia 14 lipca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek w sprawie z powództwa Stowarzyszenia w Z.‎przeciwko Gminie Piaseczno‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 lipca 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie‎z dnia 28 marca 2014 r., sygn. akt I ACa 1407/13, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania ‎ i zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 2700 (dwa ‎ tysiące siedemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania ‎ kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżąca Gmina Piaseczno oparła wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania na pierwszej spośród wymienionych przesłanek.Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, przez istotne zagadnienie prawne, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., należy rozumieć problem o charakterze prawnym, powstały na tle konkretnego przepisu prawa, mający charakter rzeczywisty w tym znaczeniu, że jego rozwiązanie stwarza realne i poważne trudności.

Problem ten musi mieć charakter uniwersalny, przez co należy rozumieć, że jego rozwiązanie powinno służyć rozstrzyganiu innych podobnych spraw. Jednocześnie, chodzi o zagadnienie, którego wyjaśnienie byłoby konieczne dla rozstrzygnięcia danej sprawy, a więc pozostające w związku z podstawami skargi oraz z wiążącym Sąd Najwyższy, a ustalonym przez sąd drugiej instancji, stanem faktycznym sprawy, i także w związku z podstawą prawną stanowiącą podstawę wydania zaskarżonego wyroku (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2013 r., IV CSK 53/13, nie publ.).

Według skarżącej, zagadnienie prawne w niniejszej sprawie jest związane z deklaratoryjnym charakterem zmiany wpisu do ewidencji niepublicznych placówek oświatowych (art. 82 ust. 5 ustawy o systemie oświaty) i polega na potrzebie rozstrzygnięcia, czy faktyczne prowadzenie zajęć przez niepubliczne przedszkole w dodatkowym, nie objętym wpisem do ewidencji, miejscu może być podstawą skutecznego dochodzenia zapłaty dotacji za dzieci uczęszczające w tym miejscu na zajęcia. Problem przedstawiony przez skarżącą nie spełnia kryteriów istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1, gdyż nie odznacza się przymiotem „nowości”.

Podstawą przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania może być bowiem tylko taki problem prawny, który jeszcze nie został rozstrzygnięty w orzecznictwie. Tymczasem stanowisko zgodne z zapatrywaniem przyjętym za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia wyrażone zostało przez między innymi przez Naczelny Sąd Administracyjny (zob. wyrok z dnia 12 lipca 2011 r., I OSK 639/11, nie publ.) oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (zob. wyrok z dnia 20 stycznia 2010 r., IV SA/Wr 398/09, nie publ.).Z tych względów Sąd Najwyższy uznał, że przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania nie zostały spełnione i orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).